Туқым қуалау арқасында дамитын миотония конгенита – қаңқа бұлшық еттерінің ауруы. Бұлшық еттердің қырысылуының кешігуі, құрысу, әлсіздік сияқты белгілері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миотония конгенита - бұл сүйек бұлшық еттеріне (қозғалысқа қолданылатын бұлшық еттер) әсер ететін туа біткен нейромискулярлық канал патологиясы. Бұл генетикалық ауру. Аурудың басты белгісі – басталған қысқарудың тоқтамауы, яғни бұлшық еттердің кешіктірілген босануы (миотония) және қатаю. Симптомдарына ерікті қысқарудан кейін бұлшық еттердің кешіктірілген босануы (миотония), сондай-ақ бұлшық ет қатаюы, гипертрофия (ұлғайып кетуі), аурудың кейбір түрлерінде уақытша әлсіздік (нақты генетикалық мутациялар салдарынан), ауыр массетер спазмы және құрысулар жатуы мүмкін. Бұл жағдай кейде "есінен танып қалатын ешкі синдромы" деп те аталады, себебі ол кенеттен күшті әсерге ұшырағанда есінен танып қалатын ешкілерде байқалатын осы құбылысқа себеп болады. Маңыздысы, миотония конгенита қатерлі гипертермиямен (ҚГ) байланысты емес.
Myotonia congenita is a congenital neuromuscular channelopathy that affects skeletal muscles (muscles used for movement). It is a genetic disorder. The hallmark of the disease is the failure of initiated contraction to terminate, often referred to as delayed relaxation of the muscles (myotonia) and rigidity. Symptoms include delayed relaxation of the muscles after voluntary contraction (myotonia), and may also include stiffness, hypertrophy (enlargement), transient weakness in some forms of the disorder (from certain genetic mutations), severe masseter spasm, and cramping. The condition is sometimes referred to as fainting goat syndrome, as it is responsible for the eponymous 'fainting' seen in fainting goats when presented with a sudden stimulus. Of note, myotonia congenita has no association with malignant hyperthermia (MH).
Фенотиптік өзгергіштігі
Томсен және Беккер миотониясының екеуінде де фенотиптік айырмашылықтар жоғары. Симптомдардың ауырлығы әр адамда және тіпті сол адамның өмірі бойында қатты өзгеруі мүмкін. Бұл, әзірге 130-дан астам әртүрлі мутациялар белгілі болғандықтан, олардың әрқайсысының өзіндік ерекшеліктері бар және бұл бұзылыстың себебі болуы мүмкін, сондай-ақ миотония конгенита иондық каналдың бұзылысы болып табылады, ал иондық каналдар ішкі және сыртқы орта факторларына сезімтал. Жүктілік және диуретиктерді қолдану миотонияны күшейтетіні дәлелденді, және бұл екі жағдай да магний мен кальций сияқты дивалентті катиондардың жоғалуымен байланысты. Тышқанның оқшау алынған бұлшық еттерінде химиялық түрде шақырылған миотонияда, миотонияны сыртқы ортаның магний және кальций мөлшерін арттыру арқылы басуға болатыны көрсетілді. Бұл адамның оқшау алынған бұлшық еттерінде де байқалады. Адреналин/эпинефрин миотониясы бар көптеген адамдарда миотонияны нашарлататыны мәлім, және миотония конгенитасы бар адам, адреналин бөлінетін өте стрестік жағдайда қозғалыс қиындықтарының кенеттен күшеюін сезінуі мүмкін. Бұл бұзылыстың көрінбейтін болуы, миотониясы бар адамдардың көбінесе өте жақсы күйде және дені сау болып көрінуі, жалпы және медициналық қоғамдастықтың бұл ауру туралы білімінің жетіспеуі, сондай-ақ, көбінесе адамның өзінде де, симптомдардың тұрақсыздығы салдарынан, миотониясы бар көптеген адамдар өздерінің бұзылысының әсерінен әлдебір уақытта әлеуметтік қудалауға ұшыраған.
Both Thomsen and Becker myotonia have high phenotype variability. Severity of symptoms can vary greatly between individuals and throughout the lives of the individuals themselves. This may be partly because there are over 130 currently known different mutations that can cause the disorder, each with their own specifics, and also because myotonia congenita is an ion channel disorder, and ion channels are sensitive to internal and external environmental factors. It has been shown that pregnancy and the use of diuretics aggravate myotonia, and both these conditions are linked to the loss of divalent cations such as magnesium and calcium. It has further been shown that in chemically induced myotonia in isolated rat muscle, myotonia could be dampened by increasing the magnesium and calcium content of the extracellular medium. This has also been shown for isolated human muscle. Adrenaline/epinephrine is well known to make myotonia worse in most individuals with the disorder, and a person with myotonia congenita may experience a sudden increase in difficulty with mobility in a particularly stressful situation during which adrenaline is released. Due to the invisible nature of the disorder, the fact that those with myotonia congenita often appear very fit and able bodied, the general lack of knowledge about the disorder by the general and medical community, and often by the individual themselves, and the potential for inconsistency with the symptoms, many people with myotonia congenita have experienced a degree of social persecution at one time or another because of the effects of their disorder.
Жылыту құбылысы
Бұл құбылысты Томсен 1876 жылы аурумен бірге сипаттаған, бірақ оның этиологиясы әлі анықталмаған. Пациенттер туа біткен миотонияның мынадай жолдармен көрінетінін хабарлайды (бұл олардың жеке тәжірибесінен алынған). Егер адам ұзақ отырып, содан кейін баспалдақпен көтерілсе, үшінші немесе төртінші қадамда аяқ бұлшық еттері айқын қатая бастайды, олардың жылдамдығын күрт баяулатып, тіпті тоқтауға мәжбүр етеді. Бірақ бұлшық еттер босағаннан кейін, бірнеше қадамнан соң, олар қайтадан қалыпты қарқынмен баспалдақтарды көтеріле алады. Егер адам қандай да бір спортпен айналысса, міндетті түрде жақсы жылыну керек. Әйтпесе, егер олар бұлшық еттерін жылдам және қарқынды пайдалануға мәжбүр болса, мысалы, жүгіруден немесе баскетболдан, бұлшық еттері қатып қалып, олардың жылдамдығын баяулатады немесе толығымен тоқтатады. Бірақ бұлшық еттер жылынып қалғаннан кейін, олар қайтадан қалыпты жұмыс істей алады. Бұл түрлі бұлшық еттерде, тіпті тіл сияқты бұлшық еттерде де болуы мүмкін. Мысалы, егер адам біраз уақыт сөйлемесе, содан кейін сөйлегісі келсе, тілі бастапқыда қатып, сөздердің дұрыс айтылмауына себеп болуы мүмкін, бірақ сөйлеуге тырысқаннан кейін бірнеше секундтан соң тіл бұлшық еті босап, олар сөйлесудің қалған уақытында қалыпты түрде сөйлей алады. Пациенттер бұлшық еттің қайталап жирылуы қазіргі миотонияны әр жирылумен жеңілдететінін, сондықтан бірнеше жирылудан кейін миотония жоғалып кететінін хабарлайды. Бұл әсер шамамен бес минутқа созылады. Бұл құбылыстың бірнеше болжамды механизмдері бар, бірақ ешқайсысы нақты дәлелденген жоқ; бір гипотеза бойынша, бұлшықет клеткасының цитозолындағы жасушалық Na+ мөлшерінің артуы миотоникалық белсенділік кезінде Na+/K+ АТФазасын ынталандырады, бұл Na+/K+ АТФазаның белсенділігін арттырады. Алайда, Na+/K+ АТФаза блоктаушы Ouabain инфузиясы арқылы қолтық астындағы Na+/K+ АТФаза блоктаушы бөліктері бұғатталған пациенттермен жүргізілген тәжірибелерде жылынуға ешқандай әсер етілмеді. Тағы бір гипотеза бойынша, бұлшықеттегі қалған функционалды хлоридтік каналдар бұлшықет белсенділігінің артуымен бірге белсендірек болуы мүмкін. Скелеттік бұлшықетте орналасқан натрий каналды ақуызының 4-типті альфа- кішібірлігінің инактивациясы жылыну құбылысында маңызды рөл атқара алады деп ұсынылған. Атап айтқанда, каналдың баяу инактивациясы кеңістіктік және уақытша өлшемдерге ие деп есептеледі, ол жылынумен байланысты және сондықтан ықтимал себеп болуы мүмкін.
This phenomenon was described along with the disease by Thomsen in 1876 but its etiology remains unclear. Patients report that myotonia congenita may present itself in the following ways (this is from first hand experience). If the person is sedentary and then decides to walk up a set of stairs, by the third or fourth step their leg muscles begin to stiffen significantly, requiring them to slow down almost to a complete stop. But as the muscles loosen up, a few steps later, they can once again begin to climb the steps at a normal pace. If this person plays any kind of a sport, a good warm up is mandatory. Otherwise if they need to quickly and intensively use their muscles, such as in a sprint race or a basketball game, their muscles will freeze up, causing them to slow down or almost come to a complete stop. But once the muscles are warmed up, they can once again function normally. This can happen in various muscles, even in muscles such as the tongue. For example, if a person has not spoken for awhile and then wants to speak, their tongue may be stiff at first causing the words to come out a little garbled, but after a few seconds of trying to speak, the tongue muscle will loosen up and then they can speak normally for the remainder of the time that they are conversing. Patients report that repeated contraction of muscle alleviates present myotonia with each contraction, such that myotonia is almost absent after a few contractions of the same muscle. The effect lasts about five minutes. There have been several proposed mechanisms for this phenomenon, but none have been demonstrated conclusively; one hypothesis is that the Na+/K+ ATPase is stimulated during the myotonic activity by increased intracellular Na+ in the cytosol of the muscle cell, increasing the activity of the Na+/K+ ATPase. However, in experiments with patients where the Na+/K+ ATPase had been blocked in the underarm by infusion of the Na+/K+ ATPase blocker Ouabain, no effect on warm up was observed. Another hypothesis states that the few remaining functional chloride channels in muscle may become more active with increased muscle activity. It has been proposed that inactivation of sodium channel protein type 4 subunit alpha, residing in skeletal muscle, could play an important role in the warm up phenomenon. In particular, slow inactivation of the channel is believed to have a spatial and temporal extent that is correlated to warm up and therefore may provide a plausible cause.
Себептер
Бұл ауру ClC 1 хлоридтік арнасын кодтайтын геннің (CLCN1) бір бөлігіндегі мутациялардың нәтижесінде туындайды, бұл бұлшықет талшықтары мембраналарының стимуляцияға тым күшті жауап беруіне (гиперекситабелділік) алып келеді. Томсен миотониясы диагнозы қойылған, бірақ генетикалық тестілеулерде хлорид генінде емес, кернеуге сезімтал натрий арнасының альфа-бөлімшесінде (SCN4A) мутациялар болғаны анықталған үш жағдай тіркелген. Хлоридтік канал мутациялары сияқты, натрийлік канал мутациялары бар пациенттерде де фенотип өте әртүрлі болуы мүмкін, бұл диагноз қоюды қиындатады.
The disorder is caused by mutations in part of a gene (CLCN1) encoding the ClC 1 chloride channel, resulting in muscle fiber membranes having an unusually exaggerated response to stimulation (hyperexcitability). Three cases have been reported who were diagnosed with Thomsen's myotonia and proved on genetic testing not to have mutations in the chloride gene but rather in the alpha subunit of the voltage gated sodium channel (SCN4A). Like chloride channel mutations, patients with sodium channel mutations may have a very varied phenotype, making a diagnosis more difficult.
Түрлері
Миотонияның екі түрі бар: аутосомалық доминантты форма және аутосомалық рецессивті форма. Аутосомалық доминантты миотония (OMIM #160800) Томсен ауруы деп те аталады, осы аурумен өзі де ауырған және медициналық әдебиетте оның алғашқы сипаттамасын жазған (1876 жылы) Дания-Германия дәрігері Асмус Юлиус Томас Томсеннің (1815–1896) құрметіне аталған. Аутосомалық рецессивті миотония (OMIM #255700) сонымен қатар жалпы миотония, рецессивті жалпы миотония (RGM), Беккер ауруы және Беккер миотониясы деп те аталады, оның рецессивті табиғатын ашқан неміс профессоры Питер Эмиль Беккердің есімімен аталған. "Конгениталды" термині "туғаннан-ақ клиникалық белгілі" мағынасында тек Томсен ауруына қатысты, себебі Беккер миотониясының клиникалық көрінісі 4-6 жасқа дейін кешігуі мүмкін. Бірақ миотонияның екі түрінде де терминнің ең қатаң мағынасы аурудың генетикалық тұрғыдан туғаннан бар екенін көрсетеді, бірақ клиникалық көрінісі кейінге жылжуы мүмкін. Женетикалық тестілеудің дамуымен, кейбір жағдайларда әдетте рецессивті мутациялар кейбір адамдарда доминантты түрде пайда болатыны анықталды. Мұның себебі белгісіз. CLCN1 мутацияларының бірнешесі Беккер ауруын немесе Томсен ауруын тудыруы мүмкін болғандықтан, дәрігерлер миотонияның екі түрін ажырату үшін әдетте ерекше белгілер мен симптомдарға сүйенеді. Дегенмен, CLCN1 мутацияларынан туындаған миотонияны кейде натрий арнасы мутацияларынан (SCN4A мутациялары) туындаған миотониядан клиникалық тұрғыдан ажырату қиын, нәтижесінде ұқсас ауру – туа біткен парамиотония пайда болады. "Фин ауруы" деп аталатын конгениталды миотония Финляндияда және этникалық финдер арасында көбірек кездеседі. Солтүстік Финляндиядағы 24 отбасының CLCN1 генін зерттеу, оның ішінде 46 зардап шеккен адамдарды қамтыды, мұрагерлік доминантты болып көрінсе де, шын мәнінде рецессивті (Беккер түрі) екенін көрсетті.
Two types of myotonia congenita exist, an autosomal dominant form and an autosomal recessive form. Autosomal dominant myotonia congenita (OMIM #160800) is also called Thomsen disease, after Danish/German physician Asmus Julius Thomas Thomsen (1815–1896), who himself had the disease and who wrote the first description of it in the medical literature (in 1876). Autosomal recessive myotonia congenita (OMIM #255700) is also called generalized myotonia, recessive generalized myotonia (RGM), Becker disease, and Becker myotonia, after the German professor Peter Emil Becker, who discovered its recessive nature. The term congenital in its sense of "clinically apparent from birth" applies only to Thomsen disease, as the clinical onset of Becker myotonia may be delayed up to the age of 4 to 6 years. But in either form of myotonia congenita, the term's strictest sense reflects that the disease is genetically present from birth, although the clinical onset may be delayed. With the advent of genetic testing, it has recently been found that some typically recessive mutations may occur in a dominant fashion in some individuals. The reason for this is not known. Because several CLCN1 mutations can cause either Becker disease or Thomsen disease, doctors usually rely on characteristic signs and symptoms to distinguish the two forms of myotonia congenita. However, myotonia caused by CLCN1 mutations can occasionally be clinically indistinguishable from myotonia caused by sodium channel mutations (SCN4A mutations) resulting in the similar disease paramyotonia congenita. A so called Finnish heritage disease, congenital myotonia is more common in Finland and among ethnic Finns. A molecular study of the CLCN1 gene in 24 families in northern Finland, including 46 affected individuals, showed that although the inheritance appeared to be dominant (Thomsen type), in fact it is recessive (Becker type).
Емдеу
Миотонияның кейбір туа пайда болған жағдайларына емдеу қажет болмайды немесе дәрі-дәрмектің қабылдануынан туындаған қауіптер оның пайдасынан басып кетеді деп шешіледі. Егер қажет болса, бұл аурудың белгілерін хинин, ранолазин, прокаинамид, флекаинид, фенитоин, карбамазепин, мексилетин және басқа да құрысуға қарсы препараттармен жеңілдетуге болады. Бұлшықет функциясын жақсартуға физиотерапия және басқа да оңалту шаралары да қолданылуы мүмкін. Генетикалық кеңес алуға болады.
Some cases of myotonia congenita do not require treatment, or it is determined that the risks of the medication outweigh the benefits. If necessary, however, symptoms of the disorder may be relieved with quinine, ranolazine, procainamide, flecainide, phenytoin, carbamazepine, mexiletine and other anticonvulsant drugs. Physical therapy and other rehabilitative measures may also be used to help muscle function. Genetic counseling is available.
Эпидемиология
Солтүстік Скандинавияда туа біткен миотонияның кездесу жиілігі 1:10 000 деп есептеледі.
In northern Scandinavia, the prevalence of myotonia congenita has been estimated at 1:10,000.
Зерттеу
Томсен ауруы деген атау даниялық дәрігер Джулиус Томсеннің (1815–1896) өзінде және отбасында сипаттаған жағдайға байланысты қойылған. Миотонияны толық оқшауланған бұлшық еттің препараттарында 9-антраценкарбоксил қышқылының, хлорид каналдарын блоктаушы заттың енгізілуі арқылы тудыруға болады. Сондай-ақ, толық оқшауланған бұлшық еттерден жасалған препараттарда сыртқы ортадағы хлорид мөлшерін күрт азайту немесе жою арқылы да миотонияға қол жеткізу мүмкін. Бұл модель бұлшықет дистрофиясымен айналысатын ғылыми зерттеулерде жиі қолданылады және функционалды хлорид каналдарының жетіспеуінен туындаған миотонияны көрсетеді.
The name Thomsen's disease refers to the Danish physician Julius Thomsen (1815–1896) who described the condition in himself and his family. Myotonia can be achieved in preparations of intact isolated muscle by the administration of 9 Anthracenecarboxylic acid, a blocker of chloride channels. It is also possible to achieve myotonia in preparations of intact isolated muscle by greatly lowering or removing the extracellular content of chloride in the bathing medium. This model is often used in scientific work with muscular dystrophy, and displays myotonia due to lack of functional chloride channels.