«The Black Crook» – 1866 ж. Нью-Йорктегі алғашқы музыкалық театр туындысы. Музыка, көріністер, әйелдер костюмі, және «You Naughty, Naughty Men» әні туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1866 жылы Нью-Йоркте алғаш көрсетілген мюзикл.
Musical that premiered in New York in 1866
"The Black Crook" – 1866 жылы Нью-Йорк қаласында үлкен жетістікке ие болған музыкалық театр туындысы. Көптеген театр сыншылары "The Black Crook" мюзиклдің қазіргі заманғы түсінігіне сай келетін алғашқы танымал туынды деп санайды. Либретто авторы – Чарльз М. Баррас. Томас Бейкер іріктеген және өңдеген музыка көбінесе әсерленген туындылардан тұрады, бірақ оған жаңа әндер де енген, олардың ішінде "You Naughty, Naughty Men" ерекше аталады. Сюжеті – Фауст тақырыбындағы мелодрамалық романтикалық комедия, бірақ қойылым керемет арнайы эффекттерімен және шағын костюмдерімен танымал болды. 1866 жылдың 12 қыркүйегінде Манхэттендегі Бродвейдегі 3200 орындық Niblo’s Garden сахнасында алғашқы көрсетілімі өтіп, рекордтық 474 қойылымға ие болды. Содан кейін ондаған жылдар бойы кеңінен гастрольдік сапарлар жасалып, 1870–71, 1871–72 жылдары және одан кейін де бірнеше рет Бродвейде қайта қойылды. "The Black Crook" көбінесе қазіргі заманғы мюзиклдің прототипі саналады, себебі оның танымал әндері мен билері біртұтас пьеса ішінде араласып, актерлер орындайды. 1872 жылдың 23 желтоқсанында Лондондағы Альгамбра театрында ашылған "The Black Crook" атты британдық қойылым, Фредерик Клей мен Жорж Якобидің жаңа музыкасымен, Нью-Йорк нұсқасына әсер еткен француздық бастапқы материалдарға негізделген жаңа сюжеті бар опера буффе болды. 1916 жылы "The Black Crook" мультфильмі түсірілді.
The Black Crook is a work of musical theatre first produced in New York City with great success in 1866. Many theatre writers have cautiously identified The Black Crook as the first popular piece that conforms to the modern notion of a musical. The book is by Charles M. Barras. The music, selected and arranged by Thomas Baker, consists mostly of adaptations, but it included some new songs composed for the piece, notably "You Naughty, Naughty Men". The story is a Faustian melodramatic romantic comedy, but the production became famous for its spectacular special effects and skimpy costumes. It opened on September 12, 1866 at the 3,200 seat Niblo's Garden on Broadway in Manhattan and ran for a record breaking 474 performances. It was then toured extensively for decades and revived on Broadway in 1870–71, 1871–72 and many more times after that. The Black Crook is often considered a prototype of the modern musical in that its popular songs and dances are interspersed throughout a unifying play and performed by the actors. A British production titled The Black Crook, which opened at the Alhambra Theatre in London on December 23, 1872, was an opera bouffe with a new story based on some of the French source material that influenced the New York version, with new music by Frederic Clay and Georges Jacobi. A silent film version of The Black Crook was produced in 1916.
Шығарманың шығу тегі
1866 жылы Генри С. Джаррет пен Генри Палмер еуропалық жаңалықтарды Америкаға әкелу ниетімен өндірістік серіктестік құрды. Олар Париждегі «Фери Ла Биш о Буа» спектаклін және Лондондағы «Астли амфитеатрындағы» пантомиманы көргеннен кейін, өз американдық қойылымдарына сол қойылымдардағы көрінген тамашаның түпкілікті элементтерін енгізуді шешті. Олар Париж шоуының жетекші бишілерінің бірнешеуін жұмысқа алды және Лондондық қойылымнан әсем трансформациялық көріністі сатып алды. Олар Нью-Йорк музыка академиясында керемет қойылым қоюды жоспарлаған, бірақ академия сол жазда өртеніп кетті. Осы уақытта актер Баррас «Қара құбыжық» атты мелодрама жазды, өзін және биші әйелі Сэлли Сент-Клэрді басты рөлдерде көрсету үшін оны гастрольдік турға шығаруды көздеді. Ол Уильям Уитлимен, «Нибло бағының» директорымен, шоудың Нью-Йорк премьерасын өткізу туралы келісім жасады, бұл 1880-жылдар үшін өте ұзақ – 100 спектакльдік келісімшарт болатын. Баррас Нью-Йорк штатының Буффало қаласында декорациялар мен реквизиттерді жасауға кірісті. Джаррет пен Палмер Уитлиге «Нибло бағында» әлі жазылмаған шоуларын қою туралы ұсыныс жасады, бірақ Баррас осы орынды бұрыннан брондаған еді. Өндіріс күштерін біріктіру туралы идея кімге келгені белгісіз, бірақ келісім шарттарына сәйкес Баррасқа роялти ретінде белгілі бір сома төленді және енді Уитлиге ешқандай төлем жасаудың қажеті болмады, ал Джаррет пен Палмер «Қара құбыжықтың» Нью-Йорк сахнасындағы продюсерлеріне айналды. Джаррет Еуропаға оралып, Баррастың мелодрамасын «Ла Биш о Буаға» ұқсас музыкалық туындыға айналдыру үшін тағы да көп идеялар, безендірулер мен персонал жинады. Ол сахналық жабдықтардың, декорациялардың, костюмдердің, реквизиттердің, 100 биші мен актердің жиынтығымен қайтып келді, ал продюсерлер Баррастың декорациялық және костюмдік дизайндарын толығымен ауыстырды, сондай-ақ көбірек би мен тамашаны қосу үшін сценарийдің бір бөлігін қысқартты. Бұл қойылым бұрын-соңды болмаған зәулімдікпен сахналанды, ал костюмдердің тым тарлығы дау тудырды, бірақ бұл дау оны насихаттауға көмектесті.
By 1866, Henry C. Jarrett and Henry Palmer had formed a producing partnership with the idea to import European novelty acts to America. They saw the Féerie La Biche au bois in Paris, and a pantomime at Astley's Amphitheatre in London, and they wanted to incorporate into their American productions the original elements of spectacle that they saw in those shows. They engaged some of the lead dancers from the Paris show and purchased the grand transformation scene from the London piece. They hoped to put together a spectacular production at the New York Academy of Music, but the Academy burned down that summer. Meanwhile, Barras, an actor, wrote a melodrama, The Black Crook, with the intention of touring the piece to feature himself and his wife, dancer Sallie St. Clair. He negotiated the show's New York premiere with William Wheatley, the manager at Niblo's Garden, for a run of 100 performances, which was an extraordinarily long contract for the 1880s. Barras then began to build the scenery and properties in Buffalo, New York. Jarrett and Palmer approached Wheatley about mounting their unwritten show at Niblo's Garden, but Barras had already booked the venue. Whose idea it was to join the producing forces is not known, but terms were struck under which Barras was given a small flat sum as a royalty and no longer had to pay fees to Wheatley, and Jarrett and Palmer effectively became producers of the New York staging of The Black Crook. Jarrett returned to Europe to gather more ideas, decorations and personnel to change the show from Barras's melodrama into a musical piece more like La Biche au bois. He returned with a collection of stage machinery, scenery, costumes, properties, 100 dancers and actors, and the producers completely replaced Barras's scenic and costume designs, also cutting some of the script to add more dance and spectacle. The piece was mounted with unprecedented opulence, and the skimpiness of the costumes created controversy that only served to promote it.
Сыни қабылдау
Ұзындығы артық болған бұл туынды дебюттік кешін қиындықтармен өткерді, сосын көптеген қысқартулар жасалды. Көрермендердің пікірі екіге жарылды – кейбіреулер көріністің әсемдігіне ғашык болды, ал енді біреулері оған наразылық білдірді. Марк Твен бірінші топта болды: "Жалпақ аяқ қыздар – қыздардың шексіз даласы, үйіліп, қабаттасып, театрдың күмбезіне дейін, көлемі мен киімдері азайып, соңғы қатардағы балалар көзге көрінбейтін арқандарда аспанға ілінген, тек камзол киген. Барлық көрініс бағаналармен, өрнектермен және алтын, күміс және жарқын түстермен жасалған зәулім әшекейлермен сәнделген – бәрі керемет театр шамдарымен жарықтандырылған, ал жұмсақ күміс тұманға ұқсас жіңішке перде арқылы көрінеді! Бұл – "Мың бір түннің" ғажайыптарының іске асуы". Чарльз Диккенс қарама-қарсы пікір білдірді: "Бұл балеттің негізі ретінде қолдануға болатын ең абсурдті нәрсе. Онда ойнайтындар оның мағынасын түсінбейді". Осылайша, "осы қосылысты көрмеген адам ешқандай әңгімеге қатыса алмайтын" деңгейге дейін шоудың танымалдылығы артты.
The overlong piece survived a rocky opening night, and numerous cuts were subsequently made. Audience response was divided – some people loved the beauty of spectacle and some people were offended by it. Mark Twain was in the former camp: "Beautiful bare legged girls nothing but a wilderness of girls – stacked up, pile on pile, away aloft to the dome of the theatre, diminishing in size and clothing, till the last row, mere children, dangle high up from invisible ropes, arrayed only in camisa. The whole tableau resplendent with columns, scrolls, and a vast ornamental work, wrought in gold, silver, and brilliant colors – all lit up with gorgeous theatrical fires, and witnessed through a great gauzy curtain that counterfeits a soft silver mist! It is the wonders of the Arabian Nights realized." Charles Dickens had an opposite reaction: "[It is] the most preposterous peg to hang ballets on that was ever seen. The people who act in it have not the slightest idea of what it is about". Both awe and outrage fueled the show's increasing popularity until "nobody could hold his own in conversation unless he had seen it".