Купер және Хобарт ісі: Міндеттемелерді белгілеудің жаңа стандарты
Cooper v Hobart
Канада Жоғарғы Сотының Cooper v Hobart ісі, азаматтық талаптардағы міндеттемелерді анықтайтын "Anns тестін" өзгертті. Ипотека брокері және инвесторлар арасындағы дау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Купер Хобартқа қарсы, 2001 SCC 79 – Канада Жоғарғы Сотының азаматтық деликтік істерде сақтық міндетін белгілеу үшін Камлупс (қаласы) v Нильсенде қабылданған "Аннс тестін" қайта қараған ісі.
Cooper v Hobart, 2001 SCC 79 is a Supreme Court of Canada case that redefined the "Anns test", which was adopted in Kamloops (City of) v Nielsen to establish a duty of care in civil tort cases.
Өмірбаян
Эрон Ипотекалық брокерлер туралы заңға сәйкес ипотекалық брокер болды. Купер Эронға ақша қарыз берген. Эронның ипотекалық лицензиясы Хобарттың Заңға сәйкес Ипотекалық брокерлердің тіркеушісі ретіндегі ресми өкілеттігімен тоқтатылды. Купер Хобарттың өзіне және басқа инвесторларға деген қамқорлық міндетін бұзғанын алға тартты, себебі ол Эронның Заңды ауыр бұзушылықтарын білгенімен, лицензиясын уақтылы тоқтатпаған. Ипотекалық брокерлердің тіркеушісі 1996 жылдың тамызында Эрон туралы хабардар болған, бірақ оның лицензиясын 1997 жылдың қазанында ғана тоқтатқан. Сотта тіркеушінің инвесторларға қамқорлық міндеті бар екені анықталды. Апелляцияда Сот, жеткілікті жақындық болмағандықтан, үкімді күштен шығарды.
Eron was a mortgage broker under the Mortgage Broker's Act. Cooper had advanced money to Eron. Eron's mortgage license was suspended by Hobart acting in his official capacity as Mortgage Broker Registrar under the Act. Cooper alleged that Hobart breached a duty of care that he allegedly owed to her and other investors because he had been aware of the serious violations of the Act committed by Eron, and not suspended its license soon enough. The Registrar of Mortgage Brokers had become aware of Eron in August 1996 and did not suspend his licence until October 1997. At trial, the Registrar was found to have owed a duty of care to the investors. In appeal, the Court overturned the verdict on grounds that there was no sufficient proximity.
Соттың дәлелдеуі
McLachlin CJ және Major J егер қамқорлық міндетін тудыратын еңбек есімдері болмаса, талапкердің күйеуімен жақын, тығыз және тікелей қарым-қатынасын дәлелдеуі қажет деп тапты. Осы жағдайда мұндай жақындық болған жоқ, себебі тіркеушіні реттейтін заңда мұндай міндет қарастырылмаған. Арыз берушіге келтірілген залал болжамды болғанымен, саясатты талдауға қажеттілік тумады. Сот, егер саясатты талдауға көшкен жағдайда да, қамқорлық міндеті саяси факторларға байланысты жоққа шығарылатынын атап өтті, өйткені талапкердің пайдасына шешім қабылдау салық төлеушілердің қаражаты есебінен инвесторларға мемлекеттік кепілдік беруге тең болар еді.
McLachlin CJ and Major J found that if there is no existing category that would create a duty of care, the plaintiff must show proximity, a close and direct relationship with the defendant. In this case, there was no such proximity because the statute governing the Registrar imposed no such duty. While the losses to the plaintiff were foreseeable, proceeding to a policy analysis was unnecessary. The Court noted that even if it had gone to a policy analysis, the duty of care would be negated by policy considerations as a ruling for the plaintiff would in effect create a public insurer for investors on taxpayer dollars.
Соңынан және басымдығы
Бұл іс таза экономикалық зиянға қатысты. Бұл деп көрсетілген «Аннс-Камлупс тестінің» қолданылуы, бірақ шындығында жаңа стандарт енгізеді.
This case concerns pure economic loss. It is a purported application of the "Anns–Kamloops test", however it actually adopts a new standard.