Федералдық резерв жүйесіндегі төлемдер: Fedwire тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Федералдық резерв банктерінің нақты уақыт бойынша жалпы есеп айырысуы Fedwire (бұрынғы атауы Federal Reserve Wire Network) – АҚШ Федералдық резерв банктері жүзеге асыратын, қаржы институттарына 9 289-дан астам қатысушысы бар (2009 жылғы 19 наурыздағы мәлімет бойынша) қаражатты электрондық түрде аударуға мүмкіндік беретін нақты уақыт бойынша жалпы есеп айырысу жүйесі. Аударымдарды жіберуші банк алушы банкке қатысты дұрыс нұсқауларды алғаннан кейін ғана бастай алады. Бұл нұсқауларға алушы банктың маршруттық нөмірі, шот нөмірі, алушының аты-жөні және аударылатын доллар сомасы кіреді. Бұл ақпарат Fedwire жүйесі арқылы Федералдық резервке жіберіледі. Нұсқаулар түскеннен және өңделгеннен кейін, Федералдық резерв жіберуші банк тілінен ақшаны дебеттеп, алушы банк шотына жазады. Fedwire арқылы жіберілген банктік аударымдар сол жұмыс күні ішінде аяқталады, олардың көпшілігі дереу орындалады. Клирингтік орталықтар арқылы жүзеге асырылатын банкаралық төлемдер жүйесімен (CHIPS) бірлесіп, Fedwire – АҚШ-тың ірі сомалы немесе уақыт талап ететін ішкі және халықаралық төлемдерді жүзеге асыратын негізгі желісі болып табылады. Fedwire жоғары тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін жасалған. Fedwire жүйесі құрылғаннан бері дамып келеді, 1996 мен 2016 жылдар аралығында аударымдар саны шамамен 79%-ға, ал жалпы транзакциялардың долларлық сомасы 207%-ға өсті. 2022 жылы Fedwire шамамен 196 миллион аударымды өңдеді, олардың жалпы құны бір квадриллион АҚШ долларынан сәл асты.

Тарих

1900 жылдардың басында банкаралық төлемдер көбінесе қолма-қол ақша немесе алтынмен жүзеге асырылатын. 1915 жылы Федералды резерв банкілері қаражатты электронды түрде аудара бастады. 1918 жылы Банктер 12 резервтік банк, Федералды резервтік кеңес және АҚШ Қаржы министрлігін Морзе кодын пайдалана отырып телеграф арқылы байланыстыратын, қаражат аударуларын өңдеуге арналған меншік телекоммуникациялық жүйе құрды. 1920 жылдардың басынан 1970 жылдарға дейін жүйе көбінесе телеграфтық болып қала берді; алайда, технология жақсарған сайын телеграфтан телекске, содан кейін компьютерлік операцияларға және одан кейін меншік телекоммуникациялық желілерге көшу басталды. 1980 жылдардың басында Fedwire жүйесінің мүмкіндігіне дейін жұмыс істеді, нәтижесінде ол жиі «түзетуге» (throttle) ұшырады, яғни банктерден келетін хабарламаларды қалыпты жылдамдықтан баяу қабылдады. Пайдаланушылар үшін түзету – ФРС-ке хабарлама жіберген сайын күтіп тұру сияқты болды. 1983 жылы ФРС Fedwire жүйесін қолдау үшін пайдаланатын автоматтандырылған жүйені жаңартып, күрделі өзгерістер енгізді. Ірі банктер компьютерлік операциялардың ұзақ уақытқа тоқтауына шыдамағандықтан, ФРС өзінің ішкі жүйелерін бұзудың ең ұзақ уақытын бірнеше минуттан бірнеше сағатқа дейін шектеуге бағытталды. Операциялық тиімділікті арттыру мақсатында 1990 жылдары Резервтік банктер негізгі компьютерлік операцияларды біріктіріп, кейбір төлем қолданбаларын орталықтандырды. Соңғы жылдары Резервтік банктер Интернет-протоколы (IP) және таратылған өңдеу технологиялары ұсынатын икемділік пен тиімділікті пайдаланды. Бұл технологиялар Fedwire жүйесінің сенімділігі мен тиімділігін едәуір арттырды. Бүгінде Fedwire қызметтерін үш деректерді өңдеу орталығы қолдайды. Бір орталық негізгі өңдеу орталығын және оның ішіндегі резервтік көшірмені қамтамасыз етеді. Екінші орталық белсенді, «жедел» резервтік құрылғы ретінде қызмет етеді және оның ішінде резервтік көшірме бар. Үшінші орталық «дайындалған» резервтік нысан ретінде қызмет етеді. Үш деректерді өңдеу орталығы табиғи апаттардың, электр қуаты мен телекоммуникациялардың және басқа да кең ауқымды аймақтық бұзылулардың әсерін азайту үшін бір-бірінен едәуір қашықтықта (яғни жүздеген шақырымда) орналасқан. Сонымен қатар, барлық үш деректерді өңдеу орталығында тиісті қауіпсіздік шаралары және әртүрлі төтенше жағдайларға дайындық мүмкіндіктері бар, мысалы, қосымша қуат беру, қоршаған ортаны және авариялық бақылау жүйелері, екі компьютерлік және желілік операциялар орталығы және екі клиенттерге қызмет көрсету орталығы. Банктер әрбір операция үшін 0,82 доллар көлемінде аударым алымын төлейді, бірақ үш деңгейлі жеңілдік схемасы бар, нәтижесінде операция көлеміне байланысты нақты операциялық алымдар 0,034 доллардан 0,82 долларға дейін құрайды.

In the early 1900s, settlement of interbank payments was often done by the physical delivery of cash or gold. By 1915, The Federal Reserve Banks began to move funds electronically. In 1918, the Banks established a proprietary telecommunications system to process funds transfers, connecting all 12 Reserve Banks, the Federal Reserve Board and the U. S. Treasury by telegraph using Morse code. Starting in the 1920s up until the 1970s, the system remained largely telegraphic; however as technology improved, they began to make the shift from telegraphy towards telex, then to computer operations and then to proprietary telecommunications networks. In the early 1980s, Fedwire was taxed to its limit with the result that it was often subject to "throttle", which means that it took messages from the banks more slowly than its normal speed. From a user's point of view, throttle was like being put on hold every time one sent a message to the Fed. In 1983, the Fed made a major upgrade of the automated system it uses to support Fedwire. Because the major banks could not tolerate a long breakdown in their computer operations, the Fed designed its internal systems so that the maximum down time for a breakdown would be limited to a few minutes or a few hours at most. In an effort to improve operational efficiency, in the 1990s, the Reserve Banks consolidated most mainframe computer operations and centralized certain payment applications. More recently, the Reserve Banks have taken advantage of the flexibility and efficiency that Internet protocol (IP) and distributed processing technologies offer. These technologies have improved reliability and efficiency of Fedwire greatly. Today, three data processing centers support the Fedwire services. One site supports the primary processing environment with on site backup. A second site serves an active, "hot" backup facility with on site backup. A third site serves as a "warm" backup facility. The three data processing centers are located a considerable distance from one another (i. e., hundreds of miles) in order to mitigate the effects of natural disasters, power and telecommunication outages, and other wide scale, regional disruptions. In addition, all three data processing centers have appropriate security and include various contingency features, such as redundant power feeds, environmental and emergency control systems, dual computer and network operations centers, and dual customer service centers. Banks are charged a gross transfer fee of $0.82 for every transaction, however there is a three tiered discount schedule, which results in actual transaction fees costing between $0.034 and $0.82 per transaction depending on transaction volume.