Эми Джонсон: Ұлыбританияның әйгілі әуешісі, Лондоннан Австралияға жеке ұшқан тұңғыш әйел. Ұзақ қашықтыққа жасаған рекордтары, соғыстағы қатысуы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық авиатор (1903–1941)
British aviator (1903–1941)
the British aviator
Эми Джонсон (1 шілде 1903 жылы туған, 5 қаңтар 1941 жылы жоғалған) – британдық пилот, Лондондан Австралияға жеке ұшқан әйелдердің алғашқысы. 1930 жылдары ол жеке немесе күйеуі Джим Моллисонмен бірге көптеген қашықтық рекордтарын орнатты. 1933 жылы «Кристофер Стронг» фильміндегі Кэтрин Хепберннің кейіпкері Джонсоннан шабыттанды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әуе көлігінің қосымша құрамында қызмет етіп, барып қайтатын рейс барысында жоғалып кетті. Оның қаза болу себебі көп жылдар бойы пікірталас тудырып келеді.
Amy Johnson (born 1 July 1903 – disappeared 5 January 1941) was a pioneering English pilot, who was the first woman to fly solo from London to Australia. Flying solo or with her husband, Jim Mollison, she set many long distance records during the 1930s. In 1933, Katharine Hepburn's character in the film Christopher Strong was inspired by Johnson. She flew in the Second World War as a part of the Air Transport Auxiliary and disappeared during a ferry flight. The cause of her death has been a subject of discussion over many years.
Ерте өмір
1903 жылы Йоркширдің шығыс бөлігіндегі Кингстон-апон-Халл қаласында туған Эми Джонсон – Халл қаласының мэрі Уильям Ходжтың немересі, Эми Ходжтың қызы және Эндрю Джонсон, Кнутсон және Компания фирмасында балық саудагерлері болған Джон Уильям Джонсонның қызы. Ол үш әпкелердің үлкені болды, одан кейін бір жас кіші Ирен туды. Джонсон Бульвар муниципалдық орта мектебінде, кейін Кингстон орта мектебінде және Шеффилд университетінде оқыды, онда экономика бакалавры дәрежесін алды. Одан кейін ол Лондонда Уильям Чарльз Крокердің заңгерінің хатшысы болып жұмыс істеді. Ұшуды хобби ретінде бастап, 1929 жылдың 28 қаңтарында №8662 әуеші куәлігін және 1929 жылдың 6 шілдесінде №1979 "А" ұшқыш лицензиясын Лондондық әуешақ клубында капитан Валентин Бейкердің жетекшілігімен алды. 1929 жылы ол жер инженерінің "С" лицензиясын алған алғашқы британдық әйел атанды. Джонсон Фред Слингсбидің досы және әріптесі болды, оның Йоркширдегі Слингсби Авиация компаниясы (Кирбимурсайд, Солтүстік Йоркшир) Ұлыбританиядағы ең танымал планерлерді шығарушыға айналды. Слингсби Саттон Банкте Йоркшир желкендеу клубын құруға көмектесті және 1930 жылдары ол клубтың алғашқы мүшесі және оқушысы болды.
Born in 1903 in Kingston upon Hull, East Riding of Yorkshire, Amy Johnson was the daughter of Amy Hodge, granddaughter of William Hodge, a Mayor of Hull, and John William Johnson whose family were fish merchants in the firm of Andrew Johnson, Knudtzon and Company. She was the eldest of three sisters, the next in age being Irene who was a year younger. Johnson was educated at Boulevard Municipal Secondary School, later Kingston High School, and the University of Sheffield, where she graduated with a Bachelor of Arts degree in economics. She then worked in London as secretary to a solicitor, William Charles Crocker. She was introduced to flying as a hobby, gaining an aviator's certificate, No. 8662, on 28 January 1929, and a pilot's "A" licence, No. 1979, on 6 July 1929, both at the London Aeroplane Club under the tutelage of Captain Valentine Baker. In 1929, she became the first British woman to obtain a ground engineer's "C" licence. Johnson was a friend and collaborator of Fred Slingsby whose Yorkshire based company, Slingsby Aviation of Kirbymoorside, North Yorkshire, became the UK's most famous glider manufacturer. Slingsby helped found Yorkshire Gliding Club at Sutton Bank and during the 1930s she was an early member and trainee.
Әуе қатынасы
Джонсон өзінің алғашқы ұшағын әкесінен – ол әрқашан оның ең жақын қолдаушысы болғаннан және Лорд Уэйкфилдтен алды. 1930 жылы Джонсон Англиядан Австралияға жалғыз ұшқан әлемдегі алғашқы әйел ретінде танымал болды. 5 мамырда Суррейдегі Кройдон әуежайынан G AAAH Jason ұшағымен ұшып, 24 мамырда Солтүстік территориядағы Дарвинге 18 000 км (11 000 миль) қашықтықты қысқа жолмен жетті. Алты күннен кейін Брисбен әуежайында желге қарсы қону кезінде ұшағына зақым келтірді және ұшағы жөнделгенге дейін капитан Фрэнк Фолеттпен бірге Сиднейге ұшты. Кейін капитан Лестер Брэйн Jason ұшағын Сиднейдегі Маскотқа жеткізді. Қазір Jason Лондонның Ғылым мұражайындағы Ұшу галереясында тұрақты түрде қойылған. Ол бұл жетістігі үшін Гармон трофейін және Джордж V-нің 1930 жылғы туған күніне орай табысталған CBE орденін алды, сондай-ақ Австралияның 1921 жылғы Әуе қатынасы ережелері бойынша №1 азаматтық ұшқыш куәлігіне ие болды. Джонсон кейін de Havilland DH.80 Puss Moth G AAZV ұшағын сатып алды және оны Jason II деп атады. 1931 жылдың шілдесінде ол және серік ұшқышы Джек Хамфрис Лондоннан Мәскеуге бір күнде ұшып, 2832 км (1760 миль) қашықтықты шамамен 21 сағатта жүріп өтті – бұл рекордтық көрсеткіш еді. Одан кейін олар Сибирь арқылы Токиоға дейін ұшып, Ұлыбританиядан Жапонияға дейінгі жаңа рекорд орнатты. 1933 жылдың шілдесінде Джонсон мен Моллисон de Havilland DH.84 Dragon I ұшағымен (G ACCV, Seafarer деп аталды) Нью-Йорктан Бағдадқа тоқтамай ұшу бойынша Моллисонның рекордтық әрекетіне бастау нүктесіне жеткізуді мақсат етті. Отын азайып, қараңғыда ұшу кезінде олар Нью-Йоркке жақын жерге қонуға мәжбүр болды. Коннектикут штатының Стратфорд қаласындағы, қазіргі Сикорский мемориалдық әуежайының жарықтарын көріп, оны бес рет айналып, содан кейін әуежайдан шалқап түсті, су бұрқасына құлады. Екеуі де ұшақтан лақтырылып, тек кесіктер мен сызаттар алды. Жазылғаннан кейін олар Нью-Йорк қоғамымен құттықталды және Уолл-стритте шеруге қатысты. Джонсон Элизабет М. Кеннедиден осы лауазымды мұра етті. Эдит Мэри Дуглас Джонсонның орнын басты. Ол қайтыс болғанға дейін қоғамда белсенді қатысып тұрды. 1936 жылдың 4 мамырында Джонсон өзінің соңғы рекордтық рейсін жасады, Грейвсенд әуежайынан ұшып, G ADZO (Percival Gull Six) ұшағымен Ұлыбританиядан Оңтүстік Африкаға дейінгі рекордын қайтадан жаңартты. 1936 жылы ол Корольдік Аэро Клубының алтын медалін алды. 1938 жылы Джонсон Уолсолл әуежайында (Англия) көрсетілімнен кейін қону кезінде желкенді ұшағын аударды, бірақ ауыр жарақат алмады. Апаттан кейін ол журналистерге: «Мен әлі де желкенді ұшудың ең қауіпсіз түрі екенін айтамын» деді. Джонсон бизнес, журналистика және сән саласында өмірлік табыс табудың басқа жолдарын іздеуді бастады. Ол дизайнер Эльза Шиапарелли үшін киім үлгілерін жасады және өзінің атымен сатылатын саяхат сөмкесін жасады. 1939 жылы Джонсон Портсмут, Саутси және Уайт аралы авиациялық компаниясында жұмысқа орналасып, Солент арқылы қысқа рейстер жасады, сондай-ақ жарық шамдары мен зениттік артиллериялықтардың жаттығулары үшін нысана ретінде ұшты.
Johnson obtained the funds for her first aircraft from her father, who was always one of her strongest supporters, and Lord Wakefield. In 1930, Johnson achieved worldwide recognition when she became the first woman to fly solo from England to Australia. Flying G AAAH Jason, she left Croydon Airport, Surrey, on 5 May and landed at Darwin, Northern Territory on 24 May, 11,000 miles (18,000 km) later. Six days after, she damaged her aircraft while landing downwind at Brisbane airport and flew to Sydney with Captain Frank Follett while her plane was repaired. Jason was later flown to Mascot, Sydney, by Captain Lester Brain. Jason is now on permanent display in the Flight Gallery of the Science Museum in London. She received the Harmon Trophy as well as a CBE in George V's 1930 Birthday Honours in recognition of this achievement, and was honoured with the No. 1 civil pilot's licence under Australia's 1921 Air Navigation Regulations. Johnson next obtained a de Havilland DH.80 Puss Moth G AAZV which she named Jason II. In July 1931, she and co pilot Jack Humphreys became the first people to fly from London to Moscow in one day, completing the 1760 mile (2832 km) journey in approximately 21 hours. From there, they continued across Siberia and on to Tokyo, setting a record time for Britain to Japan. In July 1933, Johnson and Mollison flew a G ACCV, named Seafarer, a de Havilland DH.84 Dragon I, The aim was to take Seafarer to the starting point for the Mollisons' attempt at achieving a world record distance flying non stop from New York to Baghdad. Running low on fuel and flying in the dark, the pair made the decision to land short of New York. Spotting the lights of Bridgeport Municipal Airport, now Sikorsky Memorial Airport, in Stratford, Connecticut they circled it five times before crash landing some distance outside the field in a drainage ditch. Both were thrown from the aircraft but suffered only cuts and gashes. After recuperating, the pair were feted by New York society and received a ticker tape parade down Wall Street. Johnson succeeded Elizabeth M. Kennedy in the role. Johnson was succeeded as President by Edith Mary Douglas. She was active in the society until her death. On 4 May 1936, Johnson made her last record breaking flight, starting from Gravesend Airport and regaining her Britain to South Africa record in G ADZO, a Percival Gull Six. In 1936, she was awarded the Gold Medal of the Royal Aero Club. In 1938, Johnson overturned her glider, when landing after a display at Walsall Aerodrome in England, but was not seriously hurt. Following the accident, she told reporters, "I still declare that gliding is the safest form of flying." Johnson began to explore other ways to make a living through business ventures, journalism and fashion. She modelled clothes for the designer Elsa Schiaparelli and created her a travelling bag sold under her own name. In 1939, Johnson found work flying with the Portsmouth, Southsea and Isle of Wight Aviation Company, piloting short flights across the Solent and flying as a target for searchlight batteries and anti aircraft gunners to practise on.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джонсонның жұмыс істеген компаниясына тиесілі ұшақтар 1940 жылдың наурыз айында Әуе министрлігіне берілді. Барлық ұшақтар соғысқа жұмылдырылғандықтан, ол компаниядағы барлық басқа ұшқыштармен бірге жұмыстан босату туралы хабарлама алды. Ол бір апталық жалақысын және жұмыстан босату ақысы ретінде тағы төрт апталық 40 фунт стерлинг алды. Екі айдан кейін Джонсон жаңа құрылған Әуе көлігінің қосымша құрылымына (ATA) қосылды, ол Корольдік әуе күштерінің ұшақтарын ел бойынша тасымалдады. Ол досы және әріптес ұшқыш Полин Гоуэрдің басшылығымен бірінші офицер болды. Оның бұрынғы күйеуі де соғыс бойы ATA үшін ұшқан. Джонсон ATA-дағы күнделікті өмірін 1941 жылы, өлімінен кейін «The Woman Engineer» журналында жарияланған әзілді мақаласында сипаттады. Ауа райы нашар болды: теңіз толқынды, күшті ағыс болды, қар жауып, суық болды. Джонсонның су өткізбейтін ұшу сөмкесі, бор журналы және чектік кітапшасы кейіннен суға шығып, апат орнынан табылған.
During the Second World War, Johnson's employing company’s aircraft were taken over by the Air Ministry in March 1940. She was served a notice of redundancy alongside all other pilots in the company, as all the aircraft were requisitioned for the war effort. She received a week's pay and a further four weeks' pay of £40 as a redundancy package. Two months later, Johnson joined the newly formed Air Transport Auxiliary (ATA), which transported Royal Air Force aircraft around the country. She rose to first officer under the command of her friend and fellow pilot Pauline Gower. Her former husband also flew for the ATA throughout the war. Johnson described a typical day in her life in the ATA in a humorous article, published posthumously in 1941, for The Woman Engineer journal. Conditions were poor: there was a heavy sea and a strong tide, snow was falling and it was intensely cold. Johnson's watertight flying bag, her log book and cheque book later washed up, and were recovered near the crash site.
Даулы мән-жайлар
1999 жылы Джонсонның өліміне достық оттың себеп болуы мүмкін деген хабар тарады. Соссекс округының Кроубороу қаласынан Том Митчелл, Джонсонның ұшағын ұшып бара жатқанда дұрыс идентификациялық кодты екі рет беруден бас тартқандықтан атып түсіргенін айтты. Митчелл ұшақтың қалай көрілгенін және радиоарна арқылы қалай байланысқа шыққандарын түсіндірді. Олардан сигнал сұралды. Ол екі рет қате сигнал берді. "16 оқ атылды және ұшақ Темза сағасына құлады. Біз оны жау ұшағы деп ойлағанбыз, бірақ келесі күні газеттен оның Эми екенін білдік. Оқиғаға қатысқандар бізге осы жағдайды ешкімге айтпауды бұйырды". АТА мүшесі болғандықтан және белгілі қабірі болмағандықтан, оның денесі табылған жоқ. Джонсон Эми В. Джонсон атымен Руннимдедегі Әуе күштерінің ескерткішіндегі Ұлттар Достастығы Соғыс қабірлері комиссиясымен еске алынады.
In 1999, it was reported that Johnson's death may have been caused by friendly fire. Tom Mitchell, from Crowborough, Sussex, claimed to have shot Johnson's aircraft down when she twice failed to give the correct identification code during the flight. Mitchell explained how the aircraft was sighted and contacted by radio. A request was made for the signal. She gave the wrong one twice. "Sixteen rounds of shells were fired and the plane dived into the Thames Estuary. We all thought it was an enemy plane until the next day when we read the papers and discovered it was Amy. The officers told us never to tell anyone what happened." As a member of the ATA with no known grave, her body never recovered, Johnson is commemorated, under the name of Amy V. Johnson, by the Commonwealth War Graves Commission on the Air Forces Memorial at Runnymede.