Кіріспе

Австриялық еркін ойшыл, жазушы, суретші, музыкант және феминист Роза Майредер (Обермейер тегімен туған; 30 қараша 1858, Вена – 19 қаңтар 1938, Вена) – австриялық еркін ойшыл, жазушы, суретші, музыкант және феминист. Ол Мари мен Франц Арнольд Обермайердің қызы, ол бай мейрамхана иесі және бармен болған. Розаның он екі бауыр-қарындасы болды. Оның консервативті әкесі қыздардың формальды білім алуына сенбегенімен, оған бір ағасының грек және латын тілі сабақтарына қатысуға мүмкіндік берді. Ол сонымен қатар француз тілі, сурет салу және фортепиано бойынша жеке оқыту алды.

Өмір және неке

Роза Обермайер 30 қараша 1858 жылы дүниеге келген. Оның әкесі Франц Арнольд Обермайер, ол өркендеген тавернаның иесі болған. Мейредер отбасының, әлеуметтік ортаның және оның жеке басының ерекшеліктері туралы мәліметтер күнделік жазбаларында сақталған, алғашқы жазбасы 1873 жылдың 28 сәуірінде жасалған; сол кезде ол он төрт жаста болған. Оның жеке өмірге арналған күнделік жазбалары күнделікті тіршілік пен соғысқа қатысты сезімдерін қамтиды. Оның наразылығының бір мысалы – он сегіз жасқа толғанда корсет киюден бас тартуы. Бұл әрекет әлеуметтік мәлімдеме ғана емес, сонымен қатар анасына қарсы жеке қарсылық болды, себебі анасы әйелдің өзіне деген құндылығын күйеуі мен ұлдарынан алуы керек деп санады. Мейредердің болашағына үлкен әсер еткендердің қатарында Йозеф Шторк, Веналық қолөнер мектебі, Рудольф фон Вальдхайм, Фридрих Экштейн және оның ағалары Карл, Юлиус және Рудольфпен болған жиі кездесулері болды. Сонымен қатар, Ницше, Гёте және Канттың еңбектері де оның рухани дамуына зор ықпал етті. Ересек өмірінде Роза Мейредер тарих бойы әйелдердің шынайы өзін-өзі таныту мүмкіндігінің болмауына наразылық білдірді. Мейредер 1905 жылы екі маңызды еңбек жариялады, олардың бірі – «Zur Kritik der Weiblichkeit» («Әйелдіктің сын жолымен») (кейіннен 1912 жылы ағылшын тілінде «A Survey of the Woman Problem» («Әйел мәселесіне шолу») деген атпен жарық көрді). Бұл еңбек «қабылданған» философтардың цитаталарын жоққа шығарып, авторитетті қолдау көрсеткен эсселер жинағы болды, ал мұндай жазу стилі он жетінші және он сегізінші ғасырлардың идеяларынан шабыттанды. Мейредердің екінші маңызды басылымы – «Geschlecht und Kultur» («Жыныс және мәдениет») (1923). Бұл еңбек әйелдерге қатысты екіұшты стандарттар мен кемсітушіліктерді сынап, ағылшын тіліне аударылды. Ол сонымен қатар «Das Haus in der Landskrongasse» («Ландскронгасседегі үй») атты автобиографиясын жариялады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мейредер «Neues Frauenleben» және «Internationale Rundschau» сияқты әртүрлі басылымдарда бейбітшілікке шақыратын мақалалар мен есептер жариялады. Жазумен қатар, Мейредер сурет салуға да қызығушылық танытып, акварелисттер клубына қабылданған алғашқы әйел болды. 1981 жылы оның акварель суретінің бірі Веналық суретшілер үйінің (Kunstlerhaus) жылдық көрмесіне қабылданды. Ол әйелдер құқықтарын қолдаушы Мари Ланг арқылы Рудольф Штайнермен (олармен ұзақ хат алмасып жүрді) танысты. Ол сондай-ақ Хьюго Вольф пен Фридрих Экштейнмен де танысты. Роза Вольфпен жақын достық қарым-қатынас орнатты және оның бір әңгімесін 1896 жылы Маннгеймде тұңғыш рет қойылған «Der Corregidor» операсының либреттосы ретінде пайдаланды. Осы жылдары ол өзінің алғашқы романы «Aus meiner Jugend» («Менің жастығымнан») жариялады. Лангтың ортасында Роза Марианна Хайнишпен танысты, олар 1902 жылы құрылған «Allgemeiner Österreichischer Frauenverein» австриялық әйелдер қауымдастығында бірге жұмыс істеді. Роза Мейредер 1907 жылы құрылған Веналық әлеуметтану қауымдастығының жалғыз әйел-құрылтайшысы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мейредер бейбітшілік қозғалысына қатысып, 1919 жылы «Internationale Frauenliga für Frieden und Freiheit» (Бейбітшілік және еркіндік үшін халықаралық әйелдер лигасы, IFFF) төрағасы болды. Мейредер швед әдебиет сыншысы Клара Йохансонға зор ықпал етті.

Роза Майредер мен Ницше философиясы

Феминизм және қоғамдық денсаулық сияқты әртүрлі әлеуметтік мәселелерге арналған алғашқы жарияланымдарында Мейредер Ницшенің еңбегін ынталы түрде бағалады. 1920 жылдардың соңындағы кейінгі жазбаларында Мейредер Ницшенің жазбаларына, сондай-ақ Ницше философиясы төңірегінде пайда болған табынушылықтың артық өршуіне көбірек сын айтты; алайда, ол Ницшеге деген жалпы құрметін тоқтатқан жоқ.