Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1853 жылы салынған желкенді кеме, 1857 жылы сүңгіп кеткен, 1857 жылы суға түскен клипер.
Sailing ship built in 1853, wrecked in 1857
the clipper launched 1857
"Данбар" кемесі 1852 жылдан 1853 жылға дейін Англияның Сандерленд қаласындағы "Дептфорд" кемежайында Джеймс Лэйнг және ұлдары компаниясымен жобаланып, салынған толық қанатты кеме. Ол теңіз саудасы үшін, сондай-ақ әскер тасымалы мен жүк тасымалы үшін пайдаланылды. 1857 жылы "Данбар" кемесі Австралияның Сидней портының кіреберісіне жақын жерде сүңгіп, 121 адамның өмірін қиды. "Данбар" апаты Австралиядағы ең қайғылы теңіз апаттарының бірі болып есептеледі және бұл оқиға Сидней мен Жаңа Оңтүстік Уэльстің тарихында маңызды орын алады. Австралияның Ұлттық теңіз мұражайында "Данбар" апатынан табылған жәдігерлердің Джон Гиллис жинағы сақталуда.
The Dunbar was a full rigged ship designed and built from 1852 to 1853 by James Laing & Sons of Deptford Yard in Sunderland, England and used for maritime trade, as a troop ship and transport. The Dunbar was wrecked near the entrance to Sydney Harbour, Australia in 1857 with the loss of 121 lives. The wreck of the Dunbar ranks as one of Australia's worst maritime disasters, with the event still retained in the social history of Sydney and New South Wales. The Australian National Maritime Museum holds the John Gillies Collection of artefacts from the Dunbar wreck.
Құрылыс және ерекшеліктер
"Данбар" кемесі 1854 жылғы 30 қарашада Лондон кеме иесі Дункан Данбар үшін суға түсірілді. "Данбар" кемесі – британдық емен мен Шығыс Үндістан тигінен жасалған, үш мачталы, толық желкенді кеме. Кеме тұтас мыстан қапталған, темір тізелермен бекітілген. Кеменің басты мүсіні – мыспен қапталған, жүгіріп бара жатқан арыстан, оны Мэрипорттан Джеймс Брукер жасаған. Тіркелген тоннажы: кеме ұзындығы 201,9 фут (62 м); ені 35 фут (11 м); тереңдігі 22,7 фут (7 м). Сиднейде қаза тапқандарға арналған жерлеу рәсімі өтті, онда бірнеше белгілі тұрғындар мен кәсіпкерлер болды. Жеті табын көлігі, төрт аза күтуші арба және ұзын процессия ұйымдастырылды. Қаланың барлық көшелері аза тұтушылармен толды, қала мен пордағы барлық тулар жартылай түсірілді, ал қала аза күні деп жарияланды. Жиырма екі құрбанның денелері табылып, Ньютаун қаласындағы Кампердаун зиратындағы үлкен бір мазарға жерленді. Тағы бірнеше құрбандардың жеке ескерткіштері бар. Кеменің қоңырауы табылып, Дарлингхерсттегі Сент-Джонс Англикан шіркеуіне сыйға берілді. Ол іргелес Сент-Джонс бастауыш мектебінің (қазір бұзылған) қоңырау мұнарасына орнатылды, онда әрбір оқу күнінің басталуын хабарлау үшін қоңырау соғу дәстүрге айналды. Кейінгі тергеу апатты пордағы навигациялық құралдардың жеткіліксіздігіне байланысты деп тапты. Осы оқиғадан және Солтүстік басындағы "Кэтрин Адамсон" кемесінің 9 аптадан кейін қазаға ұшырауынан кейін, Үкімет Оңтүстік басының ұшында Хорнби маяғын салды. Джеймс Джонсон Ньюкаслде маяк күзетшісі болып жұмыс істеді және 1866 жылғы 12 шілдеде 1866 жылы сол жерде құлаған SS Cawarra кемесінің аман қалған жалғыз жолаушысын құтқаруға көмектесті. "Данбар" құрбандарына арналған еске алу шаралары жыл сайын Сент-Стефан шіркеуінде өткізіледі. Твен 200 адамның қаза тапқанын айтады және кеменің атын Дункан Данбар деп қате айтады. Оқиға 1887 жылғы "Данбардың апаты" пьесасына шабыттандырды, ол "Данбардың апаты немесе "Ердің тойы" (1912) фильміне түсірілді.
The Dunbar was launched on 30 November 1854 for London shipowner Duncan Dunbar. The Dunbar was a timber three masted, full rigged ship built from British Oak and East India Teak. The ship was copper fastened throughout, with iron knees. The figurehead was a rampant lion, copper sheathed, carved by James Brooker of Maryport. The registered tonnage was the length of vessel: 201.9 feet (62 m); breadth: 35 feet (11 m); depth: 22.7 feet (7 m). A funeral was held in Sydney for the dead which included several prominent residents and business people. There were seven hearses, four mourning coaches and a long procession of carriages. The city closed down for the ceremony and the streets lined with mourners while all flags flew at half mast across the city and harbour. A day of public mourning was declared. The remains of the bodies of twenty two victims were recovered and interred in a single large tomb in Camperdown Cemetery in Newtown. Several other victims have individual monuments. The ship's bell was recovered and donated to St John's Anglican Church, Darlinghurst. It was installed in the bell tower of the adjoining St John's Primary School (now demolished) where it became a tradition for generations of head boys to announce the start of each school day by ringing it. A later enquiry blamed the disaster on insufficient navigational aids in the Harbour. As a result of this loss and that of the ship Catherine Adamson at North Head some 9 weeks later, the Government built the Hornby Light at the tip of South Head. James Johnson was eventually employed in Newcastle as the lighthouse keeper and on 12 July 1866, was instrumental in rescuing the sole survivor of the paddle steamer SS Cawarra wrecked there in 1866. Memorial services for the victims of the Dunbar are held annually at St Stephen's Church. Twain refers to a death toll of 200 people and incorrectly refers to the ship as the Duncan Dunbar. The incident inspired the 1887 play The Wreck of the Dunbar which was filmed as The Wreck of the Dunbar or The Yeoman's Wedding (1912).