Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иммундық жүйенің ауруы
Medical disorder of immune system
Гипогаммаглобулинемия – иммундық жүйенің ауруы, онда қанда жеткілікті мөлшерде гамма глобулиндер өндірілмейді (сонымен гипо + гамма + глобулин + эмия). Бұл антиденелер санын азайтады, иммундық жүйені нашарлатып, инфекцияға шағу қаупін арттырады. Гипогаммаглобулинемия иммундық жүйенің туа пайда болған генетикалық кемшіліктерінен, мысалы, жалпы өзгермелі иммуножеткіліксіздік, немесе дәрі-дәрмектер, қанның қатерлі ісігі, нашар тамақтану, несепте гамма глобулиндердің жоғалуы сияқты екіншілік факторлардан, мысалы, іріктемес гломерулярлық протеинуриядан туындауы мүмкін. Гипогаммаглобулинемиямен ауыратын науқастардың иммундық функциясы төмендейді; маңызды мәселелерге тірі вакциналардан бас тарту және эндемикалық аурулар немесе нашар санитарлық жағдайлар бар аймақтарға саяхаттағанда сақтық шараларын қабылдау кіреді, мысалы, егу, шетелде антибиотиктер қабылдау, тек қауіпсіз немесе қайнатылған су ішу, саяхатқа шығар алдында тиісті медициналық сақтандыруды рәсімдеу және қажет болған жағдайда иммуноглобулин инфузиясын жалғастыруды қамтамасыз ету.
Hypogammaglobulinemia is an immune system disorder in which not enough gamma globulins are produced in the blood (thus hypo + gamma + globulin + emia). This results in a lower antibody count, which impairs the immune system, increasing risk of infection. Hypogammaglobulinemia may result from a variety of primary genetic immune system defects, such as common variable immunodeficiency, or it may be caused by secondary effects such as medication, blood cancer, or poor nutrition, or loss of gamma globulins in urine, as in nonselective glomerular proteinuria. Patients with hypogammaglobulinemia have reduced immune function; important considerations include avoiding use of live vaccines, and take precautionary measures when traveling to regions with endemic disease or poor sanitation such as receiving immunizations, taking antibiotics abroad, drinking only safe or boiled water, arranging appropriate medical cover in advance of travel, and ensuring continuation of any immunoglobulin infusions needed.
Симптомдар мен белгілер
Гипогаммаглобулинемияның ең басты белгісі – әдетте, қайталамалы, созылмалы немесе әдеттен тыс инфекциялардың клиникалық тарихы. Бұл инфекцияларға бронхит, құлақ инфекциялары, менингит, пневмония, синусит, тері инфекциялары және басқа да көптеген инфекциялар жатады. Мұндай инфекциялар органдарға зиян келтіріп, ауыр асқынуларға алып келуі мүмкін. Гипогаммаглобулинемияның басқа да белгілері – созылмалы диарея және тірі вакциналар салдарынан туындайтын асқынулар. Созылмалы зақымданудың кейбір белгілері қайталамалы инфекциялармен байланысты болуы мүмкін. Мысалы, тыныс алудың қиындығы, созылмалы жөтел және қақырық бөлінуі бронхоэктазияның болуын көрсетеді. Синустың ауыруы, мұрыннан сұйық ағуы және тамаққа мұрын суы ағуы созылмалы синуситтің белгісі болуы мүмкін. Диарея және стеаторрея сіңірудің бұзылуын білдіруі мүмкін. Біріншілік иммунодефициттің (БИД) әртүрлі түрлеріне жауапты 300-ге жуық ген анықталды. Бұл түрлер иммундық жүйенің әртүрлі бөліктеріне, соның ішінде иммуноглобулин өндірісіне әсер етуі мүмкін. Біріншілік иммунодефициттерде клиникалық белгілердің алғашқы көрінісі мен диагноз арасында көбінесе бірнеше жылдық кешігу болады. Біріншілік иммундық жетіспеушіліктерге атаксия-телангиэктазия (АТ), аутосомдық рецессивті агаммаглобулинемия (АРА), жалпы өзгермелі иммунодефицит (ЖАИ), гипер-IgM синдромдары, IgG субклассының жетіспеушілігі, IgG емес иммуноглобулиндердің оқшауланған жетіспеушілігі, ауыр комбинациялық иммунодефицит (СКИ), спецификалық антидене жетіспеушілігі (САД), Вискотт-Олдрич синдромы және Х-хромосомаға байланысты агаммаглобулинемия жатады. ЖАИ – біріншілік иммунодефициттің ең көп таралған түрі. СКИ медициналық шұғыл жағдай саналады, күдік туған жағдайларда дереу мамандандырылған орталыққа бару қажет. Гипогаммаглобулинемия көбінесе басқа аурулардың салдарынан дамып, екіншілік немесе қабылданған иммундық жетіспеушілік деп аталады. Мұндай жағдайларға созылмалы лимфоциттік лейкемия (ХЛЛ), лимфома, миелома, ЖИТС, нефротикалық синдром, нашар тамақтану, белок жоғалтатын энтеропатия, мүшелерді трансплантациялау немесе сәулемен емдеу жатады. Сондай-ақ, гипогаммаглобулинемияны тудыруы мүмкін кортикостероидтар, химиотерапиялық препараттар және құрысуға қарсы дәрілер сияқты дәрі-дәрмектер де бар.
The presenting feature of hypogammaglobulinemia is usually a clinical history of recurrent, chronic, or atypical infections. These infections include but are not limited to: bronchitis, ear infections, meningitis, pneumonia, sinus infections, and skin infections. Such infections can potentially damage organs, leading to severe complications. Other symptoms of hypogammaglobulinemia include chronic diarrhea and complications from receiving live vaccines. Certain symptoms of chronic damage may be related to recurrent infection. For example, shortness of breath, chronic cough, and sputum production may indicate the presence of bronchiectasis. Sinus pain, nasal discharge, and postnasal drip may indicate the presence of chronic sinusitis. Diarrhea and steatorrhea may indicate malabsorption. Around 300 different genes have been identified which account for different forms of primary immunodeficiency (PID). These different forms can affect different parts of the immune system, including immunoglobulin production. Primary immunodeficiencies usually have a delay of several years between initial clinical presentation and diagnosis. Some primary immune deficiencies include ataxia telangiectasia (A T), autosomal recessive agammaglobulinemia (ARA), common variable immunodeficiency (CVID), hyper IgM syndromes, IgG subclass deficiency, isolated non IgG immunoglobulin deficiencies, severe combined immunodeficiency (SCID), specific antibody deficiency (SAD), Wiskott Aldrich syndrome, or X linked agammaglobulinemia. CVID is the most common form of primary immunodeficiency. SCID is considered a medical emergency and suspected cases require immediate specialist center referral for diagnosis and treatment. It is more often that hypogammaglobulinemia develops as a result of another condition, which are called secondary or acquired immune deficiencies. These include blood cancers such as chronic lymphocytic leukemia (CLL), lymphoma, or myeloma, HIV, nephrotic syndrome, poor nutrition, protein losing enteropathy, getting an organ transplant, or radiation therapy. This also includes medications which can cause hypogammaglobulinemia, such as corticosteroids, chemotherapy drugs, or antiseizure medication.
Скрининг
КВИД және IgA науқастарының туыстарының иммуноглобулин деңгейін тексеру нәтижесінде отбасылық мұрагерлік көрсеткіші 10%-дан 20%-ға дейін анықталады. Егер мұндай мутацияның тасымалдаушысы бала көтергісі келсе, имплантация алдындағы генетикалық диагностика (ПГД) жасалады. Екіншілік иммуножеткіліксіздіктің алдын алу үшін гипогаммаглобулинемия даму қаупі жоғары пациенттерді қатаң бақылау қажет. Бұл гематологиялық қатерлі ісігі бар, немесе химиотерапия немесе ритуксимаб сияқты иммуносупрессивті терапия алатын пациенттерде иммуноглобулин деңгейін өлшеуді қамтиды. Тағы бір жаңа емдеу әдісі – гендік терапия, ол Х-хромосомасына байланысты SCID, аденозин деаминаза жетіспеушілігінен туындаған SCID және созылмалы гранулематозды ауруды емдеу үшін қолданылады. Егер гипогаммаглобулинемия анықталмаса және емделмесе, көбінесе жағдай нашарлайды, әсіресе созылмалы өкпе зақымдануы немесе бронхоэктазия болған жағдайда. Өкінішке орай, гипогаммаглобулинемия диагнозы көбінесе кешіктіріледі.
Screening of immunoglobulin levels in relatives of CVID and IgA patients finds a familial inheritance rate of 10% to 20%. In cases where a carrier of such a mutation would like to have children, preimplantation genetic diagnosis (PGD) has been offered. Prevention of secondary immunodeficiency involves monitoring patients carefully with high risk of developing hypogammaglobulinemia. This entails measuring immunoglobulin levels in patients with hematologic malignancy, or those receiving chemotherapy or immunosuppressive therapy such as rituximab. Another emerging therapy is gene therapy, which has been used to treat X linked SCID, SCID due to adenosine deaminase deficiency, and chronic granulomatous disease. If hypogammaglobulinemia remains undetected and untreated, outcomes are generally poor, especially if chronic lung damage or bronchiectasis has occurred. Unfortunately, the diagnosis of hypogammaglobulinemia is often significantly delayed.
Вирустың эволюциясына әсері
Гипогаммаглобулинемиясы бар және жоқ пациенттерде гепатит С вирусының геномдық вариациясын зерттеу жүргізілді. Зерттеу нәтижесінде, гипогаммаглобулинемиясы бар пациенттердегі нуклеотидтік ауыстыру жылдамдығы бақылау тобындағы пациенттерге қарағанда төмендеуі анықталды. Бұл, иммундық жүйе тудыратын селекциялық қысым болмаған жағдайда, негізгі вирустық түрлердегі генетикалық вариацияның жиілігі азаятынын көрсетеді. Зерттеуде бес бақылау пациенті және гипогаммаглобулинемияның ауыр түрі – CVID-мен ауыратын төрт пациент қатысты. Бақылау тобындағы пациенттерде нуклеотидтік өзгерістің орташа жылдамдығы жылына 6,954 нуклеотидтік ауыстыруды құрады, ал CVID-мен ауыраған пациенттерде – 0,415 нуклеотидтік ауыстыруды көрсетті. CVID-мен ауыраған пациенттерде мутациялар орын алғанымен, иммундық селекцияның болмауы салдарынан олар көбінесе шағын түрлер ретінде сақталады.
One study of the genomic variation in the hepatitis C virus in patients with and without hypogammaglobulinemia found that patients with hypogammaglobulinemia had fewer nucleotide substitutions per year than the control patients, suggesting that in the absence of selective pressure caused by the immune system, the frequency of the occurrence of genetic variation in the major viral species is reduced. They used five control patients and four patients with CVID, a particularly severe form of hypogammaglobulinemia. The control patients had a mean nucleotide rate of change of 6.954 nucleotide substitutions per year while the patients with CVID had 0.415 nucleotide substitutions per year. While the mutations still occur in the patients with CVID, they tend to remain as a minor species in the absence of immune selection.
Терминология
"Гипогаммаглобулинемия" көбінесе "агаммаглобулинемия" терминімен мағынасы бірдей болып келеді. Екінші термин қолданылғанда ("X хромосомасына байланысты агаммаглобулинемия" сияқты) гамма глобулиндердің тек азайғанын емес, толыққанды жоқ екенін көрсетеді. Қазіргі заманғы талдаулар көптеген агаммаглобулинемияларды гипогаммаглобулинемия ретінде дәлірек анықтауға мүмкіндік берді, бірақ бұл айырмашылық көбінесе клиникалық маңызға ие емес. "Гипогаммаглобулинемия" дисгаммаглобулинемиядан өзгеше, ол гамма глобулиндердің кейбір түрлерінің төмендеуімен, ал қалғандарының қалыпты деңгейде болуымен сипатталады.
"Hypogammaglobulinemia" is largely synonymous with "agammaglobulinemia". When the latter term is used (as in "X linked agammaglobulinemia") it implies that gamma globulins are not merely reduced, but completely absent. Modern assays have allowed most agammaglobulinemias to be more precisely defined as hypogammaglobulinemias, but the distinction is not usually clinically relevant. "Hypogammaglobulinemia" is distinguished from dysgammaglobulinemia, which is a reduction in some types of gamma globulins, but not others.