Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Паркер Бойд (21 желтоқсан 1764 - 4 қазан 1830) – 1786 жылдан бастап 1812 жылғы соғыс аяқталғанға дейін АҚШ армиясында офицер болып қызмет еткен. Ол бригада генералы шеніне жетіп, Крайслер фермасы шайқасындағы американдықтардың жеңілісі кезінде қолбасшылық жасады.
John Parker Boyd (December 21, 1764 – October 4, 1830) was an officer in the United States Army at various periods from 1786 to the end of the War of 1812. He attained the rank of brigadier general and commanded during the American defeat at the Battle of Crysler's Farm.
Ерте өмір
Бойд 1764 жылғы 21 желтоқсанда Массачусетс штатының Ньюберипорт қаласында дүниеге келген. Америка революциясында қызмет етуге тым жас болғанмен, әскери мансапты таңдап, отаршыл әскерінде қызмет етіп, 1786 жылы армияға энсин шенімен қабылданды. Ол Шейс көтерілісін басуға жіберілген күштер қатарында болды және үш жыл қызметтен кейін Орталық Үндістанда әскери оқиғаларға қатысатын сарбаз ретінде қызмет ету үшін отставкаға шықты. 1793 жылы Бойд Ахильябай Холкармен келісім шағып, еуропалық үлгідегі жаяу әскер батальонын құрды, ал кейін Баджи Рао II үшін тағы екі батальон жасады. 1795 жылы ол Хайдарабад низамының жағынан Харда шайқасында 1800 сарбаздан тұратын күшке басшылық етті. Бойд өте табысты атқыштар командирі болды, бірақ 1798 жылдың шілдесінде "мойынсұнбаушылық, бағынбаушылық және қиын мінезділік" себептерімен қызметтен босатылды.
Boyd was born in Newburyport, Massachusetts, on December 21, 1764. Too young to serve in the American Revolution, but decided upon a military career, he served in the militia and joined the Army as an Ensign in 1786. He served in the force sent to counter Shays' Rebellion, and resigned after three years in the Army to serve as a Soldier of Fortune in Central India. In 1793, Boyd was contracted by Ahilyabai Holkar to raise a battalion of infantry based on a European model, and later raised two more battalions of soldiers for Baji Rao II. In 1795, he led a force of 1,800 men in the Battle of Kharda, fighting on the side of the Nizam of Hyderabad. Boyd was a highly successful cavalry commander, but was discharged in July 1798, due to his "refractoriness, disobedience, and unreasonableness."
Әскерге қайта оралу
Бойд Үндістанда жалдамалы әскери қызметші ретінде қызмет көрсетуді жалғастырды. Британдықтардың жаулауы оның қатысқан қақтығыстарын аяқтағаннан кейін, ол бөлімшелерін таратып, жабдықтарын сатып, Америка Құрама Штаттарына оралды. Бойд 1808 жылдың қазан айында АҚШ армиясына қайта қосылды. Ол 4-ші жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды, Типпекано шайқасы кезінде бригада командирі және Уильям Генри Харрисонның бірінші орынбасары болып, әрекет етуші бригада генералы шенімен қызмет етті.
Boyd continued to offer his services as a mercenary in India. After the British conquest ended the conflicts in which he had taken part, he disbanded his units, sold their equipment, and returned to the United States. Boyd rejoined the United States Army in October, 1808. Commissioned as Colonel of the 4th Infantry Regiment, during the Battle of Tippecanoe he served as a brigade commander and second in command to William Henry Harrison, with the rank of acting Brigadier General.
1812 жылғы соғыс
1812 жылғы соғыс басталғанда Бойд бастапқыда генерал-майор Генри Дирборнның басшылығымен Альбаниде, Нью-Йорк штатында және Платсбург маңындағы аймақта бригадаға қолбасшылық етті. Шілде айында ол тұрақты бригадир-генерал болып тағайындалды. 1813 жылы Форт-Джордж шайқасында бригаданы сәтті басқарды. Көптеген замандастары ауру немесе наразылық салдарынан қызметтен шеттетілгендіктен, ол ақырында тұтқынға алынған Форт-Джордж гарнизонына қолбасшылық етті. Бивер-Дэмс шайқасында жеңілгеннен кейін Бойдтың әскерлері Форт-Джорджке қайтып, қорғанысқа көшті. Әскерлерін Форт-Джорджтан Сакетс-Харборға көшіріп, кейін генерал-майор Джеймс Уилкинсонның Монреальға шабуыл жасауға бағытталған сәтсіз экспедициясына қатысты (қазан, 1813). 1813 жылғы қарашада Крайслер фермасы шайқасында Уилкинсонның ауруы және армияның екінші тұлғасы генерал-майор Морган Льюис Бойдты шабуылдың қолбасшысы етіп тағайындады. Оның әскерлері нашар даярланған және басшылықтың жиі ауысуынан көңілі түскендіктен, қолайсыз жағдайда шайқасқа кірді. Бойд, Уилкинсон немесе Льюис берген бұйрық бойынша шайқастан шықты деген болжам бар, бірақ ол кейін бұйрықты кім бергенін есіне түсіре алмады. Бойд шайқастың бағытын жоғалтып, жеңілді. Армия Нью-Йорк штатындағы Френч-Миллсқа шегінген кезде Уилкинсон басшылықты Бойдқа беруге тырысты. Бірақ, Уилкинсон Бойдтың басшылығында қызмет етуге басқа офицерлердің қарсы екенін анықтады және Уилкинсон басшылық лауазымда қалды. Уилкинсонның Лаколл Миллде жасаған жартылай шабуылы сәтсіз аяқталып, ол Бойдты кінәлады, соның салдарынан Бойд тылға жіберілді. Одан кейін ол жауынгерлік қызметке қатыспады және 1816 жылы өзінің іс-қимылдарын қорғап, жариялады.
When the War of 1812 broke out, Boyd initially commanded a brigade under Major General Henry Dearborn in Albany, New York and in action in the area around Plattsburgh. He was promoted to permanent brigadier general in July. In 1813, he successfully commanded a brigade at the Battle of Fort George. As illness or disgrace removed many of his contemporaries, he eventually commanded the garrison of captured Fort George. After a defeat at the Battle of Beaver Dams, Boyd's troops returned to Fort George and remained on the defensive. Moving his troops from Fort George to Sacket's Harbor, he later participated in Major General James Wilkinson's ill fated expedition to attack on Montreal (October, 1813). At the Battle of Crysler's Farm in November, 1813, the illness of Wilkinson and the army's second in command, Major General Morgan Lewis made Boyd the commander of the attack. His troops, poorly trained and dispirited from the rapid changes of command, straggled into action on unfavorable terrain. Boyd withdrew from the battle, allegedly under orders from either Wilkinson or Lewis, although later he could not recall who issued the order. Boyd lost control of the battle and was defeated. When the army retreated to French Mills, New York, Wilkinson sought to turn command over to Boyd. However, Wilkinson found an "insuperable repugnance" by other officers to serving under Boyd, and Wilkinson remained in command. After a half hearted attack by Wilkinson at Lacolle Mill failed, Wilkinson blamed Boyd, and Boyd was moved into a rear area assignment. He saw no further combat service, and in 1816 he published a defense of his actions.
Кейінгі өмірі
1815 жылы армиядан кеткеннен кейін Бойд бірнеше кәсіптік жобаларға қатысты, көбінесе ағалары Эбенезер, Роберт және Джозефпен серіктестік құрып. (Бойдтың ағасы Джозеф Мэн штатының алғашқы қазынашысы болды.) Ол Мэн штатының Орнвилл және Медфорд қалаларын құруға қатысты. 1820 жылы Ұлыбритания оған Үндістанда көрсеткен әскери қызметі үшін сыйақы төледі. Алғаш Демократиялық-республикалық, кейін Джексондық және Демократ болған Бойд 1820 жылдары Бостон қалалық кеңесінің мүшесі болды. Ол сондай-ақ қоғамдық істерге белсенді қатысты, оның ішінде Шотландиялық қайырымдылық қоғамында. 1829 жылы президент Эндрю Джексон Бойдты Бостон портының теңіз офицері етіп тағайындады, ол Томас Мелвиллді алмастырды және өмірінің соңына дейін қызмет етті. (АҚШ порттарында коллектордың, теңіз офицерінің және инспектордың міндеті – жаңадан келген кемелердің манифесттерінің көшірмелерін алу, жүк түсіруге рұқсат беру, кемедегі заттарды тексеру, кедендік баж салығын есептеу, баж салығын жинау және оны қазынаға жіберу болып табылды. Олар сондай-ақ кеме мен жүк иелеріне баж салығын кем көрсеткені үшін немесе төлеуден жалтарғандары үшін айыппұл салды. Бұл лауазымдардағы адамдар жиналған алымдар мен айыппұлдардың бір бөлігін алатын, сондықтан олар табысты және ізделіс болатын саяси тағайындамалар еді.)
After leaving the Army in 1815, Boyd was involved in several business ventures, often in partnership with his brothers Ebenezer, Robert and Joseph. (Boyd's brother Joseph was Maine's first Treasurer.) He was a founder of the Maine towns of Orneville and Medford. In 1820 he was compensated by Britain for military services he had rendered in India. Originally a Democratic Republican, and later a Jacksonian and a Democrat, Boyd served as a member of the Boston City Council in the 1820s. He was also active in civic causes, including the Scots Charitable Society. In 1829 President Andrew Jackson appointed Boyd Naval Officer of the Port of Boston, replacing Thomas Melvill, and he served until his death. (At ports in the United States, it was the job of the Collector, Naval Officer and Surveyor to receive copies of manifests from newly arrived ships, provide permits and clearances for the off loading of cargo, inspect ship contents, estimate the customs duty due, collect the duty, and send collections to the Treasury. They also fined ship and cargo owners who underestimated or attempted to avoid paying duties. The holders of these positions were paid a portion of the fees collected and fines levied, making them lucrative and sought after political appointments.)
Өлім және жерлеу
Бойд 1830 жылғы 4 қазанда Бостонда қайтыс болды. Ол Бостон қаласындағы Крайст Черч зиратында жерленді.
Boyd died in Boston on October 4, 1830. He was buried at Christ Church Cemetery in Boston.
Отбасы
Бойд ешқашан үйленбеген, бірақ оның өсиеттері мен басқа да деректерге сәйкес, оның екі баласы болғандығы белгілі. Олардың бірі – 1797 жылдың 4 маусымында Үндістанда Хоузина есімді мұсылман әйелден туған Фрэнсис есімді қыз. Екіншісі – 1814 жылдың қазанында Мари Рупелл есімді әйелден туған Уоллес есімді ұл. Бойд өсиетімен мүлкінің көп бөлігін Хоузина мен Фрэнсиске қалдыруды жоспарлаған, бірақ оларды таба алмады. Уоллес Бойд мүлкінің 25 пайызын алды. Кейіннен ол өзінің есімін Джон Уоллес Бойд деп өзгертіп, Бостон қаласындағы кеме капитаны болды.
Boyd never married, but according to his will and other sources is known to have had two children. One was a daughter named Frances, born in India on June 4, 1797 to a Muslim woman named Housina. The other was a son named Wallace, born in October, 1814 to a woman named Marie Rupell. As indicated in his will, Boyd intended to leave a large portion of his estate to Housina and Frances, but they could not be located. Wallace received 25 percent of Boyd's estate. He later changed his name to John Wallace Boyd and became a ship's captain based in Boston.
Мұра
Орнвиллдегі Бойд көлі оның құрметіне аталған. 2008 жылы Миссисипи штатының тұрғыны Шарлотта Диллард Грузиядағы "Goodwill" дүкенінен жеті доллардан астам бағаға ескі, екі томдық Киелі кітап сатып алды. Кітаптың бетінде "Симфония А. Литтлға оның әйелі генерал Бойд сыйлады" деп жазылған еді. Диллард кітаптарды сатып алған кезде оларды сақтап, үйінде көрмеге қоюды жоспарлаған. Бойдтың есімі Пол Ревир саябағындағы 8-ші тақтаға жазылған, ол Бостонның Солтүстік аймағынан шыққан және Америка революциясы мен 1812 жылғы соғыста жетекші рөл атқарғандардың қатарында көрсетілген. (Пол Ревир саябағы Хановер, Тилстон, Юнити және Чартер көшелерімен шектеледі. Бұл кірпіштен салынған, орындықтары, фонтаны және гүлдері бар саябақ. Онда түрлі тарихи оқиғалар мен тұлғаларды еске алу үшін көптеген қола тақташалар орнатылған, сондай-ақ Пол Ревирдің атқа отырған мүсіні де бар.)
Boyd Lake in Orneville is named for him. In 2008 a Mississippi woman, Charlotte Dillard, purchased at a Goodwill store in Georgia for slightly more than seven dollars an antique two volume Bible inscribed "Symphonia A. Little presented by her uncle General Boyd." At the time of the purchase, Dillard planned to keep the books and display them at her home. Boyd's name is included on Plaque 8 in Paul Revere Mall, listed among those from Boston's North End who played leadership roles in the American Revolution and War of 1812. (Paul Revere Mall is bounded by Hanover, Tileston, Unity and Charter Streets. It is a brick park with benches, a fountain and flowers. It includes numerous bronze plaques to commemorate various historical events and individuals, and features an equestrian statue of Paul Revere.)
Әскери бедел
Бойдтың командашы ретіндегі беделі ара-жібірлі. Бір жағынан, оның шеберлігі, соның ішінде Үндістандағы табыстары үшін мақтауға ие болды. Екінші жағынан, ол Крайслер фермасында өзінен екі есе аз күшті әскерден жеңіліске ұшырады. Уинфилд Скотт Бойдты жоғары бағаламағаны айқын, оны бағынышты лауазымда жағымды және құрметті деп сипаттады, бірақ "үлкен жауапкершілікте басшылық қызмет атқару кезінде шыдамсыздықтан асып, әлсіз және ақымақ". Басқалары Бойдтың әскери өнерін кейбір жағдайларда, оның ішінде Типпекано және Форт-Джордж шайқастарында жоғары бағалады.
Boyd's reputation as a commander is mixed. On one hand, he was praised for his skill, including his success in India. On the other, he was defeated at Crysler's Farm by a force only half the size of his. Winfield Scott clearly did not have high regard for Boyd, calling him amiable and respectable in a subordinate position but "vacillating and imbecile beyond all endurance as a chief under high responsibilities." Others have commended Boyd's military performance on specific occasions, including Tippecanoe and Fort George.