Кіріспе

Николя де Монтрё (шамамен 1561 - 1608) - француз дворяны, романист, ақын, аудармашы және драматург. Ол Мэйн провинциясындағы Сабле-сюр-Сарте қаласында туып, мейстердің ұлы болған. 1591 жылы ол Меркуар герцогының қорғауына ие болды (оның кітапханашысы болды) және тұтқындалғанға дейін Лига жағында азаматтық соғыстарға қатысты. Бостандыққа шыққан соң, ол Францияның Генрих IV сарайына кірді. Монтрё көптеген шығармаларына "Ollénix du Mont Sacré" анаграммасымен қол қойды.

Шығармалары

Монтрёның ауқымды шығармалары театр, роман, пасторальдық, тарихи, поэзиялық және рухани ой жүгіртуді қамтиды және ол моральдық сұрақтарға (мысалы, пәктікке) айқын көңіл бөледі. Беруальде де Вервиллмен бірге Монтрё Валуа сотынан (және "La Pléiade" ұрпағы) Генрих IV-тің Бурбон сотына және бароккоға ауысу әдебиетін білдіреді. Бұл екі автор да француз тіліндегі түпнұсқалық шығармалар жасау арқылы шетелдік шедеврлердің аудармасымен бәсекелесуге тырысты. Монтрёның алғашқы еңбегі 16 жасында жарық көрді (Галлияның Амадисінің 16-томының итальян тілінен французша көшірмесі, 1577). Оның ең танымал шығармасы - бес томдық Bergeries de Julliette (15851598) (Джордж де Монтемайордың Дианасы мен Ариосто мен Тассоның пасторальдық шығармаларынан шабыт алған) үлкен пасторальдық роман / драма, ол прозалық шеңберді қолданады. Монтрёның еңбегі Францияда Honoré d'Urfé-дің L'Astrée-ге дейін шығарылған ең маңызды пасторальдық роман болады. Ол бірнеше ұзақ оқиғалы романдарды жазды, олар Беролада де Вервилдің романы сияқты испан-португал рыцарлық оқиғалы романынан (Галлиялық Амадис сияқты) және ежелгі грек романынан (Эмесалық Гелиодор немесе Ахилл Татиус сияқты) шықты: Les chastes et delectables Jardins d'Amour semez de divers discours et histoires amoureuses (1594), LŒuvre de la Chasteté, qui se remarque par les diverses fortunes, adventures et fidelles Amours de Criniton et de Lydie үш томда (1595 9) et Клеандра мен Домифилдің махаббаттары (1597). Монтрё бірнеше пьесаға жауапты: төрт трагедия Tragédie du jeune Cyrus (Ксенофонттан, 1581), Изабелла (1594), Клеопатра (1594), Софонисбе (1601); екі комедия La Joyeuse (Ксенофонттан, 1581) және Жозеф ле Честе; 3 пасторалдар Athlette (1585), Диана (1592) Аримен ou le berger désespéré (1597). Сондай-ақ, ол діни өлеңдер, 1565 - 1606 жылдардағы Осман империясының тарихы және L'Homme et ses dignités (1599) рухани философияның ұзақ еңбегін жазды. Бержери де Джульеттадан басқа, Николя де Монтрё 17 ғасырдың аяғында естен шығып, бірақ ол 17 ғасырдың бірінші жартысындағы барокколық романдардың маңызды бастауышы болып қала береді.