Кіріспе

Жозефина Фиерро (1914 жылы Мексикалиде, Баха-Калифорния штатында дүниеге келген, 1998 жылғы наурызда қайтыс болған), кейіннен Жозефина Фиерро де Брайт, мексика-американдық көшбасшы болды. Ол Ұлы депрессия кезінде АҚШ-тың оңтүстік-батысындағы кемсітушілікке қарсы күресті ұйымдастыруға көмектесті. Ол Мексикадағы революциядан қашып, Калифорнияға қоныс аударған иммигранттардың қызы еді. Ол Лос-Анджелесте және Сан-Хоакин аңғарында өсті. Анасы білімнің маңыздылығын қадағалап, Жозефинаға: «Өзіңе сене біл, тәуелсіз бол» деп насихаттайтын. 1938 жылы Фиерро 18 жасқа толғанда, Лос-Анджелестегі Калифорния университетіне (UCLA) оқуға түсті. Ол медицинаны оқымақшы болған, бірақ мексика-американдық қауымның мүддесін қорғауға белсенділік көбінесе оның уақытын және күшін жұмсады. Фиерро де Брайт UCLA-дағы оқуын доғарып, ұйымдастырушы болып жұмыс істеді, ал оның стилін тәжірибелі портовиктердің жетекшісі Берт Корона «батыл, жарқын және қатал» деп сипаттады. Ол өзінің күйеуі Джон Брайттың, Голливуд сценарисі және белсендінің көмегімен, мексика-американдық қауымдастықтарда бизнес жүргізген, бірақ мексика-американдық жұмысшыларды жалдамаған компанияларды бойкоттауды бастады. Бұл әрекеттері оған 1938 жылы құрылған «Эль-Конгресо де Пуэблос де Хабла Эспаньола» (испан тілінде сөйлейтін халықтардың конгресі) тобының назарын аударды. «Эль-Конгресо» латын американдық мигранттарды өз құқықтары үшін күресуге ұйымдастырды. 1939 жылы «Эль-Конгресо» жетекшілері Фиерро де Брайттен Лос-Анджелесте филиал ашуға көмектесуін сұрады, бұл сол кездегі мексика-американдық буынның жұмысшы табының қозғалысын құруға бағытталған маңызды күш-жігері болды, мақсаты – АҚШ-тағы барлық мексикалық және испан тілінде сөйлейтін адамдардың негізгі құқықтарын қамтамасыз ету.

Ерте өмір

Жозефина Фиерро жас кезінен-ақ революциялық қозғалысқа қатысқан. Оның әкесі, Плумо Фиерро, Панчо Вилланың революциялық армиясында офицер болған, бірақ оның өміріне ең зор әсер еткені – анасының белсенділікке деген құштарлығы мен басқаларға көмектесуге берілгендігі болды. Фиерроны анасы тәрбиелеген, ол Жозефина нәресте кезінде АҚШ-қа көшіп келген. Жозефинаның анасының туыстары радикалды мексикалық анархист Рикардо Флорес Магонның жақтастары болғандықтан, оған әділетсіздікке қарсы сөйлеуге, дұрыс жолы үшін күресуге және әрбір адамға «қадір-қасиет пен құрметпен» қарауды үйреткен. Карлос Ларральде айтқанынша, Жозефинаның анасы Рикардо Флорес Магонды қолдау үшін Калифорниядан Мексикаға Жозефинаның коляскасында оқ-дәрілерді жасырып әкепті. Кейіннен әкесі Плумо Фиерро мұраға ие болды, соның арқасында Жозефина Калифорния университетінде оқуға мүмкіндік алды. Бірақ Жозефина жоғары білім алмастан да ақша табуға болатынын түсініп, UCLA-дан шығып кетті. Фиерро де Брайт күйеуімен бірге Голливудқа көшіп, «Эль-Конгресо» үшін қаржы жинауға осы платформаны пайдаланды. Голливудтағы байланыстары актерлер мен басқа да танымал тұлғаларды ұйымға қаржы жинауға көмектесуге шақырды. Фиерро де Брайт Луиза Мореномен бірге аз қамтылған және испан тілін білмейтін мексикалықтардың қажеттіліктерін қамтитын мәселелермен белсенді түрде айналысып, оларға АҚШ-та негізгі азаматтық құқықтар алуға көмектесті. «Эль-Конгресо» ұзаққа соқпаса да, Фиерро де Брайттың белсенділігі оның тарауымен тоқталған жоқ. 1942 жылы «Ұйқылы лагуна» ісі кезінде, қамаудағы балалардың ата-аналарынан қатыгездік туралы шағымдар түскен соң, Фиерро де Брайт айыпталушылар үшін комитет құрды. Бұл комитет «Ұйқылы лагуна қорғау комитеті» деп аталды және сотталушыларға өзін қорғау үшін адвокат жалдауға ақша жинады. Фиерро де Брайт 1943 жылы Зоот костюмдеріне қарсы толқулар басталғанда Лос-Анджелесте болды. Ол осы зорлық-зомбылық туралы былай деді: «Мен ешқашан мұндай нәрсені көретінімді ойламаған едім. Мен қала орталығына бардым, күйеуім екеуміз сол жерде тұрдық, полиция қызметкерлерінің айналасында жүздеген таксилер мен қолдарында таяқтары бар теңізшілерді көрдік, олар мексикалықтарды Мейн-стритте ұрып-соғып жатыр. Біз полиция қызметкеріне барып, тоқтатуын өтіндік. Ол: «Аузыңды жапсаң, мен де солай жасаймын» деді. Адамдарды және жедел жәрдем машиналары оларды алып кететінін, ал соғыс тоқтамайтынын көргенде, ештеңе істей алмайсың. Бұл – қорқынышты жағдай. Мұндай көрініс қатты мазалайды».