Кіріспе
Неміс ұшқышы Элли Бейнхорн (30 мамыр 1907 жыл - 28 қараша 2007 жыл) – Германиядағы әуе кемелерін басқарған алғашқы әйелдердің бірі.
Elly Beinhorn (30 May 1907 – 28 November 2007) was a pioneering German female aircraft pilot.
Ерте өмір
Ол 1907 жылғы 30 мамырда Германияның Ганновер қаласында дүниеге келді. 1928 жылы ол танымал авиатор Герман Кёльдің лекциясына қатысты, ол жақында Атлантика мұхитын шығыстан батысқа тарихи тұңғыш рет кесіп өтті. Бұл лекция оның авиацияға деген қызығушылығын тұтандырған жарық шаңырағы деп сипатталады. Әлде 21 жасында, ата-анасының қарсылығына қарамастан, шағын мұрасының есебінен ол Берлиндегі Шпандау қаласына көшіп, Берлин Стаакен әуежайында нұсқаушы Отто Томсеннің жетекшілігімен ұшу сабақтарын алды. Ұзақ өтпей ол кішкентай Klemm KL 20 ұшағымен өздігінен ұшты. Ақшасы азайып бара жатқандықтан, оған демалыс күндері акробатикалық көрсетулер ұйымдастыру ұсынылды. Ол мұны қаржылық тұрғыдан тиімді деп тапты, бірақ жеке өзі үшін қанағаттандырмайтын болды.
Ұзақ қашықтыққа ұшулар
Ұзақ қашықтыққа ұшу оның шын құмарлығы еді және 1931 жылы ол ғылыми экспедиция барысында Батыс Африкадағы Португалия Гвинеясына (қазіргі Гвинея-Бисау) ұшу мүмкіндігін пайдаланды. Қайтып келе жатып, қозғалтқыш істен шығып, Сахараға апатты түрде құлап түсті. Бэйнхорн көшпелі туарег тайпаларының көмегімен түйе керуеніне қосылып, Тимбуктуға жетті. Кейін ол апат орнына қайтып, ұшақтың бөлшектерін жинап алды. Оның жағдайы туралы хабар француз билігіне жетті, олар оны алу үшін екі орындық әскери ұшақты жіберді. 1931 жылдың сәуірінде ол толық сауығып, Берлинге ұшып оралды. Ұзақ уақыт өтпей ол тағы бір ұшуға кірісті, бірақ оның Клемм монопланы Бушир маңында механикалық ақауға ұшырады. Ол Буширде Мой Стивенс деген тағы бір ұшқышпен кездесті, ол оған Клеммді жөндеуге көмектесті. Стивенс пен саяхат жазушы Ричард Холлибертон "Ұшқыш кілем" деп атаған Stearman C 3B бипланымен әлемді аралап жүрді. Ол олармен бірге ұшудың бір бөлігіне, соның ішінде Эверест тауына саяхатқа қатысты. Ол Балиге ұшып, соңында Австралияға жетті. Осылайша ол Эми Джонсоннан кейін Еуропадан Австралияға жеке ұшқан екінші әйел болды. Оның "Ұшқыш қыз" (1935) кітабының алғы сөзін Ричард Холлибертон жазды (оның ағылшын баспашысы Джеффри Блес болды); онда Мой Стивенстің оның ұшағын жөндеп тұрған суреті бар. Барбара Х. Шульцтің "Ұшқыш кілемдер, ұшқыш қанаттар – Мой Стивенс өмірбаяны" (2011) Стивенстің олардың кездесуі туралы естелігін қамтиды, ол алғаш рет Холлибертонның бестселлер "Ұшқыш кілем" (1932) кітабында жарияланған. Австралияның Солтүстік территориясындағы Дарвинге қонғаннан кейін ол 1932 жылдың наурыз айында Сиднейге жетті. Оның ұшағы бөлшектелді және Жаңа Зеландияға, содан кейін Панамаға жіберілді, онда ол қайта құрастырылды. Ол Оңтүстік Американың батыс жағалауын бойлап ұшуын жалғастырды. Оған Перуде медаль табыс етілді. Одан кейін Анды таулары арқылы жасаған ойсыз сапар болды. Ұшақ Бразилияда қайтадан бөлшектелді және Германияға жіберілді. Бэйнхорн 1932 жылдың маусым айында Берлинге келді. Енді әйгілі болғанмен, 15 000 маркадан астам қарызы болды, ол Гинденбург кубогымен, 10 000 маркамен және Германияның авиациялық өнеркәсібінен алған бірнеше басқа да ақшалай сыйлықтармен марапатталды, бұл оған мансабын жалғастыруға мүмкіндік берді. Ол саяхаттарының мақалаларын және суреттерін сату арқылы қаржы жинауды жалғастырды. Қарыздан құтылып, ол Heinkel He 71 ұшағымен Африкаға, шығыс жағалаумен ұшып, содан кейін батыс жағалау арқылы қайтып келді. Келесі жылы Бэйнхорн ұшақты Панамаға жіберді, содан кейін Мексика мен Калифорния арқылы АҚШ-қа, Вашингтон мен Майамиге ұшты. Ол ұшақпен бірге кемемен Германияға оралып, 1935 жылдың қаңтарында келді.
Бернд Розмайер
1935 жылы 29 қыркүйекте Элли Auto Union компаниясының шақыруымен (ол сол кезде елде лекциялық сапармен болған) Чехословакияның Брно қаласында өткен Чехословакия Гран-приіне қатысты. Ол жеңімпаз Бернд Розмайерді құттықтады, ол оған ғашық болғандай көрінді. Олар 1936 жылы 13 шілдеде үйленді. Олар – өте танымал жұп, батыл ұшқыш және қауіпсіздіктен қорықпайтын автокөлік жүргізушісі – нацистік Германияның мақтанышы болды. Кейін Бернд СС қатарына қосылды. 1937 жылы қарашада олардың Бернд кіші атты ұлдары дүниеге келді. Ол туғаннан кейін он апта өткен соң, әкесі Auto Union Streamliner көлігімен жылдамдық рекордын жаңаруға тырысқанда қаза тапты. Германияның көп бөлігі оны ұлттық батыр ретінде құрметпен еске алды. Эллиге Адольф Гитлер сияқты танымал нацистер көңіл айтты, бірақ ол қарапайым, саяси мазмұны жоқ жерлеу рәсімін өткізуді сұрады. Бірақ бұл тілегі орындалмады, қабір басында бірнеше нацистер сөз сөйледі. Көптеген деректерде Эллидің нацистер Берндті өздеріне жатқызуына және жеке қайғылы оқиғаны өздері бақылауға алуына наразылық білдіріп, кетіп қалғаны айтылады.
Екінші неке және соғыстан кейінгі өмір
1941 жылы Элли доктор Карл Витманға үйленді және олардың Стефани есімді қызы дүниеге келді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияда моторлық ұшуға тыйым салынғандықтан, ол қысқа мерзімге планеризммен айналысты. Ұшақтарда ұшуды жалғастыру үшін ол көп ұзамай Швейцарияға көшті. 1979 жылы, 72 жасында, ол ұшқыш куәлігінен бас тартты.
Кейінгі жылдар және өлім
Кейінгі жылдары Элли Бейнхорн Мюнхенге жақын Бавариядағы Оттобрунн қаласында тұрды. Оның ұлы, доктор Бернд Розмаер, сол аймақта тұрады және ортопед ретінде сәтті мансапқа қол жеткізді. Ол 2011 жылдың 8 тамызында қайтыс болған графиня Михаэла фон Кастелл Руденхаузенге үйленді, және олардың екі баласы бар. Элли Бейнхорн 2007 жылдың 28 қарашасында 100 жасында дүние салды.