Кіріспе

Америкалық үндістер қоғамы (1911–1923) – американдық үндістер тарапынан және олар үшін жұмыс істеген алғашқы ұлттық үндістер құқықтарын қорғау ұйымы. Бұл қоғам 20-шы ғасырдағы паниндиандық қозғалыстың негізін қалады, ол рулық ерекшеліктеріне қарамастан американдық үндістер арасындағы бірлікті күшейтуді мақсат еткен. Қоғам медицина, медбикелік, құқық, үкімет, білім беру, антропология және дін салаларындағы көрнекті мамандардан тұратын, «Қызыл прогрессистер» деп белгілі жаңа буын американдық үнді лидерлері үшін платформа болды. Олар білім беру және үкіметтік шаралар арқылы прогрестің мүмкін екендігіне сенген Прогрессивтік дәуірдегі ақ реформаторлардың ынтасын және сенімін бөлісті. Қоғам академиялық оқу орындарында жиналатын, Вашингтонда кеңсесі бар, жыл сайын конференциялар өткізетін және американдық үнді авторларының американдық үнді әдебиеті журналын жариялатын. Қоғам «Америкалық үнділер күнін» алғаш рет ұсынған ұйымдардың бірі болды. Ол үнді азаматтығын алу және АҚШ-тағы барлық тайпалар мен топтар үшін АҚШ-тың талаптар сотын ашу үшін күрестің алдыңғы қатарында болды. 1924 жылдың 2 маусымында қол қойылған Үнді азаматтығы туралы заң – Қоғам үшін маңызды жетістік болды. Қоғам 1946 жылы американдық үнді тайпаларының АҚШ-қа қарсы талаптарын қарау үшін Федералдық үнді талаптар комиссиясының құрылуын ондаған жылдар бұрын болжады. 1978 жылы мұндай істер АҚШ-тың талаптар сотына берілді. Америкалық үндістер қоғамы – Америкалық үндістердің ұлттық конгресі сияқты қазіргі заманғы ұйымдардың алдашысы болды.

Пан-индиандық

Карлайл үнді мектебі мен Хэмптон институты, резервациядан тыс, шығыс интернаттары, жалпыүнділік көшбасшылықтың бастауы болды. Карлайл үнді мектебінің ең маңызды мұрасы студенттер арасындағы байланыстардың орнауы болған шығар. Өмір бойына сақталатын достықтар туды, және одан да маңыздысы, әртүрлі үнді тайпалары арасында байланыс құрылды. Студенттерді америкалыққа айналдыру ниетімен құрылған, елдің түкпір-түкпірінен келген 85 үнді тайпасының араласуы, керісінше, "үнділерді біртұтас ету" салдарына әкелді. Доктор Карлос Монтезума Карлайлды "Гибралтар, ойлауға, бақылауға және шешім қабылдауға арналған орын" деп сипаттады. Аляскадан Флоридаға дейінгі американдық үнді студенттері тайпалар мен дәстүрлердің бай әртүрлілігін көрсетеді. Студенттер еуропалық-американдық әдет-ғұрыптарды үйренгенмен, басқа тайпалар мен діндер туралы, сондай-ақ әр тайпаның үкімет тарапынан негізсіз және бей-жай қарым-қатынасқа қалай ұшырағанын да білді. Карлайлдың бүкіл ел бойынша бітірушілері жалпыүнділік рухта бірігіп, жиі кездесіп, хабар алмасты.

Алғашқы талқылаулар

1900 жылдардың басында үш танымал американдық индей, доктор Чарльз Истман, оның інісі пастор Джон Истман және пастор Шерман Кулидж алғаш рет жалпыұлттық немесе тайпааралық индей құқықтарын қорғау ұйымын құруды талқылады. Бірақ, олар осы идеяны кеңінен ілгерілету үшін әлі уақыт жетпегенін түсінді, себебі мұндай қозғалыс "біздің халқымыздың да, жалпы американдықтардың да түсінігіне келмейді", "Бюроның қарсылығын тудыру қаупі зор" және үкіметтік қызметте және бағдарламалардағы прогрессивті көзқарастағы көптеген индейлердің мүддесіне зиян келтіруі мүмкін деп ойлады. 1903 жылы Кулидж пен социолог Файетт Эвери Маккензи Винд-Ривер резервациясындағы интернатта кездесіп, индейлердің индейлер үшін ұлттық қауымдастық құру туралы ойларын бөлісті. 1905 жылы Маккензи Огайо штаты университетінің профессоры болып жұмысқа орналасты, ал 1908 жылы Чарльз Истманды, доктор Карлос Монтесуманы және Кулиджді Огайо штаты университетінің кампусына "Индей мәселесінің түрлі жақтары" тақырыбында лекция оқуға шақырды. Университеттегі лекциялар жақсы қабылданып, жергілікті баспасөз тарапынан жарияланды. Бұл жаңалық Колумб қаласындағы "жаңа" индейлердің ашылуы туралы хабарды таратып, Кулидж бен Монтесуманың әсерлі суреттерін газет беттеріне шығарды. Үш белгілі зиялы адам жергілікті қоғамдық ұйымдар мен шіркеулермен кездесулер ұйымдастырып, бір апта бойы лекциялар оқыды. Олардың бірге қала бойынша саяхаттап, бір-бірінің шараларына қатысуы оларға одан да көп назар аударуға мүмкіндік берді. 1909 жылы "Түсті адамдардың қадамына көмектесу үшін ұлттық қауымдастық" құрылғаннан кейін Маккензи "білімді және прогрессивті индейлердің" ұлттық ұйымын құруға уақыт жеткенін сезінді және Кулидж мен Истманға үндістердің бастамасымен индей мәселелері бойынша ұлттық конференция өткізу туралы хат жолдады. Маккензи "уақыт келді, 'Индей үшін Монк' конференциясы 'Индейлерге Монк' конференциясынан да елге көбірек пайда келтіре алады" деді. 1909 жылғы ұсынылып отырған индей конференциясына қатысуға шақыру хатында Маккензи Колумб қаласында жаңа дәуірдің басталуын күтті, былай деп жазды: "1492 жылы теңізші Колумб ежелгі индейді тапқандай, Колумб қаласы да "жаңа индейді" таба ала ма?" Маккензи американдық индейлерді прогрессивті индей құқықтарын қорғау қауымдастығы сияқты "индейлердің достары" ұйымы емес, индейлердің өзі үшін және олармен басқаратын алғашқы жалпыұлттық пан-тайпалық ұйым құруға шақырды. Алайда, Маккензидің 1909 жылы индей конференциясын ұйымдастыруға жасаған алғашқы тың әрекеттері сәтсіз аяқталды.

Колумбуста алғашқы кездесу

1911 жылғы 3-4 сәуірде Маккензи шақыруымен алты американдық үнді миссионерлері Огайо штаты университетінде жоспарлы жиынға қатысты. Жиынға қатысушылар: доктор Чарльз Истман (Санти-Дакота), дәрігер; доктор Карлос Монтезума (Явапай апачи), дәрігер; Томас Л. Слоан (Омаха), адвокат; Чарльз Эдвин Дагенетт (Пьория), Үндістер ісі жөніндегі бюроның басшысы; Лора Корнелиус Келлог (Онида), педагог; және Генри Стэндинг Беар (Оглала Лакота), педагог. Антрополог Артур С. Паркер (Сенека) да жиынға шақырылған, бірақ оның қызмет істейтін Нью-Йорк штаты мұражайы орналасқан Нью-Йорк штатының Капитолийінде болған өрт оның қатысуына кедергі келтірді. Жиыннан кейін комитет Америкалық үндістер қауымдастығының құрылуы, Огайо штаты университетінде күзде өтетін бірінші Ұлттық үнділер конференциясының жоспарлары және конференцияның мақсаты туралы хабарлады: «Бірінші. Американың ең жоғары этикалық күштері туған жердің халықтарын қазіргі өмірге енгізу үшін үлкен және жүйелі күш-жігер жұмсады. Бұл күш-жігердің нәтижесі қандай болғанын көру қажет. Екінші. Үндістерді өзін-өзі қолдауға ынталандыру уақыты келді. Бұл тек нәсілдік сана мен нәсілдік көшбасшылыққа қол жеткізу арқылы мүмкін болады. Біз нәсіл көшбасшысын болжап айта алмаймыз, барлық тайпалардың білімді, белсенді мүшелерін жинау – жаңалықтарды талқылаудың алғы шарты. Үшінші. Үндістердің үкіметімізге және халқымызға ұсынатын құнды үлестері бар. Бұл үлестер ұжымдық түрде жасалса, тиімдірек болады. Олар, кем дегенде, бізді қате саясаттан туындайтын зор шығындардан сақтай алады. Төртінші. Ақ адам бір ғасырлық ар-ұяттың өтелмегендігіне байланысты мазасыздық сезінеді. Егер ол өзін және қызыл бауырын, өз жерін басып алған халық үшін бар күшін салуға дайын екеніне сендіре алса, онда әлеуметтік әділетке жаңа қадам жасалады». 1911 жылғы 5 сәуірде баспасөз жиынды «ел тарихында бұрын-соңды болмаған, тек Азамат соғысынан кейін босатылғандар арасында ақыл-ой жұмысын ұйымдастыру мақсатында өткізілген жиындармен ғана салыстыруға болады» деп хабарлады. Сондай-ақ, жаңа ұлттық ұйым «үндістердің жағдайын жақсарту және нәсілдік сананы қалыптастыру» мақсатында құрылып жатқаны және қазан айында Огайо штатының Колумбтың 100 жылдық комиссиясы екінші жылдық жиынды осы комиссиямен бірге өткізуге ресми шақыру жіберетіні хабарланды.

Уақытша атқарушы комитет

Сәуір айындағы кездесуден кейін көп ұзамай, 18 көрнекті үндістандықтан тұратын Уақытша Атқару комитеті құрылды: Чарльз Э. Дагенетт (Пеория), төраға; Лора Корнелиус Келлог (Онида), хатшы; және Роза Ла Флеше (Чиппева), хатшы және қазынашы. Комитет мүшелеріне Уильям Хазлетт (Блэкфут), Гарри Коппай (Осадж), Чарльз Д. Картер (Чикасау және Чероки), Эмма Джонсон (Поттаватоми), Говард Э. Гансворт (Тускарора), Генри Роу Клауд (Виннебаго), Мари Луиза Боттино Болдуин (Чиппева), Роберт Де По (Кламат), Чарльз Доксон (Онондага) және Бенджамин Касвелл (Чиппева) кірді. Профессор Маккензи Огайо штатының Колумбус қаласындағы жергілікті өкіл болып тағайындалды. 1911 жылдың 21 және 22 маусым күндері Уақытша Атқару комитеті Лора Корнелиус Келлогтың Висконсин штатының Сеймур қаласындағы үйінде бас қосты, онда көрнекті Онида адвокаттары Честер По Корнелиус және Деннисон Уилок қатысты. Чарльз Э. Дагенетт төрағалық етті, ал Эмма Джонсон, Роза ЛаФлеше және Файетт Маккензи де қатысты. 1911 жылдың 25 маусымында комитет елдің әйгілі төрт мыңға жуық үндісіне мәлімдеме жіберді, онда "инді халқының ең жақсы пікірін білдіретін және АҚШ-тың назарын аударатын ұйым" құрудың өте қажеттігін атап көрсетті.

Қоғамның алғашқы конференциясы

Огайо штатындағы факультет лауазымынан және "Жергілікті өкіл" ресми атағын алған Маккензи шараның ресми және бейресми іс-шараларын ұйымдастырды, логистикадан бағдарламаны әзірлеуге дейін. 1911 жылғы 29 шілдеде "Вашингтон пост" газеті Америка Құрама Штаттарында тұратын барлық үндістердің 12-15 қазан аралығында Огайо штатының Колумбус қаласында өтетін конференцияға шақырылғанын хабарлады, мақсаты – нәсілдің көтерілуі мен жақсартуы үшін біртұтас жоспар жасау. Кездесудің басты мақсаттарының бірі – американдықтарға үндістер енді жабайы емес екенін және соңғы жиырма жылда үнді тайпалары арасында интеллект пен мінездің керемет дамуы байқалғанын көрсету. Сонымен қатар, Оклахома штатының сенаторы Роберт Л. Оуэн, Канзас штатының сенаторы Чарльз Кертис және Оклахома штатының өкілі Чарльз Д. Картер, барлығы да үнді ата-аналары, кездесуге шақыруға қосылды. Маккензи ұлттық баспасөз қамтуын қамтамасыз ететін символдық шара жоспарлады және Артур С. Паркермен спикерлерді тарту, конференция бағдарламасын жасау және Үнді істер бюросының, Колумбус қаласының, Огайо мемлекеттік университетінің және бірнеше жергілікті азаматтық және діни ұйымдардың қолдауын алу үшін жұмыс істеді. Жауап оң болды. Сәуірдегі кездесудің тарихи маңызына таңғалған Огайо штатының президенті Уильям Оксли Томпсон, Колумбус қаласының әкімі Джордж Сидни Маршалл, сондай-ақ Сауда палатасының президенті, Министрлер қауымдастығының президенті, YMCA хатшысы, Мемлекеттік тарихи және археологиялық қоғамның хатшысы және Колумбус еңбек федерациясының президенті жаңа Американдық Үнділер қауымдастығын 1911 жылдың қазан айында Колумбус күнінде Колумбуста алғашқы ұлттық конференциясын өткізуге шақырды. "Біздің құлақтарымызға сіздер тарихта алғаш рет ұлттық ассамблеяда жиналып, үндістерге қатысты мәселелерді талқылауды жоспарлап отырғаныңыз туралы хабар жетті, сондықтан біз сіздерді осы жағалауларға келген алғашқы ақ адамның есімімен аталған қалада лагерь отын тұтандыруға шақырамыз. Егер мүмкіндігіміз болса, өткенге қатысты кез келген антагонизмді ұмытып, болашақта әділдік, зия және прогресс қағидаттарына негізделген бейбітшілікті құрайтын жағдайлар мен саясат үшін бірлесіп жұмыс істейік. Сіздің басшыларыңыздың жоғары деңгейде болуы бізді Огайо штатының университеті, Колумбус қаласы және біздің қаламыздың азаматтық және діни ұйымдары атынан барлық тайпалардың өкілдерін қарсы алуға ынталандырады". 1911 жылдың 12-17 қазаны аралығында шамамен 50 көрнекті американдық үнді ғалымдары, дін қызметкерлері, жазушылар, суретшілер, мұғалімдер және дәрігерлер тарихи оқиғаға қатысты, және ол ұлттық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды. Қоғамды университет және қала басшылары ресми түрде қарсы алды, сондай-ақ АҚШ-тың Үнді істер жөніндегі комиссары Роберт Г. Валентин жеке сөз сөйледі. Кешкі ойын-сауық бірнеше үнді қатысушылары және Пенсильвания штатының Карлайл қаласындағы Карлайл үнді мектебінен жіберілген квартетпен қамтамасыз етілді. Отырыстарда американдық үндістерге қатысты мәселелер талқыланды, соның ішінде азаматтық, жоғары білім, кәсіптердегі үндістер, үнді заңдары және резервациялардың болашағы. Жексенбі күні қатысушылар Колумбустағы әртүрлі шіркеулерге жіберілді. Қатысушылар Америкалық Үнділер қауымдастығы деген уақытша атаумен ұйымдастырды, лауазымды тұлғаларды сайлады және конституция мен ережелерді қабылдады. Іс-шараға тек үнді делегаттары қатысты. Томас Л. Слоан, пастор Шерман Кулидж және доктор Чарльз Истман атқару комитетінің төрағасы болып ұсынылды, ал Слоан жеңіске жетті. Атқару комитетінің төрағасы қызметін жалғастырудан бас тартқан Чарльз Э. Дагенетт хатшы-қазынашы болып сайланды. Басқа атқару комитетінің мүшелері болып Хирам Чейз, Артур С. Паркер, Лора Корнелиус Келлог және Генри Стэндинг Беар сайланды. Комитетке "елдегі барлық үндістердің өкілдігін құрайтын конвенция үшін уақытша конституция жасау" тапсырылды, әр тайпадан кем дегенде екі өкілді жіберу ұсынылды. Вашингтон штаб-пәтер ретінде таңдалды және Атқару комитеті Үнді істеріне қатысты заңнаманы бақылауға және "үндістердің әл-ауқаты үшін" Үндістан кеңсесімен ынтымақтасуға міндетті болды. Конституция мүшелікті белсенді, үнді және қауымдасқан сыныптарға бөлді. Тек үндістер ғана дауыс бере алатын және лауазымдарды иелене алатын. Қауымдасқан мүшелер – үндістердің әл-ауқатымен қызығушылық танытқан үнді емес қанды адамдар. Қоғамның хат қағазында үндістер мен үнді еместердің мәртебесі анық көрсетілді: "Мүшелік: белсенді және қауымдасқан: тек үнді қанды адамдар". Джон Милтон Оскисон (Чероки), "Коллиерс" журналының редакторы, және Энджел Де Кора (Виннебаго), Карлайл үнді мектебінің сурет өнері пәнінің оқытушысы, Қоғамның эмблемасын жасауға шақырылды. Комитет сондай-ақ атауын "Американдық Үнділер қауымдастығынан" "Американдық Үнділер қоғамына" өзгертіп, "оны Үнді құқықтары қауымдастығы сияқты ақтар басқаратын "үнді қауымдастықтары" санатынан шығарып, оны үнді қозғалысы ретінде анық көрсетуді" мақсат етті. Вашингтон, округ Колумбия, штаб-пәтер ретінде таңдалды, атқару комитеті Үнді істеріне қатысты заңнаманы бақылауға және үндістердің әл-ауқаты үшін қолдан келгеннің бәрін жасауға міндетті болды. Бұл үндістер басқаратын қауымдастық болуы керек еді.

Қызыл прогрессивтілер

Қоғамның алғашқы басшылары "Қызыл прогрессивтер" деп танылды. Олардың барлығы да қажырлы күресті, жеңіске жеткендері үшін күресті және пайдаға жету үшін қиындықтардан өту керектігіне сенді. Олардың психологиясы өзін-өзі жасаған адамға тән еді, ал жағдайдың бейкүнә құрбаны болу психологиясы аз болды. Қоғам үміспен дүниеге келді, емес, әрекетсіздік пен уайымнан туған жоқ. Бұл – соңғы күрескен халық емес, американдық өмірдегі жаңа күш. Үнді реформаторларының құрылтай конференциясын ашу үшін Колумб күні, 1911 жылғы 12 қазан күні таңдалды, бұл американдық үндістер үшін жаңа бастама болуға тиіс еді. Қоғам мүшелері медицина, медбикелік, құқық, үкімет, білім беру, антропология, этнология және дін қызметкерлері салаларындағы білімді мамандар болды. Олардың арасында басшылар немесе тайпалық көшбасшылар болған жоқ. Конференциядағы ең маңызды ықпал – шығыс үнді балалар интернаттары, әсіресе Карлайл мектебі болды. Карлайл түлектерінің арасындағы байланыс соншалықты мықты болды, ол жалпыүнділік көшбасшылықтың басты көзіне айналды. "Қызыл прогрессивтер" тайпалық өмірмен тығыз байланыста болды және үндістер мен американдық есімдерін қолданды. Көптегендері Нью-Йорк, Ұлы көлдер, Оклахома және Ұлы жазықтардан шыққан ықпалды тайпа басшыларының ұлдары мен қыздары болды. Кеңейтілген комитеттің алтауы Оклахома штатында туған немесе тұрған, ал олардың көп бөлігі шығыс, далалық немесе жазықтық тайпаларынан шыққан: алты тайпа конфедерациясынан төрт тайпа, екі Лакота, бес өркениетті тайпа, үш Чиппева, қара аяқтыдан, Поттаваттами, Виннебаго, Омаха, Осаге, Апач және Кламаттан бір-бір тайпа, сондай-ақ прогрессивті отбасылардан және бейімделуге бейім тайпалардан шыққан. Сондай-ақ, көптегендері бұрын немесе қазіргі уақытта Үндістер ісі жөніндегі бюрода жұмыс істеген. Олардың көзқарасы ерекше болды және олар білімдерін американдық үнділердің құқықтарын қорғау үшін пайдаланды. 1912 жылғы сәуірде Колумб конференциясының хаттамалары жарияланған кезде Қоғам мүшелерінің саны 101 белсендіге жетті, олардың үштен бірі әйелдер, ал шамамен сол санда жергілікті емес серіктестер болды. Мүшелік құрамына Артур Бонникасл (Осаге) – қоғамдық қайраткер; Гертруда Боннин (Янктон Дакота), педагог және жазушы; пастор Бенджамин Брейв (Оглала Лакота), дін қызметкері; Эстайен М. ДеПелтквестэнг (Кикапу), медбике; Уильям А. Дюрант (Чоктау), заңгер; пастор Филип Джозеф Делория (Онондага), дін қызметкері; пастор Джон Истман (Санти-Дакота), дін қызметкері; әке Филип Б. Гордон (Чиппева), дін қызметкері; Альберт Хенсли (Виннебаго), миссионер; Джон Наполеон Бринтон Хьюитт (Тускарора), тіл білімі және этнограф; Уильям Дж. Кершоу (Меномини), адвокат; Сьюзан ЛаФлеш (Омаха), дәрігер; Фрэнсис ЛаФлеш (Омаха), антрополог; пастор Делос Лоун Вольф (Киова), дін қызметкері; Луис Макдональд (Понка), кәсіпкер; Лютер Стандинг Беар (Оглала Лакота), педагог; Деннисон Уилок (Онида), музыкант, композитор, заңгер; және Чонси Желтое хала (Сикангу Лакота), педагог кірді. Огайо штатының Колумбус қаласында өткен Қоғамның құрылтай конференциясының ресми суретінде мүшелер сол кездегі киім үлгісімен киінген, ал олардың арасындағы дін қызметкері дін қызметкері жағасын киіп тұр. Карлайлдан келген Нора Макфарлендтен басқа, олардың киімінде "үнділік" белгісі жоқ, ол үнді киімін киіп, топтың ортасында отырды. Қоғам Далалық батыс шоуларына, театр труппаларына, цирктерге және көптеген киностудияларға қарсы реформашыл прогрессивтермен бірікті. Қоғам театрлық қойылымдардың үндістердің рухын құлдыратып, оларды төмендетуіне сенді және үндістерді Жабайы батысқа қатысудан алды. Чонси Желто-Роб: "Үндістерді Жабайы батыс шоу схемаларының қарғысынан қорғау керек, онда үндістер ақ адамның уытты тостағанына жетеленіп, маскүнем болып кетті" деп жазды. "Қызыл прогрессивтер" Жабайы батыс шоулары американдықтарды пайдаланғанына сенді және үндістерді жауыздар мен оқшаулау стереотиптері ретінде бейнелеуге қарсы күресті. 1886 жылдан Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін реформашыл прогрессивтер әлемдік көрмелерде, көрмелерде және шерулердегі қоғамдық көрмелер алдында Жабайы батыс шоуларымен бейнелер соғысын жүргізді, Карлайл Үнді индустриалдық мектебін өркениетті, білімді және өнеркәсіпке бейімделген американдықтардың жаңа буыны ретінде көрсетті. Қоғамның алғашқы бағытына көптеген факторлар әсер етті. Жалпыүнділік идея заманауи әлеуметтік ғылымдар дамыған кезеңде қалыптасты, ал социологтар мен антропологтар "расаның" ортақ негізін анықтауға көмектесті. Прогрессивті дәуірдің реформаторлары идеяларды ұйымдарға, ал ұйымдарды іс-қимылға айналдырды. Шешімін табу керек мәселелер бар еді, ал демократиялық уәде орындалуға тиіс еді. Антрополог Артур С. Паркер "Америка Құрама Штаттарының барлық тайпаларынан шыққан американдық үнді еркектер мен әйелдерден құралған Ескі кеңес оты" деп ойлады. Ол Қоғам "үндістердің достары" ұйымдары сияқты ұйымдық форматты қабылдауы керек, академиялық институттарда, емес, резервацияларда кездесуі керек, Вашингтонда кеңсесі болуы керек, тоқсандық журнал шығаруы керек, жылдық конференциялар өткізуі керек және жалпыүнділік сәйкестілікті білдіру құралы болуы керек деп сенді. Христиандық және масондық Қоғамда маңызды рөл атқарды. Барлық адамдардың Құдай алдындағы бауырластығы және теңдігі туралы христиандық идеялар расалық теңдік туралы антропологиялық идеяларды толықтырды. "Қызыл прогрессивтердің" көпшілігі христиан, протестант және католик болды, ал кейбіреулері пасторлар мен дін қызметкерлері болды. Басқалары христиандығырақ тайпалардан шыққан діни пейотистер болды. Масондық 1920 жылдары жалпыүнділік идеяның дамуына маңызды әсер етті. Қоғамға қатысқан әрбір ер адам Масондыққа белсенді мүше болды. Артур С. Паркер, "америкалық" және оның Сенека есімі "Га ва со ва нех" есімдерін қолданды, 1919 жылы Буффало консисториясынан шыққан американдық үнді масондығы туралы брошюра жазды. Паркер Масондықтың американдық үндістермен байланысы туралы жазды және Ирокездер, әсіресе Сенекалар "туғаннан" Масон екенін атап өтті. Ол өзінің атасы Эли С. Паркердің, Үндістер ісі жөніндегі алғашқы комиссардың Масондық ақ адамдар әлемінде жоғарылауға мүмкіндік беретіні және "егер менің халқым осы континенттен жоғалып кетсе" үнділердің естелігін сақтайтыны туралы көзқарасын бөлісті.

Үнді істер бюросы

Үнді істері бюросы қоғам ішінде үнемі дау тудыратын және жікке бөлетін тақырып болды. Конференция барысында, қоғамдағы Үнді істері бюросының ықпалына байланысты пікір таласы күшейді. Көптеген үндістер Бюроға деген жек көру сезімімен қарады және оны ақтардың қанаушылдығы мен бақылауының көрінісі деп есептеді, сондай-ақ Бюромен байланысты үндістер өз нәсіліне қарсы жұмыс істеді деп ойлады. Маккензи "индістердің көп бөлігі үкіметтен қорқады және оған қарсы шығады" десе, олар "мемлекеттік қызметкер өздік ойын еркін білдіруге моральдық жағынан құқылы емес" деп санайды. Бірінші Колумб конференциясында, Жұмыспен қамтуды қадағалаушысы ретінде Бюродағы ең жоғары дәрежелі үнді Чарльз Эдвин Дагнет хатшы-қазынашы болып сайланды. Бұл үндістер арасында ақтардың қоғамды бақылауына күдік тудырды. Қоғам жетекшілері Үнді істері бюросын және федералды резервация жүйесін тарату қажеттігі және Бюро қызметкерлерінің кеңселерде "нәсілге" және қоғамға адал бола алатыны туралы мәселені талқылады. Доктор Карлос Монтезума мен әйгер Филип Б. Гордон үкіметте жұмыс істейтін адамның сонымен бірге қоғамға адал болуы мүмкін емес деп сенді, ал пастор Кулидж, Мари Болдуин және Гертруда Боннин үндістер қызметінің қызметкері өз нәсіліне де, үкіметіне де бірдей адал бола алады деп мәлімдеді. Монтезума Үнді істері бюросы мен резервациядағы өмірді жек көріп, көп ұзамай қоғамның Бюроның құрылысы екеніне көз жеткізді. 1915 жылдың 28 қыркүйегі мен 3 қазаны аралығында Канзас штатындағы Лоуренс қаласында өткен бесінші жылдық конференцияда Кулидж президенттік лауазымға қайта сайланды, ал Артур С. Паркер хатшы болып тағайындалды, ал Дагнеттің орнына бірінші вице-президент болып Уильям А. Дюрант келді. Кейін Дагнет пен Роза Б. Лафлеше, Вашингтондағы кеңседе хатшының көмекшісі, қоғамдық істерден қол үзді. Бюро американдық үндістердің маңызды жұмыс берушісі болды және "нәсілдік адалдық" туралы пікір таласы қоғамның маңызды сайлау округінің бірін іс жүзінде жойды. АҚШ-тың үнді істері жөніндегі комиссары лауазымына үміткер Слоан сақтық танытуға шақырды: "Үнді бюросы АҚШ үкіметіндегі көптеген қызметкерлер үшін қажеттілікке айналды. Егер резервациялар жойылған жағдайда, қазір үндістер қызметінде жұмыс істейтін көптеген адамдар жұмыс іздеуге мәжбүр болар еді, және мұны бірден істеу мүмкін емес". Жетекшілердің көпшілігі резервация жүйесін жою және Үнді бюросын тарату қажет деп есептеді. Бірақ олар Бюроға қаншалықты наразы болса да, ескі үндістерді жауларының қолына тапсыратын және үнді жерін қорғау мүмкіндігін мәңгілікке жоятын саясатты қабылдауға келісе алмады.

Маккензидің рөлі

Файетт Эвери Маккензи – үндістер мәселесіне маманданған алғашқы американдық әлеуметтанушы. Маккензи үкіметтің үнді саясатын сынады және Вашингтондағы саяси топтармен тығыз байланыста болды. 1911–1915 жылдары Қоғам хатшысы болған Артур С. Паркер Маккензиді «қозғалыстың әкесі» деп есептеді. Маккензи Қоғамның «үндістер үшін және үндістермен» деген ұранына құрмет көрсетті және үндістердің ақтарға деген сенімсіздігін түсінді. Маккензи «жергілікті өкіл» рөлін азайтып, көшпе артында жұмыс істеді. Паркерге ол былай деп жазды: «Мен айтқан әр сөзіме екі күдік тууы мүмкін: біріншіден, менің нәсілім жағдайды дұрыс түсінуіме кедергі келтіруі мүмкін. Екіншіден, менде жасырын мақсат болуы мүмкін». «Мен әрдайым ойымдағы күмәндіктен ұяламын – не істеуім керек, не сөйлеуім керек, әлде үндемей тұрған дұрыс па? Маған бірдеңе айтқандардың бәрі маған іс көтеруімді және үндістердің маған сенгенін айтады, мен оған қуанып, солай деп сенемін, бірақ осы сенімнің қаншалықты іс-қимылға қатысы бар екеніне күмәнданамын». Паркер Қоғамды үндістердің басқаруын қаласа да, бұл Маккензидің кеңесіне және ұйымды басқаруға көмектесуіне кедергі болмады. Ұзақ уақыт өтпей Паркер Қоғам жұмысының көлеміне басып қалды және отставкаға кетуді ойлады. Маккензи оны Қоғамда қалуға шақырды, «Сіз жағдайды құтқаратын жалғыз адам болуыңыз мүмкін және сіз оны үнемі хат алмасып, барлығын байланыста ұстап, тең әділдік орнатылып жатқанына барлығының қанағаттанғанын қамтамасыз ету арқылы істеуіңіз мүмкін» деді. Паркер Маккензимен бірлесіп Қоғамды басқарды және саясатта бағытталды. Оның жауапкершілігіне жарияланымдар, конференцияларды жоспарлау, заң жобаларын дайындау және лоббилеу, сондай-ақ мүшелік қызметтері кірді. Маккензидің ұйымдастырушылық принциптері – Қоғам ішінде келісім мен бірлікке қол жеткізу, ақ нәсілді топтармен ынтымақтастықпен жұмыс істеу және үндістер үшін сапа мен жетістік стандарттарын сақтау болды. Ол былай деп жазды: «Ешқандай мәселе, заң жобасы, саясат үндістердің тіпті кейбір мәселелерде келіспеушіліктері болған кезде де бірлік пен достық сақтай алатынын көрсетумен салыстыруға келмейді». Маккензи Вашингтондағы саяси топтармен тығыз байланыста болды және 1914 жылға қарай ол ықпалды ғалымдардан, саясаткерлерден және прогрессивті ұйымдардан 400-ден астам мүшелікке өтініш алды. Паркер: «Бізге мүмкіндігінше көп мүшелерді тартуыңызға және бізге дұрыс достар табуыңызға сенімдімін», – деді. Паркер Маккензидің Қоғамның ең өнімді жылдарындағы қолдауы мен көмегіне шын риза болды және 1913 жылы Франклин К. Лейнге, сол кездегі АҚШ Ішкі істер министріне Маккензиді Үндістер ісі жөніндегі комиссар лауазымына ұсынды. Маккензидің білімінен хабарсыз жазылған хатта Паркер «досының кең тәжірибесін, үндістер туралы ерекше білімін, біздің туған халқымыздың құқықтық және әлеуметтік мәртебесін сирек түсінуін» атап өтті. «Мен Үнді комиссары кеңсесіне жүктелген қиын міндетті орындауға лайықты адамды білмеймін». Маккензи мен Паркер 1915 жылға дейін ынтымақтасты, содан кейін Маккензи Огайо мемлекеттік университетінен және Колумбустағы достарынан кетуге мәжбүр болды, себебі ол Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Фиск университетінің президенті болды. Паркер мен Маккензи өмір бойы дос және әріптес болып қалды.

Журналдары мен басылымдары

Қоғамның тоқсандық журналы ХХ ғасырдағы кәсіби американдық үнді жазушыларының алғашқы форумы болды және Қоғамның ең тұрақты куәліктерінің бірі саналады. Жаңа "Америкалық үнді әдебиеті" ұлттық және жергілікті резервациялардың мәселелеріне қатысты редакциялық пікірлерді қамтитын кең тақырыптар спектрін қамтыды. Quarterly Journal журналының көрнекті американдық үнді редакторлары мен жазушылары: Артур Паркер, пастор Шерман Кулидж, Генри Роу Клауд, Джон М. Оскисон, Гертруда Боннин, Карлос Монтезума және Деннисон Уилок. Лютер Стендинг Бер, доктор Чарльз Истман және Гертруд Симмонс Боннин – американдық үнді мәдениетінің ауызша дәстүрлерінде туып өскен және еуропалық-американдық әдет-ғұрыптарда білім алған, өз халқы мен тарихы туралы ағылшын тілінде маңызды тарихи есептер жазған. Колумбуста ресми түрде бекітілген "Тоқсандық журналдың" алғашқы саны 1913 жылдың 15 сәуірінде жарық көрді. Журналдың бетінде Қоғамның эмблемасы – американдық бүркіт және екінші жағында жалынды шам бейнеленген. Оның астында Қоғамның мақсаттары туралы мәлімдемеден алынған мына сөздер жазылған: "Жарыстың ар-намысы мен елдің игілігі ең бастысы болуы керек". Артур С. Паркер бас редактор болды, ал редакциялық құрамына Шерман Кулидж, Генри Роу Клауд, Говард Гансворт, Карлос Монтезума және Джон М. Оскисон кірді. Алғашқы санындағы редакциялық мақала бұл басылымды "жарыстың тарихындағы жаңа қадам" деп жариялады. "Бұрын ешқандай ұлттық үнді ұйымы бүкіл жарыстың мүддесіне арналған мерзімді басылым шығаруға тырыспаған. Бұған дейін мұндай қадам жасалмауы, жарыстың консервативтілігіне немесе жүздеген туыс тілдердің кедергісіне ғана байланысты емес. Сондықтан бұл жоба Қоғамның өз адалдығына және Американың түпкілікті халқы ретіндегі өз орнына деген мақтанышына негізделген тәжірибе болып табылады". Қоғамның рөлі мен оған төнетін мәселелер бірнеше редакциялық мақалада кеңінен талқыланды. "Ашық жоспар – жарыстың көшбасшыларын дамыту. Бұл көшбасшылар американдық өмірге сіңіп, өздері үндістер екенін ұмытып кеткендерден немесе білімнің жетіспеуі немесе резервация ортасының шектеулі болуынан көзқарастары тар болғандардан емес, шетелдегі үндістердің шағын тобынан шығуы керек". Содан кейін Қоғам жеті жыл бойы ғылыми журнал шығарды, ол Quarterly Journal of the American Indian (1913–1915) деп аталды, кейін American Indian Magazine (1916–1920) болып қайта аталды.

Алғашқы жетістіктер

1913 жылы Қоғам гүлденіп, белсенді мүшелерінің саны 30-ға жуық тайпаны өкілдік ететін 230-дан астам адамға жетті.

Денвер платформасы

1913 жылдың 14-20 қазаны аралығында Колорадо штатының Денвер қаласында өткен конференция, қоғам тарихындағы ең өкілді және ең бейбіт конференция болды. Пастор Шерман Кулидж және Артур С. Паркер президент және хатшы лауазымдарына қайта сайланды, ал Уильям Дж. Кершоу Томас Л. Слоанның орнына бірінші вице-президент болды. Чарльз Э. Дагенет екінші вице-президент болып сайланды. Кейінгі жылдары Паркер ұйымның мақсаттарының идеалды тұжырымы ретінде "Денвер платформасын" жиі атады. 1914 жылы қоғам Вашингтон қаласында, Үндістер кеңсесінің қарсы бетінде штаб-пәтерін құрды және "үндістер мен ұлт үшін зор маңызға ие екі маңызды мақсаттың" – "Картер заң жобасының" және "Стивенс заң жобасының" қабылдануы үшін лоббилеу жұмыстарын жүргізді. Оклахома штатының конгрессмені Чарльз Д. Картер (Чикасау және Чероки), Палатаның Үндістер комитетінің төрағасы ұсынған "Картер заң жобасы" үндістердің азаматтығына қатысты заңдарды жүйеледі және "АҚШ-тың аумақтық шегінде туған әрбір үнді АҚШ азаматы деп жария етіледі, осы азаматтардың барлық құқықтарына, жеңілдіктеріне және иммунитетіне ие" екенін бекітті. 1914 жылдың 14 ақпанында Денверде өткен конференциядан кейінгі ынтаның әсерімен Атқару комитеті Пенсильвания штатының Филадельфия қаласындағы әдеттегі отырыстан гөрі кеңейтілген форматта кездесіп, банкет ұйымдастырды. 1914 жылдың қазан айында Деннисон Уилок қоғамның жылдық қазан айындағы конвенциясын Висконсин штатының Мэдисон қаласында қабылдады. 1914 жылдың желтоқсан айында қоғам Вашингтон қаласында бас қосып, федералды үкіметтен жоғары деңгейде қарсы алынды. Комиссар Като Селлс оларды ұлт астанасына шақырды, онда олар Үндістер істері бюросымен танысты және Президент Вудро Вильсонмен кездесу үшін Ақ үйге барды. Президентпен қолдасқаннан кейін Уилок Картер және Стивенс заң жобаларын қолдау үшін қоғамның петициясын ұсынды. Уилок сөйлеген сөзінде: "Сіздің нәсіліңіздің прогрессивті мүшелерімен бірге, біз азаматтық жағдайы американдық өмірдің қалыпты стандартынан өзгеше адамдар тобын ұлт ішінде мәңгілік сақтаудың абсурд екенін сенеміз", - деді. Президент Вильсон әсерленгенімен, екі заң жобасы да Вашингтонда саяси қолдау таппады. Артур С. Паркер "бір сенатор маған үндістердің мәселелерін қарастыруда үлкен көңілсіздік пен оларды қарастыруға тартыншақтық бар екенін жазды" деп атап өткенде, үндістердің құқықтарына қатысты заңдарға саяси қарсылықты байқады.

Американдық үнділер күні

Америкалық индейлер қоғамы «Америкалық индейлер күнін» алғашқылардың бірі болып жақтады, бұл АҚШ құрылысына және дамуына алғашқы американдықтардың қосқан маңызды үлесін мойындау мақсатында жасалды. 1915 жылы Сенека тайпасынан шыққан, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Рочестер мұражайы мен ғылым орталығының директоры доктор Артур С. Паркер Американың скауттарын «Бірінші американдықтарға» арналған күнді белгілеуге көндірді, және олар үш жыл бойы мұндай күнді сақтап келді. 1915 жылдың қыркүйегінде Қоғам Лоуренс қаласында (Канзас штаты) өткен жылдық конференцияда Америкалық индейлер күніне қатысты жоспарды ресми түрде бекітті, ал Қоғам президенті пастор Шерман Кулидж американдық индейлерді азаматтар ретінде мойындауға шақырды және елде ұлттық «Америкалық индейлер күнін» атап өтуді ұсынды. Жауап ретінде президент 1915 жылдың 28 қыркүйегінде жарлық шығарды, онда мамыр айының екінші сенбісі Америкалық индейлер күні деп жарияланды. 1916 жылы Нью-Йорк штатының губернаторы Чарльз С. Уитман мамыр айының екінші сенбісін алғашқы ресми штаттық Америкалық индейлер күні деп белгіледі. Осы жарлық шығарылмас бұрын, Қоғам мүшесі Ред Фокс Джеймс (Блэкфут тайпасынан) штаттарды аралап, индейлерді құрметтеу күнін бекітуді сұрап шабандоздық сапар жасады. 1915 жылдың 14 желтоқсанында ол Ақ үйге 24 штаттың қолдауын ұсынды. Алайда, мұндай ұлттық күн жарияланғаны туралы ешқандай мәлімет жоқ. Бүгінде бірнеше штаттар қыркүйектің төртінші жұмасын тойлайды. Мысалы, Иллинойс штатында заң шығарушылар 1919 жылы осындай күнді бекітті. Қазіргі уақытта бірнеше штат Колумб күнін Американың түпкілікті халықтарының күні деп атап өтеді, бірақ ол ұлттық заңды мереке ретінде мойындалмайды. 1990 жылы президент Джордж Буш 1990 жылдың қараша айын «Ұлттық американдық индейлер мұрасы айы» деп жариялаған бірлескен қаулыны бекітті. 1994 жылдан бері жыл сайын осындай жарияланымдар жасалып келеді.

Бірінші дүниежүзілік соғыстың әсері

Американың Еуропа соғысына араласу қаупі күшейген сайын, үндістердің реформа қозғалысы әлсіреп, Қоғам ішкі қайшылықтармен күресті. 1917 жылы Қоғам ішінде АҚШ армиясы үшін жеке американдық үнді полкі құру жөніндегі үкіметтік ұсынысқа байланысты дау туды. Фрэнсис ЛаФлеш, Гертруда Симмонс Боннин, Карлос Монтезума, Әке Гордон және Қызыл Түлкі Сент-Джеймс оны қолдады. Алайда Паркер мен журнал редакторлары оған қарсы шығып, үндістерді басқа американдықтардан бөліп қарау дұрыс емес деген тұжырымға келді. Олар үнді полкі немесе батальоны құру туралы көп дауыстың «батыс шоуларында» көрсетілгендей, шоумендердің қалыптасқан үнді образынан туындағанын атап өтті. Резервацияны және Үндістер ісі жөніндегі бюроны тарату, сондай-ақ үнді діни рәсімдерінде пейотты қолдануға тыйым салу мәселелері талқыланып жатты. Артур Паркер Монтезуманың «Вассаха» журналында үнемі сынға ұшырап, журналды Қоғамнан алшақтатып, жаңа ұйым құруға тырысты. Жауап ретінде Паркер 1916 жылы «Американдық үнді журналының» бірінші санын шығарды, Монтезума мен Деннис Уилоктің орнына Шерман Кулидждің әйелі Грейс Ветерби Кулидж бен миссис С. А. Р. Браунды редакторлар құрамына алды, екеуі де ақ нәсілді болды. Алғаш рет Қоғамның басылымын бағыт беру үндістердің қолында болмады. Паркер «пейота уы» деп атап, пейотты қолданушыларды сотта қорғаған Томас Л. Слоанға, сондай-ақ антропологтар Джеймс Муни мен Фрэнсис ЛаФлешке шабуыл жасады. Ол сонымен қатар Конгреске тайпаларды заңды тұлға ретінде таратуға шақырды және одақтастармен бірге қызмет ететін американдық үндістердің патриотизмін, адалдығын және санын баса көрсетті. 1917 жылғы «Американдық үнді журналының» соңғы саны Сиу халқына арналған арнайы басылым болды, бұл Гертруда Симмонс Бонниннің Сиу халқына деген патриотизмі мен Чарльз Истманның Қоғамға деген қызығушылығын қайта жандандыруға жасаған әрекеттерімен байланысты болды. Паркер Қоғамға аз уақыт бөлгендіктен, Боннин оған көбірек уақыт арнады. «Американдық үнді журналы» тағы үш жыл жарық көрді, соңғы саны 1920 жылдың тамызында шықты. 1920 жылы Red Fox St. James-тің Тепилер ордені құрған «Американдық үнді шатыры» бір кезде Қоғамның ресми емес органы болды. Ол Қоғам президенті Томас Л. Слоанды АҚШ Үндістер комиссары лауазымына табандылықпен, бірақ сәтсіз қолдады және Сент-Луис конференциясы туралы хабарларды қоса алғанда, Қоғамның жаңалықтарын жариялады.

Пейота діні

Пейотизм қоғам ішінде тұрақты және даулы пікірталас тақырыбы болды. 1870 жылдары Оклахома штатының оңтүстік-батысындағы резервацияларда пейотты ритуалдық тұтынуға негізделген жаңа дін пайда болды. Пейотизм солтүстік Мексикадағы бұрынғы рәсімдерге және оңтүстік жазықтықтары мәдениеттерінің дәстүрлі діни сенімдеріне сүйенді. 1880 жылдардың басында қазіргі заманғы пейот дінінің рәсімдері, құралдары және негізгі доктринасы біркелкі болды және дін Үндістан аумағындағы басқа тайпаларға тарады. 1907 жылы штат мәртебесіне ие болған кезде, Пейотизмнің Оклахома тайпаларының көпшілігіне таралуына тайпааралық сапарлар мен аралас некелердің қалыптасқан үлгілері ықпал етті. 1918 жылдың ақпан және наурыз айларында қоғамның көрнекті басшылары АҚШ Конгресінің Үнді істері жөніндегі кіші комитеті алдында Аризонадан конгрессмен Карл Хейден ұсынған, үндістер арасында спирттік ішімдіктер мен пейотты шектеуге бағытталған "Хейден заңы" бойынша пікір алмасты. Пейотты қолдануға қарсы куәліктерді Гертруд Симмонс Боннин мен Чарльз Истман берді, ал пейот дінін қолдаушылар Томас Л. Слоан, Фрэнсис ЛаФлеш, Кливэр Уорден және Пол Бойнтон болды. Конгресс Хейден заңына қатысты тыңдауларға жауап ретінде Карлайл Үнді мектебінің түлектері мен басқа прогрессивті көшбасшылар 1918 жылдың қазан айында Оклахома штатының Тумасының Америкалық шіркеуін құрды. Қоғамның заңгерлері Слоан мен Хайрам Чейз пейот дінінің "үнді діні" немесе "христиандықтың үнді нұсқасы" екенін және діни бостандыққа конституциялық құқықтары бар екенін мәлімдеді. Тумасының Америкалық шіркеуі үнді және христиандық элементтерді біріктірді және Виннебаго, Омаха және басқа тайпалар арасындағы ең білімді және мәдениетті адамдар арасында танымал болды. Генри Роу Клауд, виннебаго тайпасынан шыққан, пейот дінінің өз тайпасындағы ең білімді және қабілетті адамдарды тартқанын мойындады, бірақ жеке өзі оны қолдауға қарсы болды. Бұрынғы Карлайл студенті және шіркеудің қазынашысы болған Оливер Лемер, христиандық пен винебаго салтының қосылуына және оның жақтастары тайпаның прогрессивті қанатынан шыққандығына байланысты дінге қызығушылық танытты. 1934 жылға қарай Оклахома штатының Тумасының Америкалық шіркеуі АҚШ-тағы ең маңызды панүнді діни қозғалысы болды және шіркеу басшылығы басқа штаттарда филиалдар құрды. 1918 және 1934 жылғы жарғыларда бірдей құрылтайшылар болды, бұл панүнділікте Карлайл түлектерінің басшылығының үздіксіздігін көрсетеді. 1945 жылы Оклахома штатының Тумасының Америкалық шіркеуі "Америка Құрама Штаттарының Тумасының Америкалық шіркеуі" ретінде тіркелді.

1923 жылғы соңғы қоғам жиналысы

1923 жылы ұйым Чикагода бас қосты. Осы кезде Қоғам дерлік белсенділігін жойған еді және Үндістер істері жөніндегі бюро мен Пейот дініне қатысты пікір келіспеушіліктері көшбасшылардың көпшілігін мүләйімсіздікке ұшыратты. Бұл қалада кездесуге шақыруды Карлос Монтесума жасаған, бірақ жоспарлауды бастауға уақыт келгенде Монтесума өлім ауруына шалдығып, резервацияға қайтып, сонда өлуге шешім қабылдады. Ол әйелімен бірге көп ұзамай Чикагодан Аризона штатындағы Форт Макдауэлл Явапай резервациясына аттанды, ол 1923 жылдың 31 қаңтарында резервациядағы қарапайым лашықта қайтыс болды. "Қайта оралмаймын" деп көп жыл бойы айтқан ол, ақыры "қайтып келді". Монтесума жалпыұлттық үнділік идеясына берілгенімен, Явапай болып өлуді жөн көрді. Томас Л. Слоан, Қоғамның әріптестерімен бірге Чикаго адвокаттар қауымдастығына барып, үндістер мәселесіне қызығушылық оятуға тырысты. Бірақ Чикагодағы кездесу қала маңындағы орманды аймақта өткен конференциямен байланысты өткізілген үнді лагерінің артында қалды. Мыңдаған чикаголық лагерьге үндістердің "еркін тойын" көру және үнді билерін мен рәсімдерін тамашалау үшін келді. Көпшілік экзотикалық өткенге, қазіргі үндістердің шындығына қарағанда көбірек қызығушылық танытты. Миннесота штатының чиппева тайпасынан шыққан, Қоғамның қазынашысы Уильям Мэдисон "халықтың тек ежелгі рәсімдерде үндістердің соғыс билерін көрсеткенде ғана үндістерге қызығушылық танытатынына өкінетінін" айтты. Осылайша, он үшінші съезд Чикагода өткеннен кейін, жылдар бойы қатысушылар санының азаюына байланысты Қоғам көп шусыз таратылды. Қоғамның болашаққа бағытталған рөлін орындау үшін қажетті келісімге қол жеткізе алмағанымен, бұрынғы көшбасшылары Америкалық үндістерді қорғау қауымдастығында, Жүздік комитетте және Мериам есебінде ықпалды орындарға ие болды. 1923 жылы Америкалық үндістерді қорғау қауымдастығының Дауес заңының саясатын тексеру және қайта қарауға бағытталған күшіне байланысты, Ішкі істер министрі Хьюберт Уорк американдықтардың беделді тобын "Үндістер ісі жөніндегі кеңесші кеңес" құруға шақырды, ол "Жүздік комитет" деп аталды, оның міндеті – үндістер саясатын қарап, кеңес беру болды. Топтың құрамына Бернард М. Барух, Николас Мюррей Батлер, Уильям Дженнингс Брайан, Дэвид Старр Джордан, генерал Джон Дж. Першинг, Марк Салливан, Рой Лайман Уилбур, Уильям Аллен Уайт және Освальд Гаррисон Виллард сияқты қоғамдық өмірдегі ең танымал ерлер мен әйелдер кірді. Сондай-ақ, Америкалық үндістерді қорғау қауымдастығының Джон Коллиері мен Үндістер құқықтары қауымдастығының М. К. Сниффені де қатысты. 1923 жылдың 12 және 13 желтоқсанында Жүздік комитет Вашингтонда бас қосты. Көшбасшылықтың бұрынғы өкілдері, Шерман Кулидж, Артур С. Паркер, Денисон Уилок, Чарльз Истман, Томас Л. Слоан, Филипп Гордон, Генри Роу Клауд, Дж. Н. Б. Хьюит және Файетт Эвери Маккензи кеңінен өкілдік етті. Паркер мен Маккензи тағы да бірігіп жұмыс істеді, Паркер Комитет отырыстарын жүргізуші болып тағайындалды, ал Маккензи – шешімдер кіші комитетінің төрағасы болды. Маккензи: "Бұл конференцияның платформасын Қоғамның бұрынғы жылдардағы ұстанымдарымен салыстыру қызықты болар еді. Жалпы алғанда, бұл осы ұстанымдардың жиынтығы болды, бірақ көбірек жалпылама түсінікпен", - деп мәлімдеді. 1926 жылы комитет ұсынған ұсыныстар Кулидж әкімшілігін Льюис М. Мериам мен Брукингс институтына АҚШ-тағы үндістердің жалпы жағдайы туралы екі жылдық зерттеу жүргізуге тапсырды. Генри Роу Клауд пен Файетт Маккензи Брукингс институтының зерттеуіне маңызды үлес қосты. 1928 жылдың ақпан айында "Үнді әкімшілігінің мәселесі" деген зерттеулер мен ұсыныстар жарияланды, ол "Мериам есебі" деп белгілі болды. Мериам есебі федералды үнді саясатының сәтсіздіктерін және олардың үндістердің білім беру, денсаулық сақтау және кедейлік проблемаларына қалай әкелгенін көрсетті. Мериам есебі американдық үнді саясатындағы идеологиялық өзгеріске әкелді және президент Франклин Делано Рузвельт әкімшілігі кезінде Джон Коллиердің басшылығымен Үндістер істері жөніндегі бюро комиссары ретінде Үндістердің жаңа келісімінің негізін қалады.

Мұра

Америка үндістері қоғамы – американдық үндістердің және олардың мүддесі үшін құрылған алғашқы ұлттық американдық үндістер құқығын қорғау ұйымы. Қоғам – американдық үнді басшыларының жаңа буыны үшін ХХ ғасырдағы форум болды және ХХ ғасырдың пан-индиялық қозғалысын дамытуға бастама берді. 1914 жылғы Қоғамның Денвер платформасы үнді азаматтығын беруді және АҚШ-тағы барлық тайпалар мен топтарға АҚШ-тың талаптар сотын ашуды талап етті. Бұрынғы қоғам басшылары американдық үндістерді қорғау қауымдастығында қызмет етіп, жүздік комитет құрамында жұмыс істеді және 1928 жылғы Мериам есебін жазды, соның арқасында үндістердің мәселелеріне ықпал етуді жалғастырды. Қоғам – қазіргі заманғы американдық үнді ұйымдарының алдашысы болды. 1944 жылы Американың Ұлттық Конгресінің құрылтай конференциясы 1911 жылы Америка Үндістері қоғамының құрылтай конференциясына өте ұқсас болды. Конгресс мүшелері медицина, медбикелік, құқық, үкімет, білім беру, антропология және дін қызметкерлері салаларындағы көрнекті білімді мамандар мен зиялылар болды. Көптегендері Карлайл үнді мектебінде немесе Хаскелл институтында оқыған және жоғары білім алған. Бірінші президент – Оклахома штатының судьясы Наполеон Б. Джонсон, ол колледжді бітірген және масон. Бірінші хатшы Дэн М. Мадрано Карлайлде, сондай-ақ Уортон бизнес мектебінде және Ұлттық құқық мектебінде (атымен бірдей үнді мектебімен байланысы жоқ) білім алған және масон болған. Кеңес құрамына антрополог Д’Арси МакНикл, Үндістер ісі жөніндегі кеңседен келген өкіл кірді. Артур С. Паркер мен Генри Стендинг Бер қысқа ғана көрінді. Қоғамдағыдай, Конгресс Үндістер бюросының қызметкерлері ұйымда сайлаулы немесе тағайындалатын лауазымдарды атқара ала ма деген мәселені талқылады және олардың атқара алатынына келісті. Конгресс бұрыннан таныс мәселелермен – құқықтық көмек көрсету, заңнамалық шаралар қабылдау, білім беру және басылым шығарумен айналысты. Конгресс «жалпы үнді халқының немесе оның үлкен бөлігіне қатысты кең ауқымды мәселелерге ғана тоқталады» деді. Қоғам сияқты, жаңа ұйым да партиялық немесе жергілікті дау-дамайларға араласпауға және оның кең өкілдік сипатын жоғалтуға жол бермеуге үміттенді. Бастапқыда Конгресс мүшелігі «үнді тегінен шыққан» адамдармен шектелді және жеке және топтық мүшелікті қамтитын, Қоғамды еске түсіретін тиісті сақшылық шараларымен бірге болды. Кейіннен дауыс беру құқығы жоқ үнді емес серіктестердің жеке және ұйымдық мүшелігі туралы ереже пайда болды. Бүгінгі таңда Конгресс ең маңызды пан-индиялық реформа тобы болып табылады, ал жергілікті емес адамдар да Қоғам сияқты топтардан, шіркеулерден, прогрессивтілер мен әлеуметтік ғалымдардан тартылып келеді.

Огайо штатының университеті 100 жылдық симпозиумында

2011 жылы Огайо мемлекеттік университетінің американдық үндістерді зерттеу бағдарламасы (AIS) Америка үндістерінің қоғамының құрылғанына 100 жыл толуын тойлады. Елдің түкпір-түкпірінен келген ғалымдар Колумб күні демалысында жиналды. Басты баяндамаларды көрнекті американдық үнді ғалымдары Филип Дж. Делория (Мичиган университеті), К. Цянина Ломавайма (Аризона университеті) және Роберт Вориор (Иллинойс университеті) жасады. Қоғамның алғашқы ұлттық жиналысының дәстүріне сай, симпозиумға Ньюарк және Огайо штатының Хит қалаларындағы Ньюарк жер құрылыстарына саяхат кірді. Американың жергілікті халықтары салған Ньюарк жер құрылыстары 2000 жылдан астам ғасырлық тарихқа ие және олар рәсімдер, астрономиялық байқаулар, әлеуметтік жиналыстар, сауда және құдайға табыну орны ретінде пайдаланылған.