Сачин Литтлфезер (1946-2022) – американдық актриса, индей қалықтарының құқықтары үшін күрескен белсенді. Тегін жорамалдаулар, отбасы мүшелерінің айыптаулары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса және белсенді (1946–2022)
American actress and activist (1946–2022)
Мария Луиза Круз (14 қараша 1946 – 2 қазан 2022), Sacheen Littlefeather ретінде әйгілі, американдық актриса және американдық индейстердің азаматтық құқықтары үшін күрескен белсенді. Ол қайтыс болғаннан кейін, отбасы мүшелері мен журналистер оны американдық индей мұрасын жалған деп мәлімдеді. Оның анасы, Геральдин Мари Круз (қыз есімі Барниц), француз, неміс және голланд тегінен шыққан былғары өңдеуші, Санта-Барбарада, Калифорнияда туып өскен. Литтлфезер әкесінің Уайт-Маунтин апачи және Яки тайпаларынан екенін бірнеше рет айтқан. Орта мектепті бітіргеннен кейін ол Хартнелл кіші колледжіне түсіп, бастауыш білім беруді оқыды. Литтлфезер 19 жасында психиатриялық ауруханада бір жыл өткізгенін, бұрынғыда өзін-өзі өлтіруге итермелеген дауыстарды естігенін, 2022 жылы Кино өнері академиясы мұражайының директорымен үш сағаттық бейне сұхбатында баяндады. Литтлфезердің сөзіне қарағанда, бұл мекеме "тозаққа ұқсас орын" болған, ал дәрігерлер оның ата-анасын "психодрама" арқылы сомдаған, "қара қалпақ киген адамдар күңгірт жарықтандырылған бөлмеде тыңдап отырғанда", балалық шақтағы зорлық-зомбылық және тастап кету жағдайларын еске түсіруге көмектескен. Литтлфезерге шизофрения диагнозы қойылған. Ол торазин және басқа да дәрілермен емделгенін, бірақ Сан-Франциско аймағындағы американдық индей қауымдастығының "көп көмегімен" жағдайын тұрақтандырғанын айтты. 1969 жылы ол Біріккен Бей Үнді Кеңесіне қосылды. Ол 1970 жылы Алкатраз аралын басып алуға жартылай қатысқанын мәлімдеді, бірақ бұл мәлімдеме даулы. Ол американдық индейлердің салт-дәстүрлері туралы үлкендерден және Адам Фортунейт Игл (сол кезде Адам Нордволл деп аталған) сияқты басқа наразылық білдірушілерден көбірек білген. Алайда, Литтлфезердің өлімінен кейін жарияланған мақалаға сәйкес, Алкатразда болған белсенді ЛаНада Уор Джек Литтлфезердің онда болмағанын айтты.
Maria Louise Cruz (November 14, 1946 – October 2, 2022), better known as Sacheen Littlefeather, was an American actress and activist for Native American civil rights. After her death, she was accused by family members and journalists of falsely claiming Native American heritage. Her mother, Geroldine Marie Cruz (née Barnitz), was a leather stamper of French, German, and Dutch descent, and was born and raised in Santa Barbara, California. Littlefeather repeatedly claimed that her father had White Mountain Apache and Yaqui ancestry. After high school, she attended Hartnell Junior College and studied elementary education. Littlefeather said that around age 19, she spent a year in a psychiatric hospital after previously hearing voices that pushed her to a suicide attempt, recounting what happened during a three hour visual history interview in 2022 with the director of the Academy Museum of Motion Pictures. According to Littlefeather, the institution was a "hell hole" and doctors used what she said was "psychodrama" role playing her parents "while black hooded figures listened in a dim lit room" to help her "reconstruct memories of childhood abuse and abandonment." Littlefeather said she was diagnosed with schizophrenia. She said she had been treated with thorazine and other medications but "mostly stabilized with much help" from the San Francisco Bay Area Native American community. In 1969, she joined the United Bay Indian Council. She claimed to have participated part time in the occupation of Alcatraz in 1970, though this claim has been disputed. She learned more about Native American customs from elders and other protesters, such as Adam Fortunate Eagle (then known as Adam Nordwall). however, according to an article published after Littlefeather's death, activist LaNada War Jack, who was at Alcatraz, said Littlefeather was not there.
Балалық шақтағы зорлық-зомбылық туралы деректер
Сұхбаттарында Литтлфедер балалық шағы қиын болғанын айтты. 1974 жылғы сұхбатта ол анасының төрт жасында әкесін тастап, оны анасының әжесі мен атасымен бірге тұруға алып кеткенін мәлімдеді. 1988 жылы ол ата-анасының анасының әжесі мен атасы, Мари мен Геррольд "Барни" Барництің жанында тұрғанын, ал өзі мен екі кіші қарындасы сол әже-шешесімен бірге тұрғанын айтты. Ол мұны "асырап алуға" немесе осыған ұқсас күтімге алуға байланысты сипаттады. Оның сөзіне қарағанда, анасы мен екі қарындасы әкесінің ашуына және ұрып-сапалауына ұшыраған. Оның қайтысынан кейін Навахо жазушысы және белсендісі Жаклин Килер жазған пікір мақаласында Литтлфедердің қарындастары әкелерінің қатыгез болғанын жоққа шығарды және Литтлфедердің балалық шағы туралы айтқандары кедейлікте өскен және өзінің қатыгез әкесі болған әкесінің естеліктерінен алынған сияқты екенін айтты.
In interviews, Littlefeather said she had a difficult childhood. In a 1974 interview, she stated that her mother left her father when she was four and took her to live with her maternal grandparents. In 1988, she stated that her parents lived next door to her maternal grandparents, Marie and Gerold "Barney" Barnitz, while she and her two younger sisters lived with those grandparents. She characterized this as either being "adopted", or in foster care. She said her mother and two sisters were subject to their father's rage and beatings. In an opinion piece following her death, Navajo writer and activist Jacqueline Keeler wrote that Littlefeather's sisters disputed that their father had been abusive and that Littlefeather's account of her childhood seemed to have been taken from that of her father, who had grown up in poverty and whose own father was abusive.
Ерте мансап
Актриса болуды армандаған Литтлфедр бірнеше радио және теледидар жарнамаларында ойнады және Экран актерлері гильдиясына қосылды. 1970-жылдардың басында Сан-Франциско аймағында тұрғанда, Литтлфедр 1971 жылы Футхилл колледжінде өткен американдық үндістер фестиваліне қатысты, 1972 жылы жергілікті сұлулық сайысында "Принцесса Литтлфедр" ретінде төрешілік етті және 1972 жылы Көркем өнерлер сарайында американдық үндістер фестивалін ұйымдастырды. Ол KFRC радиостанциясында шамамен алты ай жұмыс істеді және PBS мүшесі KQED станциясы үшін тәуелсіз тілші ретінде жұмыс істеді. Playboy журналы 1972 жылы "10 кішкентай үнді" деп аталатын материал дайындауды жоспарлаған, және модельдердің бірі Литтлфедр болды, бірақ материал жарияланбады. Бір жыл өткен соң, 1973 жылдың қазанында, оның "Оскар" салтанатындағы сәнінен кейін, оның суреттері жеке материал ретінде жарияланды. Литтлфедр өзінің даңқының пайдаланылуы деп есептелгені үшін жеке сынға ілікті. Фотосессияны еске алғанда, Литтлфедр кейіннен: "Мен жас және ойсыз едім" деді. Ұлттық американдық үнділер кеңесінің өкілі ретінде ол 1973 жылдың ақпанында президент Ричард Никсонның федералдық үнділер бағдарламаларына бөлген қаржыны қысқартуына қарсылық білдірді. 1973 жылдың 6 наурызында ол Федералдық коммуникация комиссиясы мен бірнеше аз ұлт өкілдері арасындағы теледидарда аз ұлттардың бейнеленуі тақырыбындағы кездесуге қатысты. "Оскар" салтанатына қатысу алдындағы сұхбатында ол екі үнді медбикесін Вундид Ниге жіберуге көмектескенін және жеті түпкілікті американдықпен бірге АҚШ азаматтығынан бас тартқанын айтты. 1975 жылы Литтлфедр Эдвард С. Кертис туралы фильм сценарийін жазу үшін Кап Вайнбергердің кішісімен жұмыс істеп жатқанын хабарлады, ол Кертис туралы мақаласын Smithsonian журналында жариялаған. 1976 жылы Оклахома штатының Оклахома қаласында өткен Біріккен Ұлттар Үнді тайпаларының жастар конференциясында ол кешкі шараны жүргізді. Ол "Red Earth Theater Company" компаниясымен гастрольдеу сияқты актерлік мүмкіндіктерді іздеуді жалғастырды.
Aspiring to become an actress, Littlefeather picked up several radio and television commercial credits and joined the Screen Actors Guild. While living in the San Francisco Bay area in the early 1970s, Littlefeather participated in the 1971 American Indian Festival at Foothill College, judged a local 1972 beauty pageant as "Princess Littlefeather", and organized a 1972 American Indian Festival at the Palace of Fine Arts. She worked at a radio station, KFRC, for about six months and did freelance reporting for PBS member station KQED. Playboy magazine planned a spread called "10 Little Indians" in 1972, and one of the models was Littlefeather, but the spread was cancelled. A year later in October 1973, due to her Academy Award appearance fame, they ran the photographs of Littlefeather as a stand alone feature. Littlefeather was personally criticized for what was seen as exploitation of her fame, Looking back at the photo shoot, Littlefeather later said, "I was young and dumb." As a spokesperson for the National American Indian Council, she protested President Richard Nixon's budget cuts to federal Indian programs in February 1973. On March 6, 1973, she participated in a meeting between the Federal Communications Commission and members of several minority groups about the representation of minorities on television. In an interview published just before her Academy Awards appearance, she stated that she had helped send two Indian nurses to Wounded Knee and that she had relinquished her United States citizenship, along with seven Native Americans. In 1975, Littlefeather reported that she was working on a movie script about Edward S. Curtis with Cap Weinberger, Jr, who had written an article about Curtis for Smithsonian magazine. She emceed an evening performance at the United National Indian Tribal Youth conference in Oklahoma City, Oklahoma, in 1976. She continued to pursue acting opportunities, such as touring with the "Red Earth Theater Company".
Өмірбаян
Литтлфедэрдің Марлон Брандомен алғашқы кездескен жолы туралы әңгімелер әртүрлі. Ол өзінің сөйлегенінен кейінгі алғашқы сұхбаттарының бірінде, олардың "үнді қозғалысына деген қызығушылығы арқылы" танысқанын айтты. Оскар салтанатының кешінде Фрэнсис Форд Коппола сахна артында телемониторда Литтлфедэрді байқап, «Сачин Литтлфедэр. Ол Сан-Францискода тұрады. Ол менің досым, мен оны Б-ға таныстырдым. Ол – үнді ханшайымы» деді. 1974 жылғы Литтлфедэрмен жасалған сұхбат туралы мақалада, ол Копполамен жұмыс істеу үшін өтініш берген кезде Сан-Франциско радиостанциясында жұмыс істегені және Коппола оны Брандоға жібергені, «Брандоның үндістерге деген қызығушылығын білгендіктен» делінген. Оскар кезінде ол Брандоны шамамен бір жылдан бері білген. Кейінгі мәліметтерде Коппола Сан-Францискода Литтлфедэрдің көршісі болғандығы айтылады. 2021 жылғы сұхбатында Литтлфедэр Копполамен Сан-Франциско төбелерінде серуендегенде танысқанын және одан Брандоның мекенжайын алғанын айтты. Содан кейін ол Брандоға хат жазып, оның американдық түпкіліктілер мәселесіне деген қызығушылығын сұрады. Ол хатты жібергеннен кейін бірнеше ай өткен соң, ол жұмыс істейтін радиостанцияға қоңырау шалғанын айтты. Литтлфедэр сонымен қатар Брандомен Вашингтонда кездескенін, онда ол Федералды коммуникациялар комиссиясына азшылықтар туралы баяндама жасады. Ол үшін ол 1973 жылдың 27 наурызында Лос-Анджелестегі Дороти Чандлер павильонында өткен 45-ші «Оскар» сыйлығының «Үздік актер» жүлдесіне ұсынылды. Салтанат алдында Брандо жеңіске үміткер деп шешті, сондықтан ол барлық нәрсені 60 секундқа сығып қысқартты. Кох оның сөйлеуіне рұқсат бергенін еске алды. «Үздік актер» сыйлығын норвегиялық актриса Лив Уллман және британдық актер Роджер Мур табыс етті. Ұсынылған бес үміткерді қысқаша сөздерден кейін жариялағаннан соң, олар Брандоны жеңімпаз деп жариялады. Литтлфедэр сахнаға шығып, Мур ұсынған «Оскар» сыйлығын қабылдамай, қолын көтерді. Дайындалған сөзден ауытқып, ол келесіні айтты:
Accounts of how Littlefeather initially met Marlon Brando vary. In one of her first interviews after the speech, she mentioned that they met "through his interest in the Indian movement". An account from the night of the Oscar ceremony describes Francis Ford Coppola observing Littlefeather on a TV monitor backstage and stating "Sacheen Littlefeather. She lives in San Francisco. She's a friend of mine that I introduced to B She's an Indian princess." A 1974 article about a Littlefeather interview stated that she was working for a San Francisco radio station when she applied for work with Coppola and that he then referred her to Brando, "knowing Brando's interest in the Indian". At the time of the Oscars, she had known Brando for nearly a year. Later accounts describe Coppola as Littlefeather's neighbor in San Francisco. In a 2021 interview, Littlefeather said that she got to know Coppola while hiking the hills of San Francisco and she got Brando's address from him. Subsequently, she wrote Brando a letter, asking about his interest in Native American issues. In that account, he called the radio station where she worked months after she sent the letter. Littlefeather also said that she met Brando in Washington, D. C., where she was presenting to the Federal Communications Commission about minorities. For the performance he was nominated for Best Actor at the 45th Academy Awards, which were presented on March 27, 1973, at the Dorothy Chandler Pavilion in Los Angeles, California. Before the ceremony, Brando decided that—as the favorite to win so she condensed it all into 60 seconds. Koch recalled that he permitted her to stay and make her speech after she promised not to make a scene. The Best Actor award was presented by Norwegian actress Liv Ullmann and British actor Roger Moore. After giving brief remarks and announcing the five nominees, they declared Brando as the winner. Littlefeather walked onto the stage and raised her hand to decline the Oscar trophy that Moore offered her. Deviating from the prepared speech, she said the following: