Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік су асты кемелерін жобалаушы "Рубин" орталық жобалау бюросы (орысша: Центральное конструкторское бюро "Рубин", қысқартылған ЦКБ "Рубин") Санкт-Петербургтегі су асты кемелерін жобалаудың Ресейдің үш негізгі орталығының ішіндегі ең ірісі, қалған екеуі - Малахит теңіз инженерлік бюросы және Лазурит орталық жобалау бюросы ("Лазурит" - лазуриттің орысша сөзі). Рубин Ресей теңіз флотының ядролық су асты кемелерінің үштен екісін жобалаған. "Рубин" - орыс тіліндегі рубин.
Russian submarine designer
Rubin Central Design Bureau for Marine Engineering (Russian: Центральное конструкторское бюро "Рубин", shortened to ЦКБ "Рубин") in Saint Petersburg is the largest of Russia's three main centers of submarine design, the other two being Malakhit Marine Engineering Bureau and Lazurit Central Design Bureau ("Lazurit" is the Russian word for lazurite). Rubin has designed more than two thirds of the nuclear submarines in the Russian Navy. "Rubin" (Рубин) is the Russian word for ruby.
Ерте тарих
1901 жылы 4 қаңтарда Ресейдің теңіз министрлігі үш офицерге ресейлік теңіз флоты үшін жауынгерлік су асты қайығын жобалауды тапсырды: лейтенант М. Н. Беклемишев, лейтенант И. С. Ерлер өз жобаларын 1901 жылы 3 мамырда Теңіз министрлігіне ұсынды; ол келесі шілдеде мақұлданды, ал Балтық кеме жасау зауытына No. 113 (кейіннен "Дельфин" деп қайта аталды). Бубнов Су асты кемелерін салу жөніндегі комиссияның басшысы болып тағайындалды. Бұл Құрылыс комиссиясы бірнеше қайта құрулар мен атаулар өзгергеннен кейін теңіз инженерлік құрылысының Рубин орталық жобалау бюросы болды. "Делфин" кемесі 1903 жылы жасалып бітті, ал одан кейінгі сынақтардағы табысы жаңа, озық типті су асты кемелерін жасауға түрткі болды. 1918 жылы Ресейдің әскери-теңіз флотына 73 су асты кемесі - "Минога", "Акула", "Вепр" сыныптары қосылды, ал жаңа "Мейор генерал Бубнов" класының тағы төрт кемесі әлі де салынып жатқан еді. Олардың отыз екісі Николаев теңіз академиясының құрметті профессоры, әскери-теңіз архитекторы корпусының генерал-майоры болған И. Г. Бубновтың жобалары бойынша салынған.
On January 4, 1901 the Marine Ministry of Russia assigned the task of designing a combat submarine for the Russian Navy to three officers: Lieutenant M. N. Beklemishev, Lieutenant I. S. Goryunov and naval architect Senior Assistant I. G. Bubnov, an employee at the Ministry's Baltic Shipyard where the construction of the vessel was planned to take place. The men submitted their design to the Marine Ministry on May 3, 1901; it was approved the following July, and the Baltic Shipyard was then awarded the order for construction of Torpedo Boat No. 113 (later renamed combat submarine Dolphin). Bubnov was appointed Head of the Construction Commission for Submarines. It was this Construction Commission that after multiple transformations and name changes became the Rubin Central Design Bureau for Marine Engineering. Construction of the Dolphin was completed in 1903, and its success in subsequent tests was the impetus for the creation of newer, more advanced types of submarines. By 1918 seventy three submarines of classes , Russian submarine Minoga, Russian submarine Akula, , and Vepr had joined the Russian Navy, and four more of the new class Major General Bubnov were still under construction. Thirty two of these were built to the designs of I. G. Bubnov, who had become Major General of the Naval Architect Corps and Honoured Professor at the Nikolayev Marine Academy.
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең
1926 жылы Су асты кемелерін салу комиссиясы No Техникалық бюро болып өзгерді. 4, ал алты жылдан кейін No No 4 арнайы (әскери) кеме жасаудың орталық жобалау бюросы болып қайта аталды. 2, Б. М. Малинин басқарған. Ол "К" және "К" кластарының су асты кемелерін жобалаған. 1935 жылы Орталық конструкторлық бюросының инженері С. А. Базилевский REDO жабық циклы бойынша қозғалтқышты су асты және су асты су астында жұмыс істеуге мүмкіндік беретін ауадан тәуелсіз қозғалтқыш жүйесін ұсынды. Бұл циклдің жүзеге асырылуы бойынша эксперименттер XII сериялы М 92 (S 92, R 1) су асты кемелерінде жүргізілді. 1937 жылы тағы бір өзгеріс болды. 18 (немесе TsKB 18), сонымен қатар қорғаныс өнеркәсібі халық комиссариатының екінші бас департаментіне тікелей бағынатын тәуелсіз экономикалық ұйым болды.
In 1926 the Construction Commission for Submarines became Technical Bureau No. 4, and six years later was renamed the Central Design Bureau for Special (Military) Shipbuilding No. 2, headed by B. M. Malinin. He designed submarines of the , , and classes. Another milestone of the era came in 1935, when Central Design Bureau engineer S. A. Bazilevskiy proposed an air independent propulsion system which allowed engine operation based on the closed cycle REDO in both surface and submerged submarine conditions. Experiments on this cycle implementation were carried out on board submarines of Series XII M 92 (S 92, R 1). More change came in 1937, when the Bureau was given the new name Central Design Bureau No. 18 (or TsKB 18), and furthermore became an independent economic organization directly subordinated to the Second Chief Department of People's Commissariat of Defence Industry.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін 206 су асты кемесі 19 түрлі TsKB 18 жобасына салынған. Соғыста Бюрода тағы 54 су асты кемесі жасалды. Ленинградты қоршау кезінде ЦКБ 18 Ленинградтан Горькийге эвакуацияланды.
By the beginning of World War II, 206 submarines were built to 19 different TsKB 18 designs. 54 more submarines were constructed at the Bureau during the War. During the Siege of Leningrad TsKB 18 was evacuated from Leningrad to Gorkiy.
Қырғи қабақ соғыс
1947 жылы ЦКБ 18 Жоба 613 (НАТО классификациясында 613 деп аталады) орта ығыстырмалы торпедалы дизельді электрлік су асты кемесі әзірленіп, соғыс кезіндегі совет және неміс су асты кемелерінің жауынгерлік тәжірибесін ескерді. 1951 жылы Әскери-теңіз флоты тапсырысымен 613 жобасына салынған 215 дана сериясы Кеңес Одағындағы ең үлкен болды. Су асты кемелерінің шамамен 25-30-ы Қытай Халық Республикасында жасалды, ал жобалау қытайлық техниктерге тапсырылды. П. П. Пустинцев (Пустынцев, Павел Петрович), Бюроны 1951 жылдан 1974 жылға дейін басқарған, жобаны жасаған 641 (НАТО жіктеуіші: ), ол 1955 жылы жасала бастады. Бұл кластың 75 данасы 1963 жылы Әскери-теңіз флотына тапсырылды. Сол жылы 1956 жылы 658 жобасы ретінде әзірленіп басталған "Диана" кемесі су астынан D4 баллистикалық зымыранын іске қосу үшін қайта жобаланды. 1965 жылы баллистикалық зымырандарды су астынан ұшыруға байланысты жұмыстар үшін Ленин сыйлығы берілді. 1963 жылы 667А жобасы (НАТО классификациясы: ), екінші буын ядролық зымыранды су асты кемесі жасалды. 1967 жылы Кеңестер Одағының флотына қосылған 667А жобасы атомдық зымыранды су асты кемелерінің ең үлкен сериясының (34 дана) алғашқы кемесі болды. Кейін "ядролық зымыранды су асты крейсерлері" деп аталатын Янки класындағы су асты кемелерін жақсартуға ұзын қашықтықтағы және бірнеше боеголовкалы зымыран орнату кіреді. 667А және 667Б (Б) жобаларының табысы 1970 және 1974 жылдары Ленин сыйлықтарымен марапатталды. Янки басындағы баллистикалық зымыранды су асты кемелері тобы: 667A Янки жобасы, 667B Delta I жобасы, 667BD Delta II жобасы, 667BDR Delta III жобасы және 667BDRM Delta IV жобасы. ЦКБ 18 1966 жылы "Рубин" деп қайта аталды. Бұл модель 1971 жылы жасалып, содан кейін 1976 жылы Тайфун класы (жоба 941) шығарылды. 1974 жылы Игорь Спасский Пустинцевтің орнын басып, бюроның басшысы болды және 2000-шы жылдарға дейін сол лауазымда болды.
In 1947 TsKB 18 completed the development of Project 613 (designated the in NATO classification) – a torpedo diesel electric submarine of medium displacement which took into account the combat experiences of Soviet and German submarines from the War. Commissioned by the Navy in 1951, the 215 unit series built to Project 613 was the largest in the Soviet Union. Approximately 25 to 30 of the submarines were built in People's Republic of China, and the design was handed over to Chinese technicians. P. P. Pustyntsev (:ru:Пустынцев, Павел Петрович), who headed the Bureau from 1951 to 1974, created the design for Project 641 (NATO classification: ), which began development in 1955. 75 units of this class were commissioned to the Navy in 1963. The same year the , which had begun development in 1956 as Project 658, was redesigned to enable underwater launching of D 4 ballistic missiles. In 1965 the Lenin Prize was awarded for works related to the underwater launch of ballistic missiles. In 1963 Project 667A (NATO classification: ), a second generation nuclear missile submarine, was developed. Joining the Soviet fleet in 1967, the Project 667A submarine became the first ship of the largest series of nuclear missile submarines (34 units). Later known as "nuclear missile submarine cruisers," improvements to the Yankee class submarines would include the installation of longer range and multiple warhead missiles. The success of submarine Projects 667A and 667B (s) would be rewarded with Lenin Prizes in 1970 and 1974, respectively. The Yankee based ballistic missile submarine family comprises: Project 667A Yankee, Project 667B Delta I, Project 667BD Delta II, Project 667BDR Delta III, and Project 667BDRM Delta IV. TsKB 18 was renamed Rubin in 1966. The started development in 1971, and followed by the Typhoon class (Project 941) in 1976. In 1974 Igor Spassky succeeded Pustyntsev as head of the bureau and remained in the position until the 2000s (decade).
Нарықтық экономика
Перрестройка басталғаннан бері "Рубин" ядролық су асты кемелерін өндіруді жалғастырды. Бұл жобалар 1996 жылы басталған төртінші буынды "Борей" класындағы баллистикалық зымыранның құрылысы сияқты. Ол "Долгорукий" класы деп те аталады. Охоцк теңізіндегі Сахалин аралының айналасында және Оңтүстік Кореяға жақын суларда бұрғылау үшін пайдаланылады. Компанияның соңғы жылдардағы тағы бір маңызды жобасы - Sea Launch, ғарыш кемесін іске қосудың бірегей технологиясы. Рубин компаниясы өндірген теңіз компоненттерімен Sea Launch арнайы модификацияланған, Тынық мұхиттың экваториалдық бөлігінде орналасқан жүзбелі мұнай платформасын ұшыру алаңшасы ретінде пайдаланады. 1999 жылы компания құрылғаннан кейін Sea Launch консорциумы олардың іске қосумен байланысты операциялық шығындары құрлықтағы эквиваленттен төмен болады деп мәлімдеді, бұл, ішінара, персоналға қажеттіліктердің азаюына байланысты. Платформа мен командалық кеменің 310 экипажы бар. Рубин сонымен қатар мұхит асты газ құбыры арқылы тасымалдау үшін мұхит асты газ тасымалдау станциясы және Солтүстік Мұзды мұхитта жыл бойы жұмыс істей алатын су асты жүк кемесі сияқты экзотикалық жобаларды әзірледі. Соңғы уақыттағы басқа жобаларға жоғары жылдамдықты пойыз - ES 250 Сокол, ол Мәскеу-Санкт-Петербург темір жолы үшін және төменгі қабатты трамвай үшін жобаланған. Италиялық Fincantieri кеме құрылысы компаниясымен бірлескен жоба аясында Rubin S1000 дизельді ауадан тәуелсіз қозғалтқыш су асты кемесін әзірлеп жатыр. Оның ұзындығы және ығысу көлемі 1000 тоннаны құрайды. Модель 2006 жылғы "Евронавал" көрмесіне қойылды.
Since the advent of Perestroika, Rubin has continued to produce nuclear submarines with such projects as the construction of the fourth generation ballistic missile Borei class, also known as the Dolgorukiy class, which started in 1996. used in drilling around Sakhalin Island in the Sea of Okhotsk and in the waters adjacent to South Korea. Another of the company's important projects of recent years is Sea Launch, a unique spacecraft launch technology. With marine components produced by Rubin, Sea Launch uses a specially modified floating oil platform positioned in the equatorial Pacific Ocean, as a launch pad. In 1999, shortly after the company was founded, the Sea Launch consortium claimed that their launch related operating costs would be lower than a land based equivalent due in part to reduced staff requirements. The platform and command ship have 310 crew members. Rubin has also developed such exotic projects as a Submarine Cargo Vessel that can operate year round in the Arctic Ocean and a Nuclear Underwater Gas Transfer Station for trans ocean natural gas pipeline transport. Other recent projects include a high speed train, the ES 250 Sokol, intended for the Moscow St. Petersburg Railway, and a design for a low floor tram. As a joint project with the Italian shipbuilding company Fincantieri, Rubin is developing a new diesel air independent propulsion submarine, the S1000, based on a new fuel cell air independent propulsion system developed in Italy. Its length is and its displacement is 1,000 tonnes. A mock up was exhibited at Euronaval 2006.