Кіріспе
Лондондық әйелдердің жылына жарияланатын тізімі Харристің 1760 жылдан 1794 жылға дейін жарияланған Ковент-Гарден ханымдарының тізімі, сол кездегі Лондонның георгиан дәуірінде жұмыс істеген әйелдердің жылына жарияланатын тізімі болды. Шағын қалта кітабы, ол Ковент-Гарденде басылып, екі шиллинг пен алты пенске сатылды. 1791 жылғы мәліметтерге сәйкес, оның таралымы жылына шамамен 8000 дананы құрады. Әр басылымда Ковент-Гарден және оның айналасында жұмыс істеген 120–190 әйелдің сыртқы келбеті мен жыныстық ерекшеліктерін сипаттайтын жазбалар бар. Тізімдегі жазбалар эротикалық стильде жазылғандықтан, кейбір әйелдер туралы ерекше егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген. Көбінесе олар өздері туралы жағымды пікірлер айтса, кейбіреулері жаман әдеттері үшін сынға ұшырайды, ал бірнеше әйелдер тізім авторларының назарынан тыс қалғандықтан, «пария» ретінде қарастырылады. Харрис тізімінің дизайны үшін көбінесе Сэмюэл Деррик есімді адам жауапты деп есептеледі, мүмкін Ковент-Гардендегі сутенердің әрекеттерінен шабыдандалған болар. «Граб-стрит» хакісі Деррик 1760 жылдан 1769 жылы қайтыс болғанға дейін тізімдерді жазған болуы мүмкін, ал одан кейін жылнама авторлары белгісіз болып қалады. Кітап басылған кезде H. Ranger псевдониммен жарияланды, бірақ 1780-ші жылдардың соңынан бастап оны үш адам баспаға шығарды: Джон және Джеймс Роуч, сондай-ақ Джон Аткин. Лондонның секс-саудасына қоғамдық пікір қарсы бұрыла бастағанда және реформаторлар билік органдарына шаралар қабылдауды талап еткенде, Харрис тізімін таратуға қатысқандар 1795 жылы айыппұл төлеп, түрмеге қамалды. Сол жылғы басылым соңғы басылым болды. Ол кезде мазмұны бұрынғы басылымдардағыдай емес, әлдеқайда қарапайым және түпнұсқалықтан мүлдем айырылған. Қазіргі заманғы жазушылар Харрис тізімін эротикалық туынды ретінде қарастырады. Бір автордың сөзімен айтқанда, ол «жеке жыныстық ләззат алу үшін» жасалған. Олар әдетте 150 беттен аспайтын, салыстырмалы түрде жұқа қағаздан тұрады, онда сол кезде Ковент-Гарденде және Лондонның басқа аудандарында жұмыс істеген 120-дан 190-ға дейінгі секс-қызметкерлері туралы мәліметтер басылған. Бағасы екі шиллинг пен алты пенске (шамамен £), Харрис тізімі орта тапқа қолжетімді болғанмен, жұмысшы табы үшін қымбат еді. Бұл Лондон қаласында таратылған секс-қызметкерлерінің алғашқы тізімі емес. «Жолшыл әйел» 1660 және 1661 жылдар аралығында, Реставрацияның алғашқы (және жаңа либералды) жылдарында бес рет жарияланды. Бұл кітапта, көбінесе Джон Гарфилдке жатқызылатын, елордадағы секс-сауданың ашылуы көрсетілген, онда жезөкшелер табылған көшелер мен Флит-Лейн, Лонг-Акр және Линкольн Инн Филдс сияқты аймақтардағы жезөкшеханалардың орналасқан жерлері көрсетілген. «Жолшыл әйел» «Магдалена, айлакер әйел, Джульетта, тамаша әйел, Франсион, ласқы галант және Гасман, сутенер Гектор» арасындағы диалогты қамтиды, бірақ ол заңға бағынушы адамдар осындай адамдардан аулақ болуы үшін таратылды. Тағы бір жариялым – 1691 жылы басылған «Жильттердің, жарықтардың және жезөкшелердің, түнгі жүргіншілердің, әйелдердің, әйелдердің және басқа да мата көтеретін тайпаның каталогы». Бұл Смитфилдтегі Бартоломей жәрмеңкесі кезінде Ұлы Бартоломей шіркеуі маңында табылған 21 әйелдің сыртқы келбетін сипаттайды. Мэри Холланд «ұзын, сымбатты және әдемі, өздерінің жақсылықтарынан ұялған» болса да, «20 фунт стерлингке» (1691 жылы шамамен 20,0 фунт стерлингке тең) теңелуі мүмкін. Оның әпкесі Елизавета «ақшаға бей-жай, бірақ кешкі ас пен екі гинея оны азғырады» деп, арзан болды.
Harris's List of Covent Garden Ladies, published from 1760 to 1794, was an annual directory of prostitutes then working in Georgian London. A small pocketbook, it was printed and published in Covent Garden, and sold for two shillings and sixpence. A contemporary report of 1791 estimates its circulation at about 8,000 copies annually. Each edition contains entries describing the physical appearance and sexual specialities of about 120–190 prostitutes who worked in and around Covent Garden. Through their erotic prose, the list's entries review some of these women in lurid detail. While most compliment their subjects, some are critical of bad habits, and a few women are even treated as pariahs, perhaps having fallen out of favour with the list's authors, who are never revealed. Samuel Derrick is the man normally credited for the design of Harris's List, possibly having been inspired by the activities of a Covent Garden pimp, Jack Harris. A Grub Street hack, Derrick may have written the lists from 1760 until his death in 1769; thereafter, the annual's authors are unknown. Throughout its print run it was published pseudonymously by H. Ranger, although from the late 1780s it was printed by three men: John and James Roach, and John Aitkin. As the public's opinion began to turn against London's sex trade, and with reformers petitioning the authorities to take action, those involved in the release of Harris's List were in 1795 fined and imprisoned. That year's edition was the last to be published. By then, its content was cruder, lacking the originality of earlier editions. Modern writers tend to view Harris's List as erotica; in the words of one author, it was designed for "solitary sexual enjoyment". They usually contained no more than 150 pages of relatively thin paper, on which are printed the details of between 120 and 190 sex workers then working in Covent Garden and other areas of London. Priced throughout its run at two shillings and sixpence (equivalent to about £ in ), Harris's List was affordable for the middle classes but expensive for a working class man. It was not the first directory of sex workers to be circulated in London. The Wandering Whore ran for five issues between 1660 and 1661, in the early (and newly liberal) years of the Restoration. Allegedly an exposé of the capital's sex trade and usually attributed to John Garfield, it lists streets in which prostitutes might have been found, and the locations of brothels in areas like Fleet Lane, Long Acre and Lincoln's Inn Fields. The Wandering Whore incorporates dialogue between "Magdalena, a Crafty Whore, Julietta, an Exquisite Whore, Francion, a Lascivious Gallant, and Gusman, a Pimping Hector", with the caveat that it was disseminated only so that law abiding folk might avoid such people. Another publication was A Catalogue of Jilts, Cracks & Prostitutes, Nightwalkers, Whores, She friends, Kind Women and other of the Linnen lifting Tribe, printed in 1691. This catalogues the physical attributes of 21 women who could be found about St Bartholomew the Great Church during Bartholomew Fair, in Smithfield. Mary Holland was apparently "tall, graceful and comely, shy of her favours", but could be mollified "at a cost of £20" (equivalent to about £20.0 in 1691 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ). Her sister Elizabeth was less expensive, being "indifferent to Money but a Supper and Two Guineas will tempt her".
Мазмұны
Харрис тізімінің бірнеше басылымы бет парағының қарсы бетінде шамалы эротикалық суретті көрсететін бетбұрысымен ашылады, одан кейін 1760-шы жылдардан 1780-шы жылдарға дейін жезөкшелік туралы кеңінен түсіндірме беріледі. Бұл кіріспе секс-жұмыскерлерінің қоғамға пайдалы екенін, адамның табиғи зорлыққа бейімділігін баса отырып, жеңілдететінін айтады. Клиентті жақсы мақсатты қолдайтын демеуші ретінде сипаттап, былай дейді: «Қарныңды жаппа, жезөкше әйелдің аты сені ізгі ниетіңнен бұрғыламасын!» 18-ғасырлық қоғам секс-жұмыскерлерін көбінесе жек көретін, ал 1789 жылғы басылымның алғы сөзінде: «Неге осы табиғи құштарлықтың құрбандарын қоғамнан қуылғандар сияқты аңдау керек, оларды әрдайым ұсақ-түйекшіл тирандықтың қолы ұстап тұрады?» деп шағымданады. Содан әрі: «Мемлекет қайраткері елдің абыройын жеке мүддесі үшін құрбан ететін адам одан да кінәлі емес пе?» Харрис тізіміндегі жазбалар негізінен әрбір әйелдің жасын, сыртқы келбетін (оның ішінде кеудесінің көлемін), жыныстық ерекшеліктерін және кейде жыныс мүшелерінің сипаттамасын көрсетеді. Сондай-ақ, ол секс-жұмыскер ретінде қанша уақыт жұмыс істегені, жақсы ән айтса, би билесе немесе әңгімелесе білгені туралы қосымша ақпараттар да бар. Мекеңжайлары мен бағалары, бес шиллингтен бес фунтқа дейін, көрсетілген. Тізімдердегі секс-жұмыскерлерінің түрлері «арсыз, төмен туған әйелдерден» басталады. Сол басылымда Мисс Дэвенпорттың жазбасының соңғы бөліміне ұқсас сипаттама беріледі, ол былай деп аяқталады: «Оның тістері өте әдемі; ол бойы ұзын, әрі өте пропорционалды (оның бүкіл жалаңаш денесін қарасаңыз, ол сізге Киферлік ғибадаттарды қабілетті діни қызметкер сияқты орындауға рұқсат береді), оны төртінші Рақым деп санауға болады немесе жанды Венера де Медичи. Оның күтушісі (мистер Ханна) мейірімді де, жомарт; оған қарамастан, ол екі қосымша гинеяға қарсы емес». Мидлсекс ауруханасының жанындағы Йорк көшесіндегі 2-ші үйдің иесі Мисс Кликамп «көңіл көтеруге және ойын-сауыққа толық дайын, ең жақсы, ең тоқпақ дене бітімі, өйткені құнарлы қиял ешқашан мұндай толыққанды сұлулықты ойластырған емес» деп сипатталған. Бірақ Харрис тізіміне көбірек тән нәрсе – 1764 жылғы Мисс Уилмотқа қатысты жазба, онда король Георг III-тің інісі Йорк герцогымен болған махаббат кездесуі туралы айтылады: Йорк герцогы тізімде аталған көптеген танымал адамдардың бірі ғана емес еді; сонымен қатар Роберт Уолпол, Уильям Дод, Джеймс Босвелл, Фрэнсис Нидхэм, Килморидің 1-ші графы, Чарльз Джеймс Фокс, Уильям Хики, Джордж IV, Эрнест Август, Ганновер королі және тағы да көптеген адамдар бар еді.
The Duke of York was only one of many famous men to have been mentioned in the lists; others included Robert Walpole, William Dodd, James Boswell, Francis Needham, 1st Earl of Kilmorey, Charles James Fox, William Hickey, George IV, Ernest Augustus, King of Hanover and many others.
Комментарийлер
Тізімдерде сипатталған әйелдердің секс-саудаға қатысу жолы көбінесе жастық шақтағы әдемілікке байланысты, жас қыздардың ер адамдардың уәделерімен үйлерін тастап, кейін Лондонда тасталып кететін оқиғаларымен түсіндіріледі. Кейбір жазбаларда зорлау туралы айтылады, оны әйелдердің "еріксіз азғырылуы" деп эвфемизммен сипаттайды. Ленора Нортон осылайша "ардақталған" сияқты, оның жазбасы бала кезінде болған тәжірибесін толықтырады. Уильям Хогарттың "Бұзғынның жолы" картинасындағы "ескі қалалық аңыз" жас қыздардың көпшіліктен ұрлануы және бұзылған еркектермен ұсталуы бейнеленген, бірақ шындығында мұндай оқиғалар сирек болғанымен, әйелдер түрлі себептермен, көбінесе қарапайым себептермен жезөкшелікке түсті. Жұмыс іздеген ауылдық қоныс аурушылардың адалсыз жұмыс берушілердің ықпалына түсуі немесе жасырын түрде секс-саудаға тартылуы мүмкін. Харрис тізіміндегі кейбір жазбалар әйелдердің қалайша өзін-өзі құтқара алғанын көрсетеді. Көшеде жүрген Бекки ЛеФевр өзінің кәсіби білігін пайдаланып, көп байлық жинады, сондай-ақ бірнеше басылымда аталған Мисс Маршалл мен Мисс Бекки Чайлд та. Осы әйелдердің көпшілігі бай демеушілерге ие болды, ал кейбіреулері бай аристократтарға үйленді; Харриет Пауэлл Кеннет Маккензиге, Сифорт графына, ал Элизабет Армистед Чарльз Джеймс Фоксқа үйленді. Кейбір жазбаларда саяси элементтер де бар. 1773 жылғы танымал секс-қызметкері Бетси Кокс жаңа ашылған Пантеондағы әдепті қоғамның жиналысына кіруден бас тартқанда, оған Джеймс Дафф, Файф графы да көмектесті, ол оның кіруін қамтамасыз ету үшін қылышын шығарды. Кейбір тізімдерде секс-жұмысының қорғанысы да бар; бұрынғы басылымдарда бұл кәсіп жас әйелдерді азғырудан сақтайды, күйзелген күйеулерге демалыс береді және басқа жастарды "табиғат жек көретін күнә" немесе содомиядан сақтайды деп мәлімдеген. Алайда, лесбияндыққа қатысты мұндай пікірлер айтылмаған, Англияда ерлер арасындағы жыныстық қатынастан айырмашылығы, бұл ешқашан заңсыз болған емес. Кавендиш скверіндегі Мисс Уилсон "әйелдердің еркектермен қарағанда көбірек шынайы қуаныш алатынын" ойлады, ал Энн мен Эланор Редшоу Тависток көшесінде "жоғары деңгейдегі клиенттерге" және өздерінің іс-әрекеттерін құпия ұстағысы келетін басқа әйелдерге қызмет көрсетті. Секс-жұмысына қатысты жиі айтылатын шағым - жағымсыз тіл, және тізімдердегі жазбалардың көпшілігі қарғыс айтудан бас тартқан әйелдерге жағымды баға берсе де, Харрис тізімінің 1793 жылғы басылымындағы пікірлер екіұшты. Миссис Корништің әдепті мінезі кейде "шағын оқтармен" бұзылды, ал Мисс Джонсонның "вульгарлық сөйлеуі мен әдепсіздігі" көптеген жанкүйерлеріне ие болды. "Жастардың арасында көптеген клиенттерге тартымды, олар барлық жемқорлықтың бастауы болған шайтанның аузын көруге құштар", - деп жазған Миссис Рассел "өте жақсы антымен әдепсіздігі үшін басқа нәрселерден гөрі жоғары бағаланды". Секс-жұмысымен тығыз байланысты ішу де мақұлданбады. 1773 жылғы Миссис Уильямның жазбасы өкінішпен толы, ол үйге "көп ішіп, тұра алмай, көршілерінің көңіл көтеруіне" оралды, ал 1788 жылы Мисс Дженни Кирбирд "ішімдікке қатты берілді". Бірақ барлық жазбалар да сынамайды; 1793 жылы Миссис Харви "көбінесе жылтыр бамперді лақтырып тастайтын", бірақ "өте сезімтал әйел, сүргіш әрекетін орындауда шебер" болды. Жалпы алғанда, жазбалардың көпшілігі мақтауға толы, бірақ кейбіреулері кемшіліксіз емес; 1773 жылғы Мисс Берри туралы жазбада оны "жақында шіріген, тынысы өлімге ұқсайды" деп айыптайды. Секс-қызметкерлер тізімде болу үшін ақша төлеген болуы мүмкін, және Денлингердің пікірінше, мұндай түсініктеме жазушының наразылығын білдіруі мүмкін, себебі тиісті әйелдер төлеуден бас тартқан болуы мүмкін.
Мүмкін авторлар
Тізімдердің авторларының кім екені белгісіз. Кейбір басылымдарды 1724 жылы Дублинде туған, актер болу үшін Лондонға көшіп келген Груп-стрит хакі Сэмюэл Деррик жазған болуы мүмкін. Ол жерде сәттілік аз болғандықтан, ол жазуға бет бұрды, оның ішінде «Драматикалық цензура; біздің ең әйгілі пьесаларымыздың жүріс-тұрысы, кейіпкерлері және аяқталуы туралы пікірлер» (1752), «Айға саяхат» (1753) (Сирано де Бержерактың «Ляutre Monde: ou les États et Empires de la Lune» аудармасы) және «Лора шайқасы» (1762) сияқты шығармалар жариялады. Деррик актриса Джейн Лессингхэммен бірге өмір сүрген, Сэмюэл Джонсон мен Джеймс Босвеллтің танысы болған. Джонсон: «Егер Дерриктің хаттарын белгілі бір есіммен жазса, олар өте әдемі хаттар болар еді» деп мойындады. 2005 жылы жарық көрген Халли Рубенхольдтың «Ковент-Гарден ханымдары» кітабы Харрис тізімінің артындағы оқиғаны түсіндіреді. Ол Джон Харрисон – басқаша Джек Харрис, Ковент-Гардендегі Шекспирдің бас тавернасында жұмыс істеген тапқыр бизнесмен және сутенер – тізімнің бастамашысы болғанын айтады. Шамамен 1720–1730 жылдары туған Харрис Ковент-Гарденде және одан тыс жерлерде жұмыс істейтін секс-жұмыскерлер туралы жан-жақты білімге ие болған, сондай-ақ клиенттерінің пайдалануы үшін жалға берілген бөлмелер мен үй-жайларға қол жеткізген. Ол өзінің қоян-қолтық әйелдері мен иеліктері туралы жазбаны кішкентай кітапша немесе дәптер түрінде сақтаған. Деррик бұрын «Шекспирдің басы туралы естеліктер» және, мүмкін, оның серігі «Бедфорд кофеханасының естеліктері» шығармаларын жазғандықтан, «Шекспирдің басымен» таныс болған болуы мүмкін. Бұрынғы кітапта «Джек, осы Куполдың Венералық ләззаттарын басқаратын официант» туралы мәлімет бар, ал оның авторы Харристің жұмысын бақылап зерттеген болуы мүмкін. Қайсысы бірінші болып Харрис тізімін жасау туралы ойлаған белгісіз, бірақ Харрис бір реттік төлемге өз атын тізімге қосуға рұқсат берген. Ковент-Гарден туралы толық білімімен және түрлі серіктестердің көмегімен Деррик 1760 жылы Харрис тізімінің бірінші басылымын жаза алды. Өзін жазушы және әлеуметтік жорықшы санаған ол өзін мұндай күмәнді материалмен жария түрде байланыстыруды қаламаған, сондықтан оның есімі ешқандай басылымда көрсетілмеген. «Сүйіспеншілік тойлары; немесе әлемнің барлық елдеріндегі әртүрлі махаббат әдістері» сияқты еңбектер үшін жауапты H. Ranger деген псевдониммен басылып шыққан, өте табысты алғашқы басылымнан түскен табыс Деррикке қарыздарын өтеуге және босқа үйден құтылуға мүмкіндік берді. 1763 жылы Бат және Тунбридж Велс қалаларында рәсімдер жүргізуші болып тағайындалғаннан кейін оның тағдыры жақсарды. Харрис 1813 жылы қайтыс болды. Өзін «Барлық Англияның генерал-сутенері» деп жариялаған Гаррис көп байлық жинады, бірақ оның абайсыздығы оның өліміне себеп болды. Реформаторлардың ықпалымен 1758 жылдың сәуір айында билік «жаман ат-бағдарлы үйлерді» іздеп тауып, жабуды бастады. Ковент-Гарден де аман қалған жоқ, Шекспирдің бас тавернасына рейд жасалды. Харрис ұсталып, жергілікті түрмеге қамалды, содан кейін Ньюгейтке қамалды. Ол 1761 жылы босатылды және 1765 жылдан 1766 жылға дейін баспа ісіне қызығушылық танытты, Эдвард Томпсонның «Кортезан» және кейіннен «Жеміс дүкені» және «Киттидің Атлантидасы» кітаптарын басып шығарды, бірақ ол 1766 жылдың соңында осы істен бас тартқан сияқты. Ол Шекспирдің басынан алыс емес Роза тавернасының иесі болды, бірақ 1780 жылдары оның басқаруын қызметкерге тапсырды. Роза 1790 жылы қиратылды, ал бірнеше жыл бойы Харрис басқа тавернаны, Бедфорд Хейдті, өзінің ұлы мен келінімен бірге жүргізді. Ол 1792 жылы қайтыс болды. Шекспирдің басы 1804 жылы жабылды, ал төрт жылдан кейін бос үй-жайлар Ковент-Гарден театрын жалмаған өртте қатты зақымдалды. Қалған бөлігі көршілес Бедфорд кофеханасына қосылды.
Кейінгі жылдар
1791 жылы Иоганн Вильгельм фон Архенхольц тізімдерді "Друри-лейндегі таверна иесі" жариялағандығын және "жыл сайын сегіз мың данасы сатылады" деді. Хейздің 1769 жылғы басылымнан басқасына қатысы бар екенін көрсететін ештеңе жоқ, ал Деррик қайтыс болғаннан кейін тізім авторлары анықталған жоқ. 1770-жылдардан бастап Харрис тізімі фокусын өзгертеді, Ковент-Гарден әйелдерінен ауысып, олардың оқиғаларына көшті. Оның прозасы көбірек әдептілікке ие болды, оны осылай танымал етуге көмектескен эвфемизмдерден айырылды. Бұл өзгерістер алдыңғы бетте де көрінеді, оның фронтисписы көбірек әдепті болады. Ескі басылымдардан материалдар қайта пайдаланылады және дұрыстыққа көңіл жеткіліксіз бөлінеді. Осы өзгерістердің жауапкершілігінің бір бөлігін Джон және Джеймс Роуч, сондай-ақ Джон Айткинге жатқызуға болады, олар 1780-жылдардың соңынан бастап тізімдердің баспагерлері болды. 1795 жылы бірнеше жыл бұрын құрылған Прокламация қоғамы, король Георг III-нің "жастар мен салмақсыздардың санасына улану таратып, бос және ұятсыз басылымдар, кітаптар мен жарияланымдарды" тоқтату және "оларды басып шығарушылар мен сатушыларын жазалау" туралы жарлығын күшіне енгізуге көмектесу үшін Роучты қорлау айыптарымен сотқа шақырды. Сотта ол тізімнің ұзақ өмір сүруін атап өтті және "осы тізімді басып шығарғаны үшін ешкім сотталған емес, сондықтан ол оның қорлау екенін білмеді" деді. Лорд-бас судья Кенион Джон Роучтың бұрын "Харрис тізімі" сату үшін сотталғанын айтқанда, Роуч "ол бұл қылмыс үшін ешқашан айыпталмағанын" мәлімдеді. Дегенмен, ол үш жылға 150 фунт стерлинг кепілдікпен Ньюгейт түрмесінде бір жылға сотталды, оның жақсы мінез-құлқына кепілдік беру үшін. Лорд-әділ Ашурст тізімді "өте әдепсіз және адалсыз жарияланым" деп атады және Роучтың қылмысы туралы "одан да үлкен қылмыс жасау мүмкін емес" деді. Джон Айткен ретінде айыпталған Айткинге сол басылымды сату үшін 200 фунт стерлинг айыппұл салынған болуы мүмкін. Қазіргі уақытта тек тоғыз басылым сақталған: 1761, 1764, 1773, 1774, 1779, 1788, 1789, 1790 және 1793 жылдарға арналған.
Қазіргі заманғы көзқарас
"Харрис тізімі" секс-жұмысына толы қалада жарық көрді. Лондонның әдепсіз үйлері 1770 жылдары қала қабырғасының сыртындағы кедей аудандардан жоғалып кетті, ал Вест-Эндте төрт аймақта табылды: Вестминстердегі Сент-Маргарет; Соходағы Сент-Анн және Сент-Джеймс; және әсіресе, Лондонның "Тәртіпсіз үйлерінің" үштен екісі Ковент-Гарден мен Страндтың айналасында орналасқан. Бұл аймақ "әр түрлі дәрежедегі және жағдайдағы Венераға табынатын әйелдердің көптігімен" танымал болды, ал басқа бір автор Ковент-Гарденді "жалаңаш махаббаттардың басты сахнасы" деп атады. Шотландиялық статистик Патрик Колкхуун 1806 жылы Ұлы Лондонның шамамен 1 000 000 азаматының, мүмкін 50 000 әйелдің, өмірдің барлық салаларында, жезөкшеліктің қандай да бір түріне қатысқандығын болжады. Осы әйелдердің қайсысы да "Харрис тізімінде" жариялану үшін мекенжайларын растай алатынына автор Софи Картер күмән келтіреді. Ол жылнаманы "негізінен эротиканың бір түрі" деп қарастырады, оны "еркек тұтынушының көңілінен шығу үшін мәтіндік түрде дайындалған сатып алу тізімі сияқты ештеңе емес" деп атайды, сондай-ақ "олар [әйелдер] оның араласуын күтеді", порнографиядағы дәстүрлі еркек рөлін бейнелейді. Элизабет Денлингер өзінің "Киім және ер адам" атты эссесінде осыған ұқсас пікірді қамтиды: "Әйелдердің әртүрлі көрсетілісі 'үлкен қызығушылықты' қанағаттандыру үшін Харрис тізімі британдық ерлерге кіру билетін ұсынған сфераның негізгі аспектісі болып табылады". Рубенхольдтың айтуынша, тізім жариялаған жылдар бойы жезөкшелердің сипаттамаларындағы өзгеріс "оларды тек қана жоғары деңгейдегі немесе орташа деңгейдегі деп санауға тырысудың барлығына қарсы келеді". Ол жылнаманың мақсаты "күшті ниеттілерді жезөкше құшағына жеткізу" болды деп болжайды. Барлық комментаторлар Колкхуунның бағасымен келіспейді, ол "ең көп келтірілген сома" болды, бірақ Синди Маккриридің пікірінше, көпшілік Лондонда секс-жұмыскерлердің саны тым көп екендігіне келіскені сауда туралы кең таралған алаңдаушылықты көрсетеді. Секс жұмысына деген көзқарастар 18 ғасырдың соңында қатаңдады, көптеген адамдар жезөкшелерді әдепсіз және моральдық емес деп санайды, және осы атмосферада "Харрис тізімі" өз жойылуына ұшырады. "Жолшыл жезөкше" және Эдмунд Керлдің "Клойстердегі Венера" (1728) сияқты кітаптар Харриспен бірге эротикалық әдебиеттің үлгілері ретінде жиі аталады. Анонимді түрде жазылған "Қыздың он бес жарасы" (1707) шығармасымен бірге Гарфилд пен Керлдің еңбектері 18-ғасырдағы "жаман жала жабу" заңдық концепциясын қалыптастыруға көмектескен істерге қатысты. Бұл дәстүрлі түрде шіркеулік соттардың аймағы болған бүлік, құдайды қорлау және ережені бақылауға бұрынғы басымдықтан айтарлықтай өзгеріс болды. Порнографияны жариялауға тыйым салатын заңдар болған жоқ; сондықтан, 1725 жылы Керлл тұтқындалып, түрмеге қамалғанда (бұл 20 жылға жуық уақыттан бері бірінші рет), оны жала жабу қаупі төнді. Бірнеше айдан кейін ол босатылды, бірақ билік тарапынан қорлау деп саналған басқа да материалдарды жариялағаны үшін қайтадан қамауға алынды. Алайда, цензурамен болған оқиғалар Curll-ге жат еді, ал әдепсіз басылымдарға негізделген қудалаулар сирек кездесетін жағдай болды. Олардың сот іс-әрекеті "Харрис тізіміне" тоқтатса да, Прокламация қоғамының (кейіннен Арамдықты басу қоғамы) күш-жігеріне қарамастан, порнографияны жариялау қарқынды жалғасты; Виктория дәуірінде бұдан бұрын кез келген уақытқа қарағанда порнографиялық материалдар көп жарияланды.
Not every commentator agreed with Colquhoun's estimate, which became "the most widely quoted sum", but in the opinion of Cindy McCreery the fact that most people agreed there were far too many sex workers in London is indicative of widespread concern about the trade. Attitudes towards sex work hardened at the end of the 18th century, with many viewing prostitutes as indecent and immoral, and it was in this atmosphere that Harris's List met its demise. Books such as the Wandering Whore and Edmund Curll's Venus in the Cloyster (1728) are often mentioned alongside Harris's as examples of erotic literature. Along with the anonymously written Fifteen Plagues of a Maidenhead (1707), Garfield and Curll's works were involved in cases that helped form the 18th century legal concept of "obscene libel"—which was a marked change from the previous emphasis on controlling sedition, blasphemy and heresy, traditionally the ecclesiastical courts' province. No laws existed to forbid the publication of pornography; therefore, when Curll was arrested and imprisoned in 1725 (the first such prosecution in nearly 20 years), it was under threat of a libel charge. He was released a few months later, only to be locked up again for publishing other materials deemed offensive by the authorities. Curll's experience with the censors was uncommon, though, and prosecutions based on obscene publications remained a rarity. Although their court action spelled the end for Harris's List, despite the best efforts of the Proclamation Society (later the Society for the Suppression of Vice), the publication of pornography continued apace; more pornographic material was published during the Victorian era than at any time previously.