Самуэль Махареро: Херово халқының батыры және геноцидке қарсы күрескері

Кіріспе

Герро басшысы (1856–1923)

Сэмюэл Махареро (1856 – 14 наурыз 1923) – Германияның Оңтүстік-Батыс Африкасында (қазіргі Намибия) Герро халқының бас көсемі, Герро көтерілісі мен Герро геноцидіне байланысты оқиғалар кезіндегі тұлға. Бүгінде ол Намибияның ұлттық қаһарманы саналады.

Өмір

Самуил Махареро – Махарероның ұлы, маңызды Хереро жауынгері және мал ұрлаушы. Ол 1869 жылы крещениеден өтіп, жергілікті лютеран мектептерінде білім алды, онда оны болашақ дін қызметкері деп қарады. 1890 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Окаханджа аймағында басшылыққа ие болды, бірақ Хереро мұрагерлік дәстүріне сәйкес, әкесінің байлығы мен мал-мүлігінің көп бөлігіне қол жеткізе алмады. Бастапқыда Теодор Лютвейн басқаратын неміс отаршылдық әкімшілігімен жақсы қарым-қатынаста болды. Алайда, неміс шаруаларының шабуылдары, экономикалық қиындықтар, зиянкестер және теміржол салу үшін Хереро жерін пайдалану сияқты мәселелердің күшеюі қарым-қатынастың нашарлауына әкелді. Неміс қоныс аударушылары мен отаршылдық әкімшілерінің Хереро халқына жасаған зұлымдықтарына ашуланған Махареро, басқа басшылармен бірге немістерге қарсы көтеріліс жоспарлады, олар тайпаларды мақта және басқа экспорттық дақылдар үшін арзан жұмыс күші ретінде қарады. Ол қарсылықтың үлкен екенін жақсы білсе де, неміс үстемдігіне қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Намаква басшысы Хендрик Витбуиге жазған танымал хатында Махареро басқа тайпалармен одақ құруға тырысып, "Соғысып өлгейік!" деді.

Германияға қарсы соғыс

1904 жылы 12 қаңтарда басталған көтерілістің алғашқы шабуылдары сәтті аяқталды және нәтижесінде 123 адам, көбінесе неміс жер иелері қаза болды (Мареро өз әскерлеріне буарларға, ағылшындарға, миссионерлерге және басқа неміс емес ақтарға зиян келтірмеу жөнінде бұйрық берді). 14 қаңтарда херэро шабуылшылары Омарасқа жетті, ал Вальдау мен Ватерберг пошта бөлімдері қиратылды. Ватерберг әскери бекетін херэролар басып алды, және Унтер-офицер Густав Радемахердің басқаруындағы барлық сарбаздар қаза тапты. Махареро миссионерлерге, сондай-ақ неміс әйелдері мен балаларының шағын тобына Окаханджаға еркін өтуге рұқсат берді. Олар 1904 жылғы 9 сәуірде мақсатына жетті. 16 қаңтарда Гобабис қоршауға алынды, ал Отживаронгоның жанында неміс әскери ротасы тұзаққа түсіп, жойылды. Осы жеңілістен кейін Лютвайнның орнына 15 000 әскер әкелген және Махарероны ұстаған үшін 5 000 марка сыйлық жариялаған Лотар фон Трота келді. 1904 жылғы 11 тамыздағы Ватерберг шайқасында херэро күштері колониялық әскерлермен, зеңбіректермен және 14 «Максим» автоматтарымен жеңіліске ұшырады. Қалған херэролар (әйелдер, балалар және қарттар) Омахеке аймағының шөлдеріне қуылды. Он мыңдаған херэролар су жетіспеуден, аштықтан немесе аурудан көз жұмды. Бас тартуға тырысқандар атып өлтірілді. Берлин бұл жойқын бұйрықты кері қайтарғаннан кейін, аман қалғандар Акула аралындағы концлагерге жіберілді. Махареро шамамен 1000 адамын британдық Бечуаналэнд протекторатына (қазіргі Ботсвана) қауіпсіз алып өтті. Ол жер аударылған херэролардың басшысы болып қала берді және Солтүстік Бечуаналэндтағы басшы Секгатоле а Летшолатебедің маңызды вассалы атанды. Самуэль Махареро 1923 жылғы наурыз айында қайтыс болды, оның денесі Бечуаналэндте уақытша жерленді. 1923 жылғы 23 тамызда оның денесі Окаханджаға қайтарылып, ата-бабаларының қасына салтанатты түрде қайта жерленді, бұл оқиға херэро халқы әлі де Хереро күнінде тойлайды.

The initial attacks in the revolt, begun on January 12, 1904, were successful and involved the killings of 123 persons, mostly German landowners (Marero had issued an order to his forces to avoid harming Boers, English, missionaries, and other non German whites). By January 14, mounted Herero raiders had reached Omarasa, and the Waldau and Waterberg post offices were destroyed. The Waterberg military station was occupied by Herero and all soldiers under the command of Unteroffizier Gustav Rademacher were killed. Maharero allowed missionaries with a small number of German women and children free passage to Okahandja. They reached their destination on April 9, 1904. On January 16, Gobabis was besieged and a German military company was ambushed and destroyed near Otjiwarongo. After this loss, Leutwein was replaced as military leader by Lothar von Trotha, who brought 15,000 troops and created a bounty of 5,000 marks for the capture of Maharero. Herero forces were defeated by colonial forces using breech loading artillery and 14 Maxim belt fed machine guns at the Battle of Waterberg on August 11, 1904, and the remaining Hereros (including women, children, and the elderly) were driven into the deserts of the Omaheke Region. Tens of thousands of the Herero died of thirst, starvation, or disease. Those who attempted surrender were shot. After the extermination order was countermanded by Berlin, captured survivors were sent to a concentration camp at Shark Island. Maharero succeeded in leading around 1000 of his people to the British Bechuanaland Protectorate (today Botswana). He remained leader of the exiled Herero, and became an important vassal of Sekgathôlê a Letsholathêbê, a chief in northern Bechuanaland. Samuel Maharero died there in March 1923, and his body was temporarily buried in Bechuanaland. On August 23, 1923, his body was returned to Okahandja and was ceremoniously reburied alongside his ancestors, an occasion that the Herero people still celebrate on Herero Day.

Тану

Самуэль Махареро – Виндхук қаласының жанындағы елдегі Батырлар Алаңының ашылуында танылған Намибияның тоғыз ұлттық батырының бірі. Құрылтайшы президент Сэм Нухома 2002 жылғы 26 тамыздағы инаугурациялық сөзінде былай деді: Басшы Самуэль Махареро [ ] елдегі неміс отаршылдық билігіне және ақ неміс қоныс аударушыларына қарсы көтеріліс жоспарлай бастады. Осының нәтижесінде 1904 жылдың қаңтарында көтеріліс басталды және Махарероның әскерлері Окаханджа, Омарурудағы неміс отаршыларын қоршап алды, сондай-ақ Ватерберг тауының жанындағы Охамакаридегі атақты шайқас болды. Оның әскерінің күші неміс отаршылдық әскерлерін жаман атты генерал Лотха фон Тротха басшылығымен күштер жіберуге мәжбүр етті, ол барлық әйелдерді, балаларды және қарттарды жою туралы жарлық шығарды. [ ] Оның революциялық рухы мен болашаққа көрегендігі үшін біз оған адал құрметімізді және сыйластығымызды білдіреміз. Махарероның есімі жазылған және оның суреті бейнеленген граниттен жасалған қабір тасымен құрметтеледі.