Тұқым қуалаушылық аурулар тобы – созылмалы гранулематозды ауру (CGD). Иммундық жүйедегі бұзылыстар патогендерді өлтіруге кедерілтіреді, грануломалар пайда болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тұқым қуалайтын аурулар тобы
Hereditary disease group
Созылмалы грануломатоз (CGD), сондай-ақ Bridges–Good синдромы, созылмалы грануломатоз бұзылысы және Quie синдромы деп те аталады, иммундық жүйенің белгілі бір жасушаларының реактивті оттегі қосылыстарын (ең маңыздысы – фагоциттердің NADPH оксидазасының кемістігінен туындаған супероксид радикалы) түзетінде қиындық туындайтын тұқым қуалайтын аурулардың әртүрлі тобы. Бұл патогендерді жою үшін қолданылады және көптеген органдарда грануломалардың пайда болуына алып келеді. АҚШ-та шамамен 200 000 адамның біреуі CGD-ға шалдығады, ал жыл сайын шамамен 20 жаңа жағдай тіркеледі. Бұл жағдай алғаш рет 1950 жылы Миннесота штатынан шыққан төрт баланың тобында анықталды, ал 1957 жылы олардың ауруын сипаттаған жарияланымда "балалар шағындағы өлімге алып келетін грануломатоз" деп аталды. Созылмалы грануломатозды тудыратын негізгі жасушалық механизм 1967 жылы ашылды, содан бергі зерттеулер аурудың молекулалық механизмдерін одан әрі анықтады. Бернард Бабиор ақ қан жасушаларының супероксид өндірісінің ақауын аурудың себебімен байланыстыра отырып, маңызды үлес қосты. 1986 жылы Х-хромосомасына байланысты CGD түрі генетикалық мутацияны анықтау үшін позициялық клондау қолданылған алғашқы ауру болды.
Chronic granulomatous disease (CGD), also known as Bridges–Good syndrome, chronic granulomatous disorder, and Quie syndrome, is a diverse group of hereditary diseases in which certain cells of the immune system have difficulty forming the reactive oxygen compounds (most importantly the superoxide radical due to defective phagocyte NADPH oxidase) used to kill certain ingested pathogens. This leads to the formation of granulomas in many organs. CGD affects about 1 in 200,000 people in the United States, with about 20 new cases diagnosed each year. This condition was first discovered in 1950 in a series of four boys from Minnesota, and in 1957 it was named "a fatal granulomatosus of childhood" in a publication describing their disease. The underlying cellular mechanism that causes chronic granulomatous disease was discovered in 1967, and research since that time has further elucidated the molecular mechanisms underlying the disease. Bernard Babior made key contributions in linking the defect of superoxide production of white blood cells, to the cause of the disease. In 1986, the X linked form of CGD was the first disease for which positional cloning was used to identify the underlying genetic mutation.
Емдеу
Созылмалы грануломатоздық ауруды басқару екі мақсатқа негізделген: 1) инфекцияның алдын алу үшін антибиотиктермен профилактикалық ем беруге мүмкіндік беру үшін ауруды ерте диагностикалау және 2) пациентті өз жағдайы туралы хабардар ету, инфекция пайда болған жағдайда дереу емдеуді қамтамасыз ету.
Management of chronic granulomatous disease revolves around two goals: 1) diagnose the disease early so that antibiotic prophylaxis can be given to keep an infection from occurring, and 2) educate the patient about his or her condition so that prompt treatment can be given if an infection occurs.
Антибиотиктер
Дәрігерлер бактериялық инфекциялардың алдын алу үшін триметоприм сульфаметоксазол антибиотигін жиі тағайындайды. Бұл препараттың артықшылығы - асқазан-ішек трактының қалыпты бактерияларын сақтап қалуы. Саңырауқұлақ инфекциясының алдын алу үшін итраконазол көбінесе қолданылады, алайда вориконазол деп аталатын жаңа препарат одан тиімдірек болуы мүмкін. Бұл препаратты осы мақсатта қолдану әлі ғылыми зерттеулерде қарастырылып жатыр.
Physicians often prescribe the antibiotic trimethoprim sulfamethoxazole to prevent bacterial infections. This drug also has the benefit of sparing the normal bacteria of the digestive tract. Fungal infection is commonly prevented with itraconazole, although a newer drug of the same type called voriconazole may be more effective. The use of this drug for this purpose is still under scientific investigation.
Иммуномодуляция
Интерферон, интерферон гамма 1b (Actimmune) түрінде, Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) ХЖС-тің (хроническая гранулематозная болезнь) инфекцияларын алдын алу үшін мақұлдаған. Ол ХЖС-пен ауыратын науқастардағы инфекцияларды 70%-ға дейін азайтады және олардың ауырлығын төмендетеді. Оның нақты механизмі әлі толық түсінілмеген болса да, ол ХЖС науқастарына иммундық функциясын арттырып, инфекцияларға қарсы күрес қабілетін жақсартады. Бұл терапия бірнеше жылдан бері ХЖС-ті емдеудің стандартты әдісі болып табылады.
Interferon, in the form of interferon gamma 1b (Actimmune) is approved by the Food and Drug Administration for the prevention of infection in CGD. It has been shown to reduce infections in CGD patients by 70% and to decrease their severity. Although its exact mechanism is still not entirely understood, it has the ability to give CGD patients more immune function and therefore, greater ability to fight off infections. This therapy has been the standard treatment for CGD for several years.
Дұрыс донордан гематопоэтикалық түбірлі жасушаларды трансплантациялау емдейді, бірақ бұл қауіпсіз емес.
Hematopoietic stem cell transplantation from a matched donor is curative although not without significant risk.
Болжам
Қазіргі уақытта созылмалы грануломатоздық аурудың қазіргі заманғы еммен ұзақ мерзімді нәтижелерін егжей-тегжейлі сипаттайтын ең бір зерттеу жоқ. Емделмесе, балалар көбінесе өмірінің алғашқы он жылдығында қайтыс болады. Х-хромосомаға байланысты грануломатоздың (Х- байланысты КГБ) ауырлығының артуы пациенттердің өмір сүру көрсеткішін төмендетеді, себебі Х- байланысты пациенттердің 20% - ы 10 жасқа дейін КГБ-мен байланысты себептерден көз жұмады, ал аутосомдық рецессивті пациенттердің 20% - ы 35 жасқа дейін қайтыс болады. Грануломатоздық ауру бастапқыда "балалық шақтағы қатерлі грануломатоз" деп аталған, себебі профилактикалық антимикробтық препараттарды кеңінен қолданбаған кезде науқастар көбінесе алғашқы он жылдығынан асып өтпейтін. Бүгінгі таңда орташа пациент кем дегенде 40 жыл өмір сүреді. Еуропадағы зерттеулердің кең шолуы төмен көрсеткішті көрсетті: 250,000 адамға 1 адам.
There are currently no studies detailing the long term outcome of chronic granulomatous disease with modern treatment. Without treatment, children often die in the first decade of life. The increased severity of X linked CGD results in a decreased survival rate of patients, as 20% of X linked patients die of CGD related causes by the age of 10, whereas 20% of autosomal recessive patients die by the age of 35. CGD was initially termed "fatal granulomatous disease of childhood" because patients rarely survived past their first decade in the time before routine use of prophylactic antimicrobial agents. The average patient now survives at least 40 years. while a larger review of studies in Europe suggested a lower rate: 1 in 250,000 people.
Тарих
Бұл жағдайды алғаш рет 1954 жылы Джейнвей сипаттады, ол балаларда осы аурудың бес жағдайы туралы хабарлады. 1957 жылы ол "балалық шақтағы өлімге алып келетін гранулематоз" ретінде одан әрі сипатталды. 2006 жылы Х-хромосомаға байланысты созылмалы гранулематоз ауруы бар екі пациентке гендік терапия жасалды және олардың сүйек кемігіне қан жасушаларының алғашқы дің жасушалары трансплантацияланды. Екі пациент те КГБ-дан жазылып, бұрынғы инфекциялардан құтылып, нейтрофильдердегі оксидаза активтілігінің жоғарылағанын көрсетті. Дегенмен, бұл терапияның ұзақ мерзімді салдары мен тиімділігі белгісіз болды. 2012 жылы 16 жастағы КГБ-мен ауырған балаға Лондонның Грейт Ормонд Стрит ауруханасында эксперименталды гендік терапия жасалды, ол КГБ-ны уақытша кері қайтарды және оған өмірге қауіпті өкпе ауруын жеңуге мүмкіндік берді.
This condition was first described in 1954 by Janeway, who reported five cases of the disease in children. In 1957 it was further characterized as "a fatal granulomatosus of childhood". In 2006, two human patients with X linked chronic granulomatous disease underwent gene therapy and blood cell precursor stem cell transplantation to their bone marrow. Both patients recovered from their CGD, clearing pre existing infections and demonstrating increased oxidase activity in their neutrophils. However, long term complications and efficacy of this therapy were unknown. In 2012, a 16 year old boy with CGD was treated at the Great Ormond Street Hospital, London with an experimental gene therapy that temporarily reversed the CGD and allowed him to overcome a life threatening lung disease.