Andrew Perne

Кіріспе

ағылшын дін қызметкері Эндрю Перн (шамамен 151926 жылы 1589 жылы сәуір), Кембридж университетінің вице-канцлері және Элли деканы, Норфолк штатының Шығыс Билнидегі Джон Перннің ұлы.

Өмірбаян

Перн Кембридждегі Сент-Джон колледжінде білім алып, 1539 жылы бакалавр, 1547 жылы бакалавр және 1552 жылы докторлық диссертация бітірген. 1540 жылы ол Сент-Джонның мүшесі болып сайланды, бірақ сол жылы Куинске көшіп барды. Ол бірінен кейін бірі Квинстің стипендиаты және деканы болды, ал 1551 жылы вице-президент болып, бес рет университет вице-канцлеры болды. Скрипульді пуритандар оның бір кездері Джон Уитгифттің гомосексуалды сүйіктісі болғанын, кейіннен Кентерберияның архиепискобы болғандығын, ол қартайған шағында Ламбет сарайында бірге тұрғанын айтты. Алайда, ол өзінің танымалдығын өзінің айтарлықтай жан-жақтылығына байланысты және Брейдің викарі сияқты, ол әрқашан ұлттық дінге адал болды, ол қандай болмасын. Ол өзінің АП-ның инициалдарымен сыйға тартқан ауа райының желдің қай жаққа соғатынына байланысты "Папист", "Протестант" және "Пуритан" арасында ауысқан деп айтылады. 1547 жылы сәуірде ол католик ілімдерін жақтады, бірақ екі айдан кейін қайтадан бас тартты, ал оның протестанттық сенімі Эдуард VI билік құрған кезде нығайды; ол Виндзордың корольдік капелланы және каноны болып тағайындалды. Алайда, Мэри патшалық таққа отырғаннан кейін көп ұзамай ол өзінің қателігін түсінеді және 1553 жылы Питерхаус иегері, ал 1557 жылы Элли деканы болып тағайындалады. Ол уағызды 1557 жылы Мартин Бусер мен Пол Фагиустың денелері Кембриджде ашылып, ересектер үшін өртелген кезде және сонымен қатар 1560 жылы іс қозғалып, өлген еретиктер оңалтылған кезде уағыз айтты. Елизаветаның тұсында ол отыз тоғыз бапқа қол қойды, папаны айыптап, абат Фекенхэмды протестантизмге айналдыруға тырысты, ал 1584 жылы Уитгифт оны епископқа ұсынды. Ол Мартин Марпрелат трактаттарының авторлары мен басқа пуритандар үшін англикандық прелат типінде таңдалды, олар оны "Ескі Эндрю Тернкоат", "Эндрю Амбо", "Ескі Палинод" деп атады. Кеймбридждік ақыл-ой "перно" деп аударылады "Мен бұрылам, мен секіріп, мен жиі өзгеріп отырамын", ал жиі бұрылатын пальто "перн" деп аударылады. Тарихшы Элис Хогге бірде бір жақын досы Перннен "өзін көкке аман алып баратын қандай қасиетті дін екенін ашық айтып беруін" сұрағанын айтады. Перн егер қаласа, королева (Елизавета I) мен патшалық Англикандықты ұстаған дінде өмір сүре алатынын, бірақ онда өлмейтінін айтты. Егер сенің жаның құтқарылғысы келсе, Католик шіркеуінің сенімінде және қауымдастығында өле гөр", - деп жазды. Хоггтің айтуынша, ол өзінің кеңесін орындауға мүмкіндік бермеді, өйткені ол тамақтан кейін бөлмесіне қайтып бара жатқанда кенеттен қайтыс болды және "ол сенімнің [Англикандықтың] бас кеңсесінде, Ламбет сарайында". Ол өлгеннен кейін кітапханасының басым бөлігін өзінің шебері болған Питерхаузға мұра етті.

Perne was educated at St John's College, Cambridge, graduating BA in 1539, BD in 1547 and DD in 1552. He was elected fellow of St John's in 1540, but moved to Queens' later that year. He was successively bursar and dean of Queens', while culminated in becoming vice president in 1551, and was five times vice chancellor of the university. Scurrilous Puritans said he had once been the homosexual lover of John Whitgift, later Archbishop of Canterbury, with whom he went to live in old age at Lambeth Palace. However, he owes his notoriety to his remarkable versatility, and, like the Vicar of Bray, he was always faithful to the national religion, whatever it might be. A weathervane, he donated with his initials of AP was said to have swung between 'A Papist', 'A Protestant' and 'A Puritan', depending on which way the wind blew. In April 1547 he advocated Catholic doctrines but recanted two months later, and his Protestant faith was strengthened during Edward VI's reign; he was appointed a royal chaplain and canon of Windsor. Soon after Mary's accession, however, he perceived the error of his ways and was made Master of Peterhouse in 1553 and Dean of Ely in 1557. He preached the sermon in 1557 when the bodies of Martin Bucer and Paul Fagius were disinterred in Cambridge and burnt for heresy and also, remarkably, in 1560 when the proceedings were reversed and the dead heretics were rehabilitated. In Elizabeth's reign, he subscribed the Thirty nine Articles, denounced the pope and tried to convert Abbot Feckenham to Protestantism, and in 1584, Whitgift in vain recommended him for a bishopric. He was selected as the type of Anglican prelate by the authors of the Martin Marprelate tracts and other Puritans, who nicknamed him "Old Andrew Turncoat", "Andrew Ambo", "Old Father Palinode". Cambridge wits, it was said, translated "perno" by "I turn, I rat, I change often", and a coat that had often been turned was said to have been "perned". The historian Alice Hogge recounts an episode in which a close friend asked Perne "to tell her honestly and simply which was the holy religion that see her safe to heaven". Perne replied that if she wished, she could live in the religion which the Queen (Elizabeth I) and the kingdom professed – Anglicanism – "but don't die in it. Die in faith and communion with the Catholic Church, that is, if you want to save your soul". As Hogge notes wryly, he never had the chance to follow his own advice since he died suddenly on the way back to his room after dining and "in the headquarters of that faith [Anglicanism], Lambeth Palace itself". On his death, he bequeathed the greater part of his library to Peterhouse, where he had been Master, together with the funds to house it in what is now the Perne Library there.