Александр Мэйр: Австралия саяхатшысы және Жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министрі

Кіріспе

Австралиялық саясаткер Александр Мейр (25 тамыз 1889 – 3 тамыз 1969) – Австралияның саясаткері, 1939 жылдың 5 тамызынан 1941 жылдың 16 мамырына дейін Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының премьер-министрі қызметін атқарды. Мельбурнда туған Мейр, Албериге (Жаңа Оңтүстік Уэльс) көшер алдында түрлі бизнестерде жұмыс істеді. Ол он төрт жыл бойы Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығарушы жиналысының депутаты болды. 1932 жылы Мейр Альбери округінен сайланды және одан кейін тағы төрт рет қайта сайланды. Бертрам Стивенстің Біріккен Австралия партиясы үкіметінде ол тез өркендеп, 1938 жылдың сәуірінде министрдің көмекшісі, маусым айында Еңбек және индустрия министрі, ал қазан айында – колониялық қазынашы болып тағайындалды. Стивенс премьер-министр болған кезеңде оның адал қолдаушысы болған Мейр, 1939 жылдың тамызында Стивенс басқарған үкіметке қарсы сенімсіздік білдірілгеннен кейін оның орнына премьер-министр болды. Үкімет үшін қиын жағдайда премьер-министрлік қызмет атқарған Мейрдің басшылығы бұрынғы қақтығысты партияны біріктірумен, мемлекеттік шығыстарды қысқартумен және қарызды төмендету үшін салықтарды арттырумен, сондай-ақ жұмыссыздықты азайтуға бағытталған жаңа еңбек заңдарымен еректелді. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Мейр штатты соғысқа дайындауға жұмылдырды, бірақ өзінің үгілін сайлаушыларға жеткізуде қиындықтарға тап болды. Ол 1941 жылдың мамырында Уильям Маккелл басқаратын Лейборист партиясына сайлауда жеңіліп, 20 мандатты жоғалтқанға дейін премьер-министр болып қызмет етті. Біріккен Австралия партиясы тарап кеткеннен кейін оппозиция жетекшісі қалған Мейр жаңа Демократиялық партияның төрағасы болды және 1945 жылы консервативтік партияларды біріктіру және Либералдық партияны құру бойынша келіссөздерге қатысты. 1945 жылдың қарашасында Реджинальд Уивер қайтыс болғаннан кейін, Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Либералдық партияның алғашқы төрағасы болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Мейр оның орнын басты. Мейр 1946 жылдың наурызында Австралия Сенатына сайлауға түсу үшін қызметтен кеткенге дейін партия төрағасы болып қалды. Ол сайлауда жеңіліске ұшырап, кейін Мельбурнға зейнетке шықты, онда 1969 жылы 79 жасында қайтыс болды.

Australian politician
the Australian politician

Alexander Mair (25 August 18893 August 1969) was an Australian politician who served as Premier of New South Wales from 5 August 1939 to 16 May 1941. Born in Melbourne, Mair worked in various businesses there before moving to Albury, New South Wales where he went on to be a member of the New South Wales Legislative Assembly for fourteen years. In 1932, Mair was elected to the seat of Albury and was re elected a further four times. He rose quickly through the cabinet of Bertram Stevens' United Australia Party government, becoming an Assistant Minister in April 1938, Minister for Labour and Industry in June and Colonial Treasurer in October. A staunch supporter of Stevens throughout his Premiership, Mair became his successor as Premier in August 1939 following Stevens' defeat in a no confidence motion moved by renegade Minister, Eric Spooner. Becoming Premier at a difficult time for the government, Mair's leadership was marked by his unification of his formerly fractious party, the reining in of government expenditure and increased taxes to reduce debt, and new labour laws to reduce unemployment. When the Second World War broke out in September 1939, Mair mobilised the state towards the war effort but found it difficult to communicate his message to the voters. He served as Premier until losing the May 1941 election to the Labor Party under William McKell, losing 20 seats. Remaining as Opposition Leader, with the UAP shattered, Mair became leader of the new Democratic Party and was involved in the negotiations to unite the broken conservative parties and form the Liberal Party in 1945. When Reginald Weaver died in November 1945, only months after becoming the first leader of the Liberal Party in New South Wales, Mair was selected to succeed him. Mair remained as leader until he resigned in March 1946 to contest the Australian Senate. He was unsuccessful and thereafter retired back to Melbourne, where he died in 1969, aged 79.

Ерте өмір

Александр Мейр 1889 жылғы 25 тамызда Мельбурн қаласының Солтүстік Карлтон ауданында, Виктория штатында туды. Ол Викторияда туған ата-анасы – ағаш және болат саудагері Александр Мейр мен оның әйелі Флоренс Мейрдің (қыз есімі Хантер) үлкен баласы болған. Мейр спортта өте жақсы оқыған Уэсли колледжінде, содан кейін Брэдшоу бизнес колледжінде білім алды. Оқуын аяқтағаннан кейін Мейр әкесінің «Александр Мейр & Co» компаниясында жұмыс істеді, ол ағаш, темір және болат саудасымен айналысты. 1913 жылғы 29 қазанда Мейр Мельбурн қаласындағы Шотландия шіркеуінде Грейс Ленноксқа үйленді. Олардың екі ұлы – Джон мен Сэнди, және бір қызы – Маргарет болды. Жергілікті депутат ретінде Мейр Ұлы депрессиядан зардап шеккендерге көмектесуге қызығушылық танытты және сайлау алдындағы уәдесі бойынша, өзінің парламенттік жалақысының көп бөлігін өз сайлау округіндегі кедейлерге берді. Ол 1938 жылға дейін осы әдетін жалғастырды. Парламенттік оппозицияда отырған Мейр, БПП-да партиялық тәртіптің болмауы кезінде премьер-министр Бертрам Стивенстің берік қолдаушысы ретінде танылды. Мейр көп ұзамай адал, бірақ сонымен қатар тәуелсіз парламент мүшесі және палатадағы шешен дебатшы ретінде беделге ие болды. 1935 жылғы мамыр сайлауында Мейр өз орнына 59,03% дауыспен қайта сайланды. 1937 жылы ол әйелімен бірге король Георг VI-ның тәж кию рәсіміне Ұлыбританияға барды, содан кейін Норвегия кемесінде теңізші болып коммунистік жүйемен байланысты әлеуметтік мәселелерді зерттеу үшін КСРО-ға кіруге тырысты, бірақ оған рұқсат берілмеді. Алайда, осы оқиғадан кейін 1938 жылғы 13 сәуірде Мейр премьер-министр Стивенстің жаңа кабинетіне Министрдің көмекшісі болып тағайындалды. Ол 1938 жылғы 1 маусымға дейін он аптадай осы лауазымда қызмет етті, содан кейін алдыңғы министр Джон Дуннингхемнің қайтысынан босаған Еңбек және өнеркәсіп министрі болып тағайындалды. Бұл лауазымда қысқа ғана уақыт қызмет еткеніне қарамастан, Мейр жұмысшылардың пікірлерін түсінетін және оларға жаны ашыратын адам ретінде танылды, бұл бірнеше өндірістік дауларды реттеуге көмектесті. Ол 13 қазанға дейін қызмет етті, содан кейін премьер-министр Стивенс оны Отарлық қазынашы етіп тағайындады. Қызметке кіріскеннен кейін Мейр бюджеттің теңгерімділігіне оралуы және салықтық кірістердің жаңа көздерін табу үшін шығыстарды күрт қысқартуды ұсынды. Осы мақсатта ол барлық министрлерге 3000 фунт стерлингтен асатын шығындарды қазынашылыққа бекіту үшін жариялау туралы айналымдық хат жіберді. Барлығы да келісті, тек Лидердің орынбасары және Қоғамдық жұмыстар және жергілікті басқару министрі Эрик Спунер ғана Стивенстің басшылығына сенімсіздік тудыруға тырысты. 1939 жылғы шілдеде Стивенс пен Мейр Спунердің бұзылушылық тактикасын тоқтату үшін төрт адамнан тұратын комитет құрды, оған Мейр, Стивенс, Спунер және Ауылдық партияның жетекшісі Майкл Брукснер кірді, олар барлық шығыстарды бекітуге тиіс болды. Осы әрекетке ашуланған Спунер 1939 жылғы 21 шілдеде «жардам жұмыстарына қатысты үкіметтік саясаттағы келіспеушіліктерді» себеп көрсетіп, министр және басшының орынбасары лауазымынан кетті. 1939 жылғы 1 тамызда Спунер палатада Стивенске сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты көтерді, ол күтпеген жерден бірнеше министрдің қатысусыздығына байланысты екі дауыспен қабылданды. 3 тамызда Стивенс губернатор Лорд Уэйкхерстке отставкасын ұсынды, бірақ оның орнын басатын адам таңдалғанға дейін бірнеше күн қызметте қалуға рұқсат алды. Спунер отставкаға шыққаннан кейін ол Стивенстің ықтимал мұрагері ретінде қарастырылды, бірақ вице-премьер Брукснер Спунермен, ол Ауылдық партияның ықпалына қарсы болғандықтан коалициялық үкімет құрудан бас тартты, ал Стивенс Мейрге қолдау жинауға тырысты. 5 тамыздағы партиялық жиналыста Спунер өзінің кандидатурасын ұсынбады, ал Мейр Атол Ричардсонды 18 дауысқа 6 дауыспен жеңіп, Біріккен Австралия партиясының жетекшісі болды және сол күні Лорд Уэйкхерст оны премьер-министр ретінде қызметке тағайындады.

Alexander Mair was born on 25 August 1889 in the Melbourne suburb of North Carlton, Victoria, the eldest child of Victorian born parents Alexander Mair, a timber and steel merchant, and his wife Florence Mair (née Hunter). Mair was educated at Wesley College, where he excelled in sports, and then later at Bradshaw's Business College. Upon leaving education, Mair was employed in his father's company, Alexander Mair & Co, timber, iron and steel merchants. On 29 October 1913, Mair married Grace Lennox at the Scots' Church, Melbourne and together had two sons, John and Sandy, and a daughter, Margaret. As the local member, Mair became interested in helping those affected by the Great Depression and fulfilled his election promise to give most of his parliamentary salary to the poor in his own electorate, a practice which he continued until 1938. Serving on the backbench, Mair was noted for being a strong supporter of Premier Bertram Stevens at a time when party discipline within the UAP was non existent. Mair soon built up a reputation for being a loyal, yet also strongly independent member of parliament, and a powerful debater in the House. At the May 1935 election, Mair was returned in his seat with an increased margin of 59.03%. In 1937, he visited Britain with his wife for the coronation of King George VI and later attempted to enter the Soviet Union, in an attempt to study the social problems associated with a communist system, as a sailor on a Norwegian ship, but was refused entry. On this occasion, however, Mair was appointed to Premier Stevens' new cabinet as an Assistant Minister on 13 April 1938. He served in this capacity for ten weeks until 1 June 1938, when he was promoted as the Minister for Labour and Industry, which had been vacated by the death of his predecessor, John Dunningham. Despite serving only a brief time in this portfolio, Mair was largely successful, gaining a reputation as understanding and sympathetic to worker's views, leading to the resolution of several industrial disputes. He served until 13 October, when Premier Stevens promoted him as Colonial Treasurer. Upon taking office, Mair immediately proposed drastic cuts in expenditure to bring the budget back into balance, and to find new sources of taxation income. As part of this, he issued a circular to all government Ministers to declare any expenditure over £3000 to Treasury for approval. All complied except Deputy Leader and Minister for Public Works and Local Government, Eric Spooner, who sought to undermine confidence in Stevens' leadership. In July 1939, Stevens and Mair attempted to prevent Spooner's disruptive tactics by creating a committee of four, consisting of Mair, Stevens, Spooner and Country Party Leader, Michael Bruxner, to approve all expenditure. Furious at this gesture, Spooner resigned on 21 July 1939 as Minister and Deputy Leader, citing a 'disagreement in government policy on relief works' as the reason. On 1 August 1939, Spooner carried a motion of no confidence in Stevens in the house, which unexpectedly passed by two votes, owing to the absence of several ministers. On 3 August Stevens tendered his resignation to the Governor, Lord Wakehurst, but was granted several days to remain until his successor was chosen. Upon the resignation, Spooner was touted as Stevens' possible successor until Deputy Premier Bruxner refused to form a coalition government with Spooner, who was opposed to Country Party influence, while Stevens attempted to gather support for Mair. At a party meeting on 5 August, Spooner chose not to nominate and Mair defeated Athol Richardson 18 votes to 6, becoming Leader of the United Australia Party and was sworn in as Premier by Lord Wakehurst on the same day.

Жаңа Оңтүстік Уэльстің премьер-министрі

Мейр бұрынғыдан бетер нашарлаған үкіметті мұра етіп алып, экономикалық жағдайдың нашарлауын сезінді. Ол партиялық біртілдікті қалпына келтіруге тырысты, бірақ Стивенс тұсында қолданыстан шығып қалған партиялық саясат комитеттерін қайта құрды. Мейр партияның тұрақты жиналыстарын өткізді және оның келісімшіл мінезі бұрынғы даулы партиясын біріктірді. Осы партиялық тәртіп пен бірлік Мейрдің премьер-министрлік қызметінің ерекшелігіне айналды. Бірнеше маңызды реформалардың бағыттарын анықтаған Мейр, экономикалық жағдаймен күресу үшін салықтарды күрт көтерді, сонымен қатар жалақы мен табыстан жиналған қаражаттың белгілі бір бөлігін жұмыссыздыққа және әлеуметтік жәрдемге жұмсауды ұйғарды. Басқа салаларға жер иелері мен жалға алушылар заңына түзетулер енгізу, ауылдық жарыс клубтарына көмек көрсету және көмір шахталарындағы денсаулық пен қауіпсіздік шараларын жақсарту кірді. Осыған қарамастан, Мейр бұрынғы көшбасшы Бертрам Стивенске адал болды. 14 тамызда Олбериде сөйлеген сөзінде ол: «Оның қабілетті басшылығынан алған тәжірибем Жаңа Оңтүстік Уэльс халқына пайдалы болады» деді. Мейр 16 тамызда жаңа министрлер кабинетін жариялап, үкімет құрамын кеңінен қайта құрды. Тағайындаулардың ішінде Атол Ричардсон – Колониялық қазынашы, Льюис Мартин – Спунердің бұрынғы Қоғамдық жұмыстар және Жергілікті басқару министрлігіне, ал Вернон Третт – Әділет министрі болып тағайындалды. Мейрдің Әділет министрі етіп тағайындаған Вернон Третттің таңдауы мәселе тудырды, өйткені ол Қорғаныс министрлігіне нашар сапалы нан сатқан бірнеше компанияларға берілген айыппұлды азайтуға тырысқан деген күдік туды. Патшалық комиссия Третттің кінәсіз екенін растағанмен, Мейр үкіметіне деген халықтың сенімі төмендеді. 1941 жылғы 10 мамырдағы сайлау кампаниясында Мейр өзін бұрынғы басшыдан ажыратуға тырысып, жаңа саясаттар ұсынды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін ғана оларды іске асыруға уәде берді. Маккеллдің Еңбек партиясы керісінше, соғыс мәселелерін федералды үкіметке қалдырып, дереу реформалар жасауға уәде берді. Сайлауда Еңбек партиясы дауыс берушілердің жартысынан астамын алды, ал Брукснердің Отандар партиясы тоғыз орынды, ал Мейрдің АЕА партиясы жиырма орынды жоғалтты: он екісі Еңбек партиясына, жетісі тәуелсіз кандидаттарға және біреуі сайлау округінің қайта бөлуіне байланысты. Мейр өзінің мандатын 52,47% дауыспен сақтап қалды. Консервативті саяси күштер 1965 жылы Роберт Аскиннің басшылығымен ғана қайтадан үкіметке келді.

Inheriting an increasingly dysfunctional government and a deteriorating financial situation, Mair moved swiftly to combat party disunity but re establishing the backbench policy committees that had fallen into disuse under Stevens. Mair called regular party meetings and his conciliatory manner soon united his formerly dysfunctional party. It was this party discipline and unity that was to be the hallmark of Mair's premiership. Identifying several key areas of reform, Mair moved to combat the economic situation by steeply raising taxation but also provided for a certain proportion of capital raised by wages and income tax to be spent on unemployment and social relief. Other areas included amendments to the Landlord and Tenant Act, assistance for country racing clubs and the providing of health and safety measures in coal mines. Despite this, Mair remained loyal to former leader Bertram Stevens. While speaking in Albury on 14 August, he commented: "What I learned under his capable leadership will be turned to the benefit of New South Wales." Mair extensively reshuffled his cabinet, announcing the new ministry on 16 August. Among the appointments included Athol Richardson as Colonial Treasurer, Lewis Martin took up Spooner's former roles of Public Works and Local Government and the relatively new Vernon Treatt as Minister for Justice. Mair's choice in Justice Minister Vernon Treatt proved problematic when it was alleged that he had acted to reduce fines for certain companies that had sold low quality bread to the Defence Department. Despite a Royal Commission clearing Treatt of any wrongdoing, public confidence in the Mair Government had plummeted. At the campaign for the 10 May 1941 election, Mair performed poorly, finding it difficult to distinguish himself from his predecessor and proposing policies but only promising action after the war. McKell's Labor Party did the opposite, leaving war matters to the federal government and promising current reforms. At the election, the Labor Party polled more than half the vote while Bruxner's Country Party lost nine seats and Mair's UAP lost twenty seats: twelve to Labor, seven to independents and one to redistribution. Mair himself retained his seat with 52.47%. The conservative political forces would not take government again until under Robert Askin in 1965.

Қарсылық

Мейр 1941 жылғы 19 мамырда құлаған консервативті партиялардың оппозициялық көшбасшысы болды және сайлаудағы жеңіліске қарамастан, соғыс мәселелерінде үкіметке толық қолдау көрсетуге уәде берді. Бірақ 1943 жылғы федералды сайлауда Билли Хьюз басқаратын Біріккен Австралия партиясының өте нашар нәтижелерінен кейін UAP тарап кетті. Көптеген бұрынғы UAP мүшелері Жаңа Оңтүстік Уэльсте Демократиялық партияны құрды, ал қалғандары Комонвелт партиясына және Либералды-демократиялық партияға өтті. 1944 жылдың қаңтарында Демократиялық партия Комонвелт партиясымен бірікті. Консервативті дауыс екіге бөлінгендіктен Мейрдің үміті аз болды және ол 1944 жылғы 10 ақпанда Демократиялық партияның төрағасы лауазымынан кетіп, оның орнына партия төрағасының орынбасары Реджинальд Уивер келді, ол кейін оппозицияның төрағасы болды, ал Мейр төрағасының орынбасары болды. Уивер мен Мейр өте бөлінген консервативті күштерді 1944 жылғы 27 мамырдағы сайлауда жеңіліске ұшыратып, тағы үш орынды жоғалтты. Бұл Мейр қатысқан соңғы сайлау болды, ол 53,06% дауыспен өз мандатын сақтап қалды. Сайлаудағы жеңілістен кейін Мейр консервативті партияларды біріктіру келіссөздерінде маңызды рөл атқарды, Роберт Мензистің жаңа құрылған Либерал партиясын құруға көмектесті. Ол 1944 жылғы қазан айында Канберра конференциясына делегат ретінде қатысты және екінші партия конференциясын Алберидегі өзінің кеңсесінде, Mate's Department Store дүкенінде өткізді. Демократиялық партияны Либералды-демократиялық партиямен біріктіруге жасалған алғашқы тырабы партиялық құрылым мәселелеріне байланысты тоқтап, Уивер мен LDP басшысы Эрнест К. Уайт арасындағы шиеленіске ұшырады, бірақ олар ақыры сәтті болды және 1945 жылдың басында Либерал партия құрылды. 1945-1946 жылдары Либерал партияның Жаңа Оңтүстік Уэльс атқару комитетінде қызмет еткен Мейр, партияның бірінші төрағасы Уивер 1945 жылғы 12 қарашада күрт қайтыс болғаннан кейін оның орнына тағайындалды. Ол Жаңа Оңтүстік Уэльс Либерал партиясының екінші төрағасы ретінде қысқа ғана уақыт қызмет етті, 1946 жылғы 21 наурызда лауазымынан кетіп, оның орнына бұрынғы Әділет министрі Вернон Третт келді. 1946 жылғы 14 тамызда, он төрт жыл Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламентінде қызмет еткеннен кейін Мейр мандатын тастап, Жаңа Оңтүстік Уэльс үшін Австралия Сенатына үміткер болды.

Mair now became Leader of the Opposition for the shattered conservative parties on 19 May 1941 and, despite the electoral defeat, pledged his full support for the government in war matters. However, with the very poor results of the federal United Australia Party under Billy Hughes at the 1943 Federal election, the UAP disintegrated. A large number of former UAP members then formed the Democratic Party in New South Wales, led by Mair, while others moved into the Commonwealth Party and the Liberal Democratic Party. The Democratic Party then merged with the Commonwealth Party in January 1944. With the conservative vote split in half, Mair had little chance, and resigned as Democratic Party Leader on 10 February 1944, to be replaced by Deputy Leader Reginald Weaver, who then became Leader of the Opposition, with Mair becoming Deputy Leader. Weaver and Mair led the hopelessly divided conservative forces to defeat at the 27 May 1944 election, losing another three seats. It was also the last state election contested by Mair, which he retained his seat for the last time with 53.06%. Following the electoral defeat, Mair played a central role in the negotiations to merge the conservative parties to form Robert Menzies' newly created Liberal Party, becoming a delegate for the Canberra Conference in October 1944 and hosting the second party conference in his seat in Albury at Mate's Department Store. Despite initial efforts to merge the Democratic Party with the Liberal Democratic Party becoming deadlocked over questions of party organisation and by acrimony between Weaver and the LDP leader, Ernest K White, they were ultimately successful and the Liberal party was born in early 1945. Serving on the Liberals' New South Wales executive from 1945 to 1946, when first party leader Weaver died suddenly on 12 November 1945, Mair was chosen to succeed him. He served as the second Leader of the New South Wales Liberal Party only briefly until he resigned as leader on 21 March 1946, being succeeded by his former Minister for Justice, Vernon Treatt. On 14 August 1946, after serving fourteen years in the New South Wales Parliament, Mair resigned his seat to run for a place in the Australian Senate for New South Wales.

Саясатта

Мейр енді саясаттан зейнеткерлікке шығып, Олберидегі меншігіне оралды, бірақ 9 қарашадағы қосымша сайлауда бұрынғы орындығын Еңбек партиясына жоғалтты. Дегенмен, Мейр 1947 жылдың мамыр айындағы сайлауда өзінің орындығын Либералды партияға қайтаруға көмектесті. 1948 жылы ол «Роквуд» мүлігін сатты. Парламенттен кеткеннен кейін шамамен жиырма бес жыл өткен соң, Мейр 1969 жылдың 3 тамызында Сент-Килдадағы үйінде қайтыс болды. Одан әйелі, екі ұлы және қызы қалды.