Кіріспе

Ресейлік су асты кемелерін жобалаушы "Рубин" орталық жобалау бюросы (орысша: Центральное конструкторское бюро "Рубин", қысқартылған ЦКБ "Рубин") Санкт-Петербургтегі су асты кемелерін жобалаудың Ресейдің үш негізгі орталығының ішіндегі ең ірісі, қалған екеуі - Малахит теңіз инженерлік бюросы және Лазурит орталық жобалау бюросы ("Лазурит" - лазуриттің орысша сөзі). Рубин Ресей теңіз флотының ядролық су асты кемелерінің үштен екісін жобалаған. "Рубин" - орыс тіліндегі рубин.

Ерте тарих

1901 жылы 4 қаңтарда Ресейдің теңіз министрлігі үш офицерге ресейлік теңіз флоты үшін жауынгерлік су асты қайығын жобалауды тапсырды: лейтенант М. Н. Беклемишев, лейтенант И. С. Ерлер өз жобаларын 1901 жылы 3 мамырда Теңіз министрлігіне ұсынды; ол келесі шілдеде мақұлданды, ал Балтық кеме жасау зауытына No. 113 (кейіннен "Дельфин" деп қайта аталды). Бубнов Су асты кемелерін салу жөніндегі комиссияның басшысы болып тағайындалды. Бұл Құрылыс комиссиясы бірнеше қайта құрулар мен атаулар өзгергеннен кейін теңіз инженерлік құрылысының Рубин орталық жобалау бюросы болды. "Делфин" кемесі 1903 жылы жасалып бітті, ал одан кейінгі сынақтардағы табысы жаңа, озық типті су асты кемелерін жасауға түрткі болды. 1918 жылы Ресейдің әскери-теңіз флотына 73 су асты кемесі - "Минога", "Акула", "Вепр" сыныптары қосылды, ал жаңа "Мейор генерал Бубнов" класының тағы төрт кемесі әлі де салынып жатқан еді. Олардың отыз екісі Николаев теңіз академиясының құрметті профессоры, әскери-теңіз архитекторы корпусының генерал-майоры болған И. Г. Бубновтың жобалары бойынша салынған.

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең

1926 жылы Су асты кемелерін салу комиссиясы No Техникалық бюро болып өзгерді. 4, ал алты жылдан кейін No No 4 арнайы (әскери) кеме жасаудың орталық жобалау бюросы болып қайта аталды. 2, Б. М. Малинин басқарған. Ол "К" және "К" кластарының су асты кемелерін жобалаған. 1935 жылы Орталық конструкторлық бюросының инженері С. А. Базилевский REDO жабық циклы бойынша қозғалтқышты су асты және су асты су астында жұмыс істеуге мүмкіндік беретін ауадан тәуелсіз қозғалтқыш жүйесін ұсынды. Бұл циклдің жүзеге асырылуы бойынша эксперименттер XII сериялы М 92 (S 92, R 1) су асты кемелерінде жүргізілді. 1937 жылы тағы бір өзгеріс болды. 18 (немесе TsKB 18), сонымен қатар қорғаныс өнеркәсібі халық комиссариатының екінші бас департаментіне тікелей бағынатын тәуелсіз экономикалық ұйым болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін 206 су асты кемесі 19 түрлі TsKB 18 жобасына салынған. Соғыста Бюрода тағы 54 су асты кемесі жасалды. Ленинградты қоршау кезінде ЦКБ 18 Ленинградтан Горькийге эвакуацияланды.

Қырғи қабақ соғыс

1947 жылы ЦКБ 18 Жоба 613 (НАТО классификациясында 613 деп аталады) орта ығыстырмалы торпедалы дизельді электрлік су асты кемесі әзірленіп, соғыс кезіндегі совет және неміс су асты кемелерінің жауынгерлік тәжірибесін ескерді. 1951 жылы Әскери-теңіз флоты тапсырысымен 613 жобасына салынған 215 дана сериясы Кеңес Одағындағы ең үлкен болды. Су асты кемелерінің шамамен 25-30-ы Қытай Халық Республикасында жасалды, ал жобалау қытайлық техниктерге тапсырылды. П. П. Пустинцев (Пустынцев, Павел Петрович), Бюроны 1951 жылдан 1974 жылға дейін басқарған, жобаны жасаған 641 (НАТО жіктеуіші: ), ол 1955 жылы жасала бастады. Бұл кластың 75 данасы 1963 жылы Әскери-теңіз флотына тапсырылды. Сол жылы 1956 жылы 658 жобасы ретінде әзірленіп басталған "Диана" кемесі су астынан D4 баллистикалық зымыранын іске қосу үшін қайта жобаланды. 1965 жылы баллистикалық зымырандарды су астынан ұшыруға байланысты жұмыстар үшін Ленин сыйлығы берілді. 1963 жылы 667А жобасы (НАТО классификациясы: ), екінші буын ядролық зымыранды су асты кемесі жасалды. 1967 жылы Кеңестер Одағының флотына қосылған 667А жобасы атомдық зымыранды су асты кемелерінің ең үлкен сериясының (34 дана) алғашқы кемесі болды. Кейін "ядролық зымыранды су асты крейсерлері" деп аталатын Янки класындағы су асты кемелерін жақсартуға ұзын қашықтықтағы және бірнеше боеголовкалы зымыран орнату кіреді. 667А және 667Б (Б) жобаларының табысы 1970 және 1974 жылдары Ленин сыйлықтарымен марапатталды. Янки басындағы баллистикалық зымыранды су асты кемелері тобы: 667A Янки жобасы, 667B Delta I жобасы, 667BD Delta II жобасы, 667BDR Delta III жобасы және 667BDRM Delta IV жобасы. ЦКБ 18 1966 жылы "Рубин" деп қайта аталды. Бұл модель 1971 жылы жасалып, содан кейін 1976 жылы Тайфун класы (жоба 941) шығарылды. 1974 жылы Игорь Спасский Пустинцевтің орнын басып, бюроның басшысы болды және 2000-шы жылдарға дейін сол лауазымда болды.

Нарықтық экономика

Перрестройка басталғаннан бері "Рубин" ядролық су асты кемелерін өндіруді жалғастырды. Бұл жобалар 1996 жылы басталған төртінші буынды "Борей" класындағы баллистикалық зымыранның құрылысы сияқты. Ол "Долгорукий" класы деп те аталады. Охоцк теңізіндегі Сахалин аралының айналасында және Оңтүстік Кореяға жақын суларда бұрғылау үшін пайдаланылады. Компанияның соңғы жылдардағы тағы бір маңызды жобасы - Sea Launch, ғарыш кемесін іске қосудың бірегей технологиясы. Рубин компаниясы өндірген теңіз компоненттерімен Sea Launch арнайы модификацияланған, Тынық мұхиттың экваториалдық бөлігінде орналасқан жүзбелі мұнай платформасын ұшыру алаңшасы ретінде пайдаланады. 1999 жылы компания құрылғаннан кейін Sea Launch консорциумы олардың іске қосумен байланысты операциялық шығындары құрлықтағы эквиваленттен төмен болады деп мәлімдеді, бұл, ішінара, персоналға қажеттіліктердің азаюына байланысты. Платформа мен командалық кеменің 310 экипажы бар. Рубин сонымен қатар мұхит асты газ құбыры арқылы тасымалдау үшін мұхит асты газ тасымалдау станциясы және Солтүстік Мұзды мұхитта жыл бойы жұмыс істей алатын су асты жүк кемесі сияқты экзотикалық жобаларды әзірледі. Соңғы уақыттағы басқа жобаларға жоғары жылдамдықты пойыз - ES 250 Сокол, ол Мәскеу-Санкт-Петербург темір жолы үшін және төменгі қабатты трамвай үшін жобаланған. Италиялық Fincantieri кеме құрылысы компаниясымен бірлескен жоба аясында Rubin S1000 дизельді ауадан тәуелсіз қозғалтқыш су асты кемесін әзірлеп жатыр. Оның ұзындығы және ығысу көлемі 1000 тоннаны құрайды. Модель 2006 жылғы "Евронавал" көрмесіне қойылды.