Герман жазушысы және жұмысшы ақыны Ханс Мархвитцаның өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Неміс жазушысы және ақыны Ханс Марчвица (25 маусым 1890 – 17 қаңтар 1965) – неміс жазушысы, пролетариат поэзіясының авторы және коммунист.

Өмір

Марчвица – шахтер Томас Марчвица мен оның әйелі Текла Максиштің ұлы. Ол Шарлиде (Шарлей) (қазіргі Пьекари-Слязькийдің бір бөлігі) Верхняя Силезиядағы Бютен қаласына жақын жерде дүниеге келген. Марчвица он төрт жасында (1904) шахтада жер астында жұмыс істеді. 1910 жылы Рур аймағына жұмысқа орналасты. Бірақ екі жылдан кейін ол жұмыссыз қалды. 1915 жылы әскерге шақырылғанға дейін ол жұмысшы болып уақытша жұмыстар істеді. Ол 1918 жылға дейін Батыс майданында қызмет етті. 1919 жылы Германияның Тәуелсіз Социал-демократиялық партиясына қосылды. Келесі жылы ол Қызыл Рур армиясының командирі ретінде Капп төңкерісіне қарсы күресті. Осы кезде ол тағы да ереуілге қатысқандықтан жұмыссыз болып қалды. Осы кезеңде ол өзінің алғашқы әдеби туындыларын жазды. "Рур Эхо" газетінің редакторы Александр Абуш оны қолдап, алғашқы туындысын жариялады. 1924 жылдан кейін ол коммунистік "Rote Fahne" (Қызыл Ту) және "Rote Front" газеттерінде жарияланды. 1929 жылы ол бірнеше журналистер мен жазушылармен бірге Кеңес Одағына шақырылды. 1930 жылы ол өзінің алғашқы кітабы "Штурм на Эссене" ("Эссенге шабуыл") жариялады, онда 1920 жылы Рур аймағындағы шайқастар туралы баяндалған. 1933 жылы нацистер билікті басып алғаннан кейін ол Швейцарияға қашып кетті, бірақ 1934 жылы елден қуылды. 1935 жылға дейін ол француздық Саар аймағында Коммунистік партияда жұмыс істеді және 1936 жылдан кейін Испания азаматтық соғысында офицер ретінде шайқасты. 1938 жылы ол Испаниядан Францияға өтуге тырысты, бірақ француздар оны тұтқындап, қамауға алды. 1941 жылы ол АҚШ-қа қашып өтті. Ол онда тұтқындалды, бірақ кейін құрылыс және басқа да жұмыстарда жұмыс істеуге рұқсат алды. 1946 жылы ол Германияға оралды, алдымен Штутгартқа, содан кейін 1947 жылы Кеңес оккупациялық аймағындағы Бабелсбергке. Ол Шығыс Германияның Өнер академиясының негісқалаушы мүшесі болды. Осы әрекеті үшін 1950 жылы Шығыс Германияның Ұлттық сыйлығын алды, және ол 1955 және 1964 жылдары да осы сыйлықты иеленді. 1950 жылы ол Прагада мәдениет атташесі болып тағайындалды, ол 1955 жылға дейін осы лауазымда болды. 70 жылдық мерейтойында ол Карл Маркс орденімен марапатталды және Гумбольдт университетінен философия докторының құрметті атағын алды. Марчвица 1965 жылдың 17 қаңтарында 75 жасында Потсдамда қайтыс болды. Ол кремацияланып, Берлиндегі Фридрихсфельд зиратының Перголенвег Эренграб бөліміне қойылды.

Marchwitza was the son of miner Thomas Marchwitza and his wife Thekla Maxisch, and was born in Scharley (Szarlej) (now a part of Piekary Śląskie) near Beuthen in Upper Silesia. Already at fourteen years old (1904) Marchwitza was working underground in the mines. In 1910 he was hired to work in the Ruhr area. Two years later, however, he became unemployed because of his participation in a strike. Until he was drafted into the military in 1915, he worked as a laborer in odd jobs. He served on the Western Front until 1918. In 1919 he joined the Independent Social Democratic Party of Germany. In the following year, he fought as a commander for the Red Ruhr Army against the Kapp Putsch, When France occupied the Ruhr area, he fought in resistance. In the meantime, he again became unemployed because of his participation in a strike. In this period, he wrote his first literary pieces. Alexander Abusch, an editor for the Ruhr Echo supported him and published his initial piece. After 1924, he published in the Communist newspapers the Rote Fahne (Red Banner) and the Rote Front. In 1929, he was invited along with a number of other journalists and writers to visit the Soviet Union. In 1930, he published his first book Sturm auf Essen, reporting on the fighting in the Ruhr Area in 1920. After the seizure of power by the Nazis in 1933, he fled to Switzerland, but was expelled by 1934. Until 1935 he worked for the Communist Party in the French occupied Saarland and fought as an officer in the Spanish Civil War after 1936. In 1938, he attempted to cross from Spain to France but was arrested and detained by the French. In 1941, he succeeded in fleeing to the United States. There he was detained but was later allowed to work in construction and other odd jobs. In 1946 he returned to Germany, first to Stuttgart and then in 1947 to Babelsberg in the Soviet Occupation Zone. He became a founding member of the Academy of the Arts of East Germany. For this action, in 1950 he received the National Prize of East Germany, a prize he received again in 1955 and 1964. He also became a cultural attaché in Prague in 1950, an office he held until 1955. For his seventieth birthday he gained entrance into the Karl Marx Order and the honorary title of Dr. phil. h. c. from Humboldt University. Marchwitza died on 17 January 1965 at age 75 in Potsdam. He was cremated and honoured with burial in the Pergolenweg Ehrengrab section of Berlin's Friedrichsfelde Cemetery.