Кіріспе
Фенолфталеин қолданылатын қан сынағы. Кастл-Мейер сынағы – 1903 жылы алғаш сипатталған, гемоглобиннің болу мүмкіндігін анықтау үшін химиялық индикатор фенолфталеин пайдаланатын презумптивті қан сынағы. Ол қандағы гемоглобиннің пероксидазаға ұқсас әрекетіне сүйенеді, ол фенолфталиннің (фенолфталеиннің түссіз тотыққан түрі) фенолфталеинге тотығуын катализдейді, бұл жарқын қызғылт түс ретінде көрінеді. Кастл-Мейер сынағы – катализдік қан сынағының бір түрі, қылмыстық зертханаларда қанды химиялық идентификациялауда қолданылатын екі негізгі сот-медициналық сынақтың бірі. Бұл мақсатта қолданылатын басқа сынақтар класы – микрокристалл сынақтары, мысалы, Тейхманн кристалды сынағы және Такаяма кристалды сынағы. Бұл сынақ американдық ауыл шаруашылығы химигі Джозеф Хойинг Кастлдің (1864–1916) 1901 жылы жасаған және сынаған алғашқы қан сынағымен және неміс дәрігері және химигі Эрих Мейердің (1874–1927) 1903 жылы сынақты өзгерткенімен байланыстырылған. 1903 жылы Германияда Эрих Мейер қан жасушаларының да реакцияны тудыра алатынын анықтады. 1906 жылы Кастл мен Амос қандағы тауық гемоглобинінің реакцияны тудыратынын анықтады. 1909 жылы Кастл бұл сынақтың қанның өте сұйылтылған үлгілеріне сезімтал екенін анықтады. Дегенмен, 1908 жылы Пеззи Эскот (сол кезде Перудің Лима қаласында тұрған) бұл сынақтың қаннан басқа да заттарға жауап ретінде жалған оң реакция беретінін анықтады.
The Kastle–Meyer test is a presumptive blood test, first described in 1903, in which the chemical indicator phenolphthalein is used to detect the possible presence of hemoglobin. It relies on the peroxidase like activity of hemoglobin in blood to catalyze the oxidation of phenolphthalin (the colorless reduced form of phenolphthalein) into phenolphthalein, which is visible as a bright pink color. The Kastle–Meyer test is a form of catalytic blood test, one of the two main classes of forensic tests commonly employed by crime labs in the chemical identification of blood. The other class of tests used for this purpose are microcrystal tests, such as the Teichmann crystal test and the Takayama crystal test. The test was named after the American agricultural chemist, Joseph Hoeing Kastle (1864–1916), who in 1901, invented and tested the crude blood test, and the German physician and chemist, Erich Meyer (1874–1927), who modified the test in 1903. In 1903, Erich Meyer in Germany found that blood cells could also trigger the reaction. In 1906, Kastle and Amoss found that chick hemoglobin in blood triggered the reaction. In 1909, Kastle found that the test was sensitive to very dilute samples of blood. However, in 1908, Pozzi Escot (who by then was living in Lima, Peru) found that the test produced false positive reactions in response to a number of substances besides blood.
Әдіс
Алдымен, қан болуы мүмкін үлгі мақта тампонмен алынады. Үлгіге фенолфталеин реагентінің бір тамшысы қосады, содан кейін бірнеше секундтан соң мақта тампонға сутек пероксидінің бір тамшысы тамшытылады. Егер мақта тампон тез қызғылт түске енсе, бұл қанға шартты оң нәтиже береді дегенді білдіреді. 30 секундтан аса күткен жағдайда, көптеген тампонтар ауадағы оттегімен өзара әрекеттесіп, табиғи түрде қызғылт түске өтеді. Қалау бойынша, мақта тампонды алдымен этанол тамшысымен өңдеуге болады, бұл тампондағы жасушаларды ыдыратып, сезімталдық пен нақтылықты арттырады. Бұл тест үлгіге зиян келтірмейді, оны сақтап алып, зертханада қосымша зерттеулер үшін пайдалануға болады; алайда, көптеген зертханалар Кастл-Мейер тесті үшін қолданылған мақта тампонды қосымша зерттеулерде пайдаланбайды, оның орнына бастапқы дақтың жаңа тампонын қолдануды жөн көреді.
Шектеулер
Кастл-Мейер сынағы қанды 1:107 дейін сұйылтуды анықтауға қабілетті екені хабарланғанмен, сынақтың бірқатар маңызды шектеулері бар. Мыс және никель тұздары сияқты химиялық тотықтырғыштар сутек пероксиді қосылғанға дейін Кастл-Мейер реагентін қызғылт түске түсіруі мүмкін, сондықтан алдымен реагентті қосу, содан кейін бірнеше секунд күтіп, барып сутек пероксидін қосу өте маңызды. Кастл-Мейер сынағы адам қанына гемоглобин негізіндегі кез келген қанмен бірдей реакция жасайды, сондықтан қанның қай түрден екенін анықтау үшін Оухтерлони сынағы сияқты қосымша растау сынағын жүргізу қажет. Түсті катализдік сынақтар өте сезімтал, бірақ нақты емес. Оң түсті сынақ нәтижесі ғана қанның болуын дәлелдемейді. Теріс нәтиже әдетте геманың анықтамалы мөлшерінің жоқтығын көрсетеді, бірақ тотықтырғыш заттың болуы салдарынан жалған теріс нәтиже шығуы мүмкін. Сын қанда не бар екенін нақты анықтай алмайды.
Басқа дереккөздер
Куллифорд, Брайан Дж., Қылмыстық зертханадағы қан дақтарын зерттеу және типтеу, Вашингтон, Д. К.: АҚШ Үкіметтік баспа кеңсесі, 1971. Гэнслен, Роберт Е., Соттық серология, иммунология және биохимия жөніндегі анықтамалық, Вашингтон, АҚШ Үкіметтік баспасы, 1983. Кирк, Пол Л., Қылмыстық тергеу, Джон Уайли және Ұлы, 1974. Метрополитен полициясының сот-медициналық ғылыми зертханасы, Биологиялық әдістер нұсқаулығы, 1978. Понсе, Ана Кастелло; Паскуаль, Фернандо А. Верду, "Қан дақтарына жасалатын алдын ала сынақтарды сын тұрғысынан қарау", "Соттық ғылымдар туралы хабарламалар", 1 том, № 2, 1999 жылғы шілде, 1–15 беттер. Саферштейн, Ричард, Сот медицинасы бойынша нұсқаулық, Прентис Холл, Инк., 1982.