Кіріспе
Австриялық философ Жерар Хорст (; ,; 9 ақпан 1923 22 қыркүйек 2007), көбірек Андре Горц (ɑ̃dʁe ɡɔʁts) және Мишель Боске (miʃɛl bɔskɛ) деген псевдонимдермен белгілі, Австриялық және француздық әлеуметтік философ, журналист және еңбек сыншысы болды. Ол 1964 жылы Le Nouvel Observateur апталық басылымының негізін қалады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жан-Поль Сартрдың марксизмнің экзистенциалистік нұсқасын қолдайтын ол 68 жылғы мамырдағы студенттік тәртіпсіздіктерден кейін саяси экологиямен көбірек айналысты. 1960-1970 жылдары Жаңа солшылдық қозғалысының негізгі теоретигі болды және реформалық емес реформа тұжырымдамасын енгізді.
Gérard Horst (ʒeʁaʁ ɔʁst; , ; 9 February 1923 – 22 September 2007), more commonly known by his pen names André Gorz (ɑ̃dʁe ɡɔʁts) and Michel Bosquet (miʃɛl bɔskɛ), was an Austrian and French social philosopher and journalist and critic of work. He co founded Le Nouvel Observateur weekly in 1964. A supporter of Jean Paul Sartre's existentialist version of Marxism after the Second World War, he became in the aftermath of the May '68 student riots more concerned with political ecology. In the 1960s and 1970s, he was a main theorist in the New Left movement and coined the concept of non reformist reform.
Ерте өмір
Ол Венада Герхарт Хирш деген атпен дүниеге келді. Ол еврей ағаш сатушысының және католик анасының ұлы болды. Ата-анасының ұлттық немесе діни болмысы болмаса да, антисемитизмнің көтерілуі 1930 жылы оның әкесі католиктік дінге айналды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, анасы оны Вермахтқа шақырудан аулақ болу үшін Швейцариядағы бір мекемеге жіберді. Содан кейін Хирш 1957 жылдың 12 сәуіріне дейін азаматтығы жоқ адам болды, ол Пьер Мендес Францияның қолдауымен француз азаматы болып саналды. Ол 1945 жылы Лозанна университетінің политехникалық мектебін химиялық инженерия мамандығы бойынша бітірген. Алдымен ол швейцариялық редактордың америкалық әңгімелерін аударушы болып жұмыс істеді, содан кейін ол алғашқы мақалаларын кооперативтік журналға жариялады. 1946 жылы Жан-Поль Сартрмен танысып, жақын дос болды. Ол кезде Горцке негізінен экзистенциализм мен феноменология әсер етті. Ол Les Temps modernes (Париж), New Left Review, Technologie und Politik (Reinbek) журналдарына еңбек етті. ), La Morale de l'histoire (Le Seuil, 1959) және Fondements pour une morale (Galilée, 1977, он бес жылдан кейін жарық көрді), ол алғаш рет André Gorz деп қол қойды, қазіргі итальяндық қаланың неміс атауынан (Görz), ол жерде австриялық армиясы әкесіне берген көзілдірік жасалды.
1960-1980 жылдар
Горц сонымен қатар жас Маркстан шабыт алған Жаңа солшыл қозғалысының негізгі теоретигі болды, гуманизм мен жаттандылық және адамзаттың азаттық мәселелерін талқылады. Герберт Маркуздың досы болғандықтан, Горцке Франкфурт мектебі де әсер етті. Оның басқа достары арасында "Манифест" газетінің негізін қалаушы Россана Россанда, фотограф Уильям Клейн, Марк Кравце немесе Тенно Грумбах сияқты жас зиялылар бар. Өзін "Жаңа солшылдықтың" "итальяндық" үрдісінің зияткерлік көшбасшысы" ретінде танытқан) ол UNEF студенттер одағының және CFDT белсенділеріне (әсіресе Жан Аугер, Мишель Ролант және Фредо Крумноу) жұмысшылардың өзін-өзі басқару теоретигі ретінде әсер етті, бұл CFDT жақында қабылдады. Оның "реформашыл емес реформа" дегені қазіргі экономикалық жүйенің емес, адамның қажеттіліктеріне негізделген өзгерістердің ұсынылатын бағдарламаларын білдіреді. Ол өзінің "Стратегия жұмысшы және жаңа капитализм" (Le Seuil, 1964) еңбегінде кәсіподақтарға тікелей арнады, онда ол капиталистік экономикалық өсуді сынға алды және кәсіподақтарға ашық әртүрлі стратегияларды түсіндірді. Сол жылы ол Серж Лафури, Жак Лоран Бост, К. С. Карол және Жан Дэниелмен бірге L'Express-тен шығып, Le Nouvel Observateur апталық басылымын құрды және Мишель Боске деген псевдонимді қолданды. 1968 жылдың мамыр айына қатты әсер еткен Горц оқиғаларда өзінің экзистенциалдық марксистік ұстанымын растады, бұл студенттердің институционалдық және мемлекеттік ұйымдарға: мемлекет, мектеп, отбасы, фирма және т.б. Иван Ильичтің білім, медицина және жалдамалы еңбекті жою туралы идеялары оның назарына түсті. Горц 1961 жылы "Les Temps Modernes" журналында Ильичтің баяндамаларының бірін жариялады және оны 1971 жылы "Le Nouvel Observateur" журналында "Deschooling Society" (Une Société sans école) басылымында кездестірді. Горц кейіннен "Libérer l'avenir" (бос болашақ) деген атпен Ильичтің "Tools for Conviviality" (1973) жинағын жариялады. 1974 жылы Калифорнияға саяхаттан кейін Ильичпен байланысы нығаяды, ол Ильичтің диссертациясын талқылау үшін Le Nouvel Observateur үшін бірнеше мақала жазды. Горцтің эволюциясы мен саяси және философиялық ұстанымдары оның 1969 жылы бас редакторлық жауапкершілікті өз мойнына алған Les Temps Modernes-тегі әріптестерімен кейбір шиеленістерге әкелді. 1970 жылдың сәуірінде оның "Университетті жою" (Détruire l'Université) мақаласы Жан Бертран Понталис пен Бернар Пингоның отставкасына әкелді. Горц сонымен қатар 1971 жылдан бері журналға енгізілген және Сартр қолдаған маоистік үрдісті сынға алды. 1974 жылы Горц итальяндық автономиялық топ Lotta Continua туралы мақалаға қатысты келіспеушіліктерден кейін редакторлықтан кетті. Ол сондай-ақ Le Nouvel Observateur-дің шеткі шетіне мәжбүр болды, өйткені ол классикалық бағыттағы экономистермен алмастырылды және ол ядролық өнеркәсіпке қарсы науқанды қолдады, оған EDF, мемлекеттік электр энергиясы компаниясы, апталықтан жарнамаларды алып тастау арқылы жауап берді. Ядролық мәселе бойынша арнайы мақала жариялаудан бас тартқан соң, ол оны "Ке шоизер" журналына жариялады. тұтынушылар журналы. Горц саяси экологияның жетекші тұлғасына айналды, оның идеяларын айрықша Экологтар ай сайынғы Le Sauvage, Жер достарының француз бөлімшесінің негізін қалаушы Ален Герве құрған. 1975 жылы Горц Ecologie et politique (Galilée, 1975) атты еңбегін жариялады, оның ішінде "экологиялық проблеманың негізгі мәтіндерінің бірі" Ecologie et liberté эссесі бар. Горц сондай-ақ Луи Дюмонттың ықпалына ие болды, марксизм мен либерализмді экономистік ойдың екі нұсқасы деп қарастырды. Горц гедонистік индивидуализм мен утилитаризмге, материалистік және продуктивистік коллективизмге қарсы болды. Ол терең экологияға қарсы тұратын әлеуметтік экологияға ұқсас экологияның гуманистік нұсқасын қолдады. Алайда Горцтың экологиясы капитализмді сынға алумен байланысты болды, өйткені ол "капитализмнің шектеулерін жоятын экологиялық, әлеуметтік және мәдени революцияны" шақырды.
Өлім
Горц пен оның әйелі Дорин Ауб провинциясындағы Воснон қаласында өз үйлерінде өлімге әкелетін инъекция арқылы өз-өзіне қол жұмсады. Ол екеуі бір-бірінің өлімін қаламайтынын айтқан еді. Оның "Летре-а-Д. История любви" (Галилея, 2006) атты кітабы әйеліне арналды және ол оған деген махаббатын білдірудің бір жолы болды. өздігінен өндіріс.