Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ұшқыш және жазушы (1906–2001)
балалар әдебиетінің американдық авторы
American aviator and author (1906–2001)
the American author of children's literature
Энн Спенсер Морроу Линдберг (22 маусым 1906 – 7 ақпан 2001) – американдық жазушы және ұшқыш. Ол өнегелі пионер-ұшқыш Чарльз Линдбергтің әйелі болды, олар бірге көптеген зерттеу рейстерін жасады. Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласында, кейін Нью-Йорк қаласында өскен Энн Морроу 1928 жылы Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Смит колледжін бітірді. 1929 жылы Чарльзге тұрмысқа шықты, ал 1930 жылы АҚШ-тың жолақты ұшқыш куәлігін алған алғашқы әйел болды. 1930 жылдардың басында ол радиооператор және Чарльздың екінші ұшқышы ретінде бірнеше зерттеу рейстерінде және әуе сарқырамаларында қызмет етті. 1932 жылы олардың тұңғыш баласының қарыққа түсіп, өлтірілуінен кейін, Энн мен Чарльз 1935 жылы американдық баспасөзден және осы оқиғаға байланысты туған дау-дамабылдан қашу үшін Еуропаға көшіп кетті. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында олардың көзқарастары нацистік Германияға деген симпатияға және АҚШ-тың Германиямен әуе күштерінде бәсекелесу қабілетіне қатысты алаңдаушылыққа ұшырады. 1939 жылы Америкаға оралғаннан кейін, бұл жұбайлар 1941 жылы Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан және Германияның АҚШ-қа соғыс жариялағаннан кейін АҚШ-тың соғысқа қатысуын жария түрде қолдағанға дейін «Америка үшін бірінші» комитетінің оқшауланушылық саясатын қолдады. Соғыстан кейін ол саясаттан қол үзді және Линдбергтердің соғысқа дейінгі кезеңде зардап шеккен беделін қайта жаңғыртуға көмектескен көптеген өлеңдер мен ғылыми еңбектер жазды. Ол «Теңізден сыйлық» (1955) атты танымал кітаптың авторы болды және көптеген американдық әйелдер үшін үлгі аларлық тұлғаға айналды. Publishers Weekly журналының мәліметінше, бұл кітап 1950 жылдардағы ең көп сатылған ғылыми-популярлық кітаптардың бірі болды. 1990 жылдары бірнеше рет инсультқа ұшырап, санасы шашырап, денсаулығы нашарлағаннан кейін, Энн 2001 жылы 94 жасында дүние салды.
Anne Spencer Morrow Lindbergh (June 22, 1906 – February 7, 2001) was an American writer and aviator. She was the wife of decorated pioneer aviator Charles Lindbergh, with whom she made many exploratory flights. Raised in Englewood, New Jersey, and later New York City, Anne Morrow graduated from Smith College in Northampton, Massachusetts, in 1928. She married Charles in 1929, and in 1930 became the first woman to receive a U. S. glider pilot license. Throughout the early 1930s, she served as radio operator and copilot to Charles on multiple exploratory flights and aerial surveys. Following the 1932 kidnapping and murder of their first born infant child, Anne and Charles moved to Europe in 1935 to escape the American press and hysteria surrounding the case, where their views shifted during the preliminary time of World War II towards an alleged sympathy for Nazi Germany and a concern for the United States’ ability to compete with Germany in the war with their opposing air power. When they returned to America in 1939, the couple supported the isolationist America First Committee before ultimately expressing public support for the U. S. war effort after the 1941 Japanese attack on Pearl Harbor and subsequent German declaration of war against the United States. After the war, she moved away from politics and wrote extensive poetry and nonfiction that helped the Lindberghs regain their reputation, which had been greatly damaged since the days leading up to the war. She authored the popular Gift from the Sea (1955), and became an inspirational figure for many American women. According to Publishers Weekly, the book was one of the top nonfiction bestsellers of the 1950s. After suffering a series of strokes throughout the 1990s that left her disoriented and disabled, Anne died in 2001 at the age of 94.
Ерте өмір
Энн Спенсер Морроу 1906 жылғы 22 маусымда Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Двайт Морроу, J. P. Morgan & Co. серіктесі, кейін Мексикадағы АҚШ елшісі және Нью-Джерси штатының сенаторы болды. Оның анасы, Элизабет Каттер Морроу, ақын және мұғалім, әйелдер біліміне белсенділік танытып, өзі бітірген Смит колледжінің уақытша президенті қызметін атқарды. Оның Дуайт және Констанс есімді балалары болды. Балалар жетістікке ұмтылысты қалыптастырған кальвинист отбасында тәрбиеленді. Әр түн сайын Морроудың анасы балаларына бір сағаттап кітап оқып беретін. Балалар оқу-жазуды тез үйреніп, өздері оқып, өлеңдер мен күнделіктер жаза бастады. Кейіннен Анна осы әдеттен пайдаланып, өзінің күнделіктерін жариялап, сыншылардың жоғары бағасын алды. Ол алғаш Энглвудтағы Дуайт қыздар мектебінде оқыды. 1924 жылы Нью-Йорктегі Чапин мектебін бітіргеннен кейін, ол студенттік кеңестің төрағасы болды, сосын Смит колледжіне түсіп, 1928 жылы бакалавр дәрежесін алды. Ол Мадам д’Удето сияқты 18 ғасыр әйелдері туралы эссесі үшін Элизабет Монтегу сыйлығын және «Лида әдемі еді» көркем туындысы үшін Мэри Аугуста Джордан әдеби сыйлығын алды.
Anne Spencer Morrow was born on June 22, 1906, in Englewood, New Jersey. Her father was Dwight Morrow, a partner in J. P. Morgan & Co., who became United States Ambassador to Mexico and United States Senator from New Jersey. Her mother, Elizabeth Cutter Morrow, was a poet and teacher, active in women's education, who served as acting president of her alma mater Smith College. Dwight, Jr., and Constance. The children were raised in a Calvinist household that fostered achievement. Every night, Morrow's mother would read to her children for an hour. The children quickly learned to read and write, began reading to themselves, and writing poetry and diaries. Anne would later benefit from that routine, eventually publishing her later diaries to critical acclaim. She first attended the Dwight School for Girls in Englewood. After graduating from The Chapin School in New York City in 1924, where she was president of the student body, she attended Smith College from which she graduated with a Bachelor of Arts degree in 1928. She received the Elizabeth Montagu Prize, for her essay on women of the 18th century such as Madame d'Houdetot, and the Mary Augusta Jordan Literary Prize, for her fictional piece "Lida Was Beautiful".
Неке және отбасы
Морроу мен Линдберг 1927 жылы 21 желтоқсанда Мексика қаласында кездесті. Оның әкесі, Линдбергтің J. P. Morgan and Co. компаниясындағы қаржы кеңесшісі, Мексика мен АҚШ арасындағы қарым-қатынасты жақсарту үшін оны Мексикаға шақырды. Сол кезде Морроу Смит колледжінің 21 жасар, ұялшақ студенті еді. Линдберг – Атлант мұхитын жалғыз өзі ұшып өткенімен әйгілі, аса танымал авиатор еді. Сол жылы Энн Линдберг алғаш рет жеке ұшты, ал 1930 жылы ол бірінші сыныпты планерист-ұшқыш лицензиясын алған алғашқы американдық әйел атанды. 1930 жылдары Чарльз бен Энн континенттер арасындағы әуе маршруттарын бірге зерттеп, картаға түсірді. Линдбергтер Африкадан Оңтүстік Америкаға ұшқан алғашқылар болды және Солтүстік Америкадан Азия мен Еуропаға дейінгі полярлық әуе маршруттарын зерттеді. Олардың тұңғыш ұлы Чарльз кіші 1930 жылы 22 маусымда Энннің 24 жасқа толған күні дүниеге келді.
Morrow and Lindbergh met on December 21, 1927, in Mexico City. Her father, Lindbergh's financial adviser at J. P. Morgan and Co., invited him to Mexico to advance good relations between it and the United States. At the time, Morrow was a shy 21 year old senior at Smith College. Lindbergh was a high profile aviator whose solo flight across the Atlantic made him a hero of immense proportions. That year, Anne Lindbergh flew solo for the first time, and in 1930, she became the first American woman to earn a first class glider pilot's license. In the 1930s, Charles and Anne explored and charted air routes between continents together. The Lindberghs were the first to fly from Africa to South America and explored polar air routes from North America to Asia and Europe. Their first child, Charles Jr., was born on Anne's 24th birthday, June 22, 1930.
Ұлын ұрлау
1932 жылдың 1 наурызында Линдбергтердің тұңғыш баласы, 20 айлық Чарльз Август Линдберг кіші, Хопвелл қаласының жанындағы Нью-Джерси штатының Шығыс Амвелл аймағындағы олардың үйінен, «Хайфилдс» үйінен ұрланды. Линдбергтердің үйіне келген полиция жас Чарльз Август Линдбергтің жоғалуы бойынша алғашқы іздестіруді бастады. Полиция Линдбергтер үйінің сыртында екі анық із табады. Бір із әсіресе оңтүстік-шығысқа қарай, ұрлау кезінде қолданылған деп есептелетін бағанаға дейін созылған. Полиция кіргендерді анықтағаннан кейін, балалар бөлмесін қарап шығу үшін үйге қайта кірді. Полицияны шақырудан бұрын Чарльз Линдберг терезе төбесінде қарапайым ақ конверт тапты. Оны құн төлеу талабы деп ойлап, полицияға қарауына қалдырды. Қылмыс орнының фотосуреті мен саусақ іздері саласындағы сарапшы, Фрэнк Келли сержант, Чарльз Август Линдбергтің жоғалуын тергеуге қатысқан топқа кірді. Конвертті тексергеннен кейін, кейіннен штаттың басшысы, майор Шоффельге жіберілген, анық емес саусақ іздері табылды. Конверттің ішінде Линдбергтерге баласын қайтару бойынша нұсқаулар берілген, ұрлаушыдан келген құн төлеу туралы толық хабарлама болды. Көп көлемді тергеуден кейін, 1932 жылдың 12 мамырында Чарльз Линдберг кішінің денесі Линдбергтердің үйінен шамамен 6,5 шақырым қашықтықта, Хопвелл-Мт. Роуз тас жолындағы төбеде табылды.
On March 1, 1932, the Lindberghs' first child, 20 month old Charles Augustus Lindbergh Jr., was kidnapped from their home, Highfields, in East Amwell, New Jersey, outside Hopewell. Arriving at the Lindbergh home police began the first search into the disappearance of young Charles Augustus Lindbergh Jr., there police witnessed two clear sets of footprints outside of the Lindbergh home. One set specifically led southeast towards a ladder that was believed to be used in the abduction. Upon the discovery of intruders, police returned inside the home to begin their initial search of the nursery. Before calling the police Charles Lindbergh uncovered a plain white envelope located on the windowsill. Believing it was a ransom note, Charles left it for police inspection. Expert in crime scene photography and fingerprints, Corporal Frank Kelly, was a part of the group that was investigating the disappearance of Charles Augustus Lindbergh. After processing the envelope for any evidence revealed a smudged fingerprint which would later be sent to the state official in charge, Major Schoeffel. Inside the envelope was a detailed ransom note from the kidnapper giving the Lindberghs guided instructions for the return of their child. After a massive investigation, a baby's body presumed to be that of Charles Lindbergh Jr. was discovered on May 12, 1932, some 4 miles (6.5 km) from the Lindbergh home, at the summit of a hill on the Hopewell–Mt. Rose highway.
Еуропаға қайту
Баспасөз Линдбергтер отбасының ұлының қашқындалуынан кейін, содан кейін Ричард Хауптманның сотталуы, айыпталуы және осы қылмыс үшін өлім жазасына кесілуіне ерекше назар бөлді. Осы жағдай – және екінші ұлдары Джонға жасалған қауіп-қорқытулар мен баспасөздің мазалауы – отбасыны Ұлыбританияға, Гарольд Николсон мен Вита Саквилл-Уэстке тиесілі Лонг Барн үйіне, ал кейін Францияның Бретань жағалауындағы шағын Іллиек аралына көшуге итермеледі. 1930 жылдары Еуропада болған кезде Линдбергтер оқшаланушылық көзқарастарды қабылдады және болашақ еуропалық қақтығысқа АҚШ-тың араласуына қарсы болды, бұл олардың көптеген адамдардың көз алдындағы беделінің төмендеуіне және олардың нацистік симпатиясы болуы мүмкін деген кең тараған күдікке әкелді. Аннаның Гитлерді құрметтегені және күйеуінің иммигранттарға қарсы және антисемиттік көзқарастарының көп бөлігін бөліскеніне қатысты дәлелдер бар. Энн Морроудың туындылары 1936 жылғы Берлинде өткен жазғы Олимпиада ойындарының көркемсурет сайысы аясындағы әдебиеттік жарыстың бір бөлігі болды.
The press paid frenzied attention to the Lindberghs after the kidnapping of their son and the trial, conviction, and execution of Richard Hauptmann for the crime. This—and threats and press harassment of their second son Jon—prompted the family to retreat to the United Kingdom, to a house called Long Barn owned by Harold Nicolson and Vita Sackville West, and later to the small island of Illiec, off the coast of Brittany in France. While in Europe during the 1930s, the Lindberghs came to advocate isolationist views and an opposition to American involvement in the impending European conflict, which led to their fall from grace in the eyes of many and widespread suspicion that the couple might be Nazi sympathizers. There exists evidence to support that Anne was an admirer of Hitler and shared many of her husband's anti immigrant and antisemitic views. Anne Morrow's work was part of the literature event in the art competition at the 1936 Summer Olympics in Berlin.
АҚШ-қа қайта оралу
1939 жылдың сәуірінде Линдбергтер АҚШ-қа оралды. Оның болашақта отанды қамтитын соғысқа қатысты айқын пікірлерінің арқасында, 1940 жылы «Америка бірінші» соғысқа қарсы комитеті Чарльзды өздерінің жетекшісі етіп қабылдады. Әйелі Анн күйеуінің АҚШ пен Германия арасындағы бейбіт келісімге қол қоюға жасаған тырысыстарын қолдап, Германия, Италия және Ресейдегі фашизм мен коммунизмнің өрлеуі – «болашақтың толқыны» екенін айтты, бірақ «біз осы жүйелерде жек көретін жамандықтардың өзі болашақ емес; олар – болашақтың толқынындағы қоқыс». Ол бұл қозғалыстарды француз революциясымен салыстырды, олардың қорқынышты зорлық-зомбылығымен қатар, олардың «негізгі қажеттілігі» үшін де. Сондықтан ол оларға қарсы идеологиялық соғыстың бекер екенін мәлімдеді. Рузвельт әкімшілігі кейіннен «Болашақтың толқыны» атты туындыны 1941 жылдың сәуіріндегі Ішкі істер министрі Гарольд Айкестің сөзінде «әрбір американдық нацист, фашист, бундест және келісімшілдің Киелі кітабы» деп сынады, ал кітапша сол кезеңдегі ең жек көрілетін жазбалардың біріне айналды. Анн бір хатында Гитлерді «өте ұлы адам, шабыттанған діни көшбасшы сияқты – және сондай-ақ фанатик, бірақ ешқандай қастандық жоқ, өзімшіл емес, билікке құмар емес» деп жазған. Осы кезеңде Анн француз жазушысы, ақыны және авиацияның алғашқы пионері Антуан де Сент-Экзюперимен, «Кішкентай ханзада» повесінің авторымен танысты. Анн «Сент-Экс»-ті тартымды деп тапса да, кейде қате айтылғандай, екеуінің құпия қарым-қатынасы болған жоқ. Линдбергтер тағы бес балаға ие болды: Джон, Лэнд және Скотт ұлдары, Энн және Рив қыздары.
In April 1939, the Lindberghs returned to the United States. Because of his outspoken beliefs about a future war that would envelop their homeland, the antiwar America First Committee quickly adopted Charles as its leader in 1940. Writing in support of her husband's lobbying efforts for a U. S. German peace treaty similar to Hitler's Non Aggression Treaty with Joseph Stalin, Anne argued that the rise of fascism and communism in Germany, Italy, and Russia were manifestations of an inevitable historical "wave of the future", though "the evils we deplore in these systems are not in themselves the future; they are scum on the wave of the future." She compared these movements to the French Revolution for their deplorable violence, but also for their "fundamental necessity". She therefore urged the futility of any ideological war against them. The Roosevelt administration subsequently attacked The Wave of the Future as, in an April 1941 speech by Interior Secretary Harold Ickes, "the bible of every American Nazi, Fascist, Bundist and Appeaser," and the booklet became one of the most despised writings of the period. Anne had also written in a letter that Hitler was "a very great man, like an inspired religious leader—and as such rather fanatical—but not scheming, not selfish, not greedy for power". In this period, Anne met the French writer, poet and pioneering aviator Antoine de Saint Exupéry, author of the novella The Little Prince. Though Anne found "St Ex" attractive, the two did not have a secret affair, as is sometimes erroneously reported. The Lindberghs had five more children: sons Jon, Land, and Scott, and daughters Anne and Reeve.
Кейінгі жылдар және өлім
Соғыстан кейін Анна Линдбергтерге Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын жоғалтқан беделін қайта орнатуға көмектесетін кітаптар жазды. 1955 жылы жарық көрген «Теңізден сыйлық» кітабы оған «жаңа ғана пайда болған экологиялық қозғалыстың жетекші жақтаушыларының бірі» деген атақ әкелді және ұлттық бестселлерге айналды. 45 жылға созған некелерінің барысында Линдбергтер Нью-Джерси, Нью-Йорк, Ұлыбритания, Франция, Мэн, Мичиган, Коннектикут, Швейцария және Гавайиде тұрды. Чарльз 1974 жылы Мауи аралында дүние салды. Бір өмірбаяншының айтуынша, Анна 1950-ші жылдардың басында жеке дәрігерімен үш жылға созылған қарым-қатынаста болған. «Чарльз А. Линдбергтің қос өмірі» атты кітабының авторы Рудольф Шроктың сөзіне қарағанда, Анна Чарльздың 1957 жылдан 1974 жылы қайтыс болғанға дейін қос өмір сүргенін білмеген. Оның Мюнхенде шляпа жасаушы Бриджит Гессхаймермен болған қарым-қатынасынан үш бала дүниеге келді, оларға ол қаржылық көмек көрсетті. Гессхаймер 2003 жылы қайтыс болғаннан кейін Мюнхен университеті жүргізген ДНК-тестілері оның үш баласының әкесі Линдберг екенін растады. Шрок Бригиттің әпкесі Мариеттаның да одан екі ұл туғанын хабарлады. Линдбергтің бұрынғы жеке хатшысынан тағы екі баласы болды. Кейін неміс туыстарымен отбасылық татуласу өтті, онда Рив Линдберг белсенді қатысты. 1990 жылдардың басында бірнеше рет инсультқа ұшырап, санасы шатасып, мүмкіндігі шектеулі болғаннан кейін, Анна Коннектикут штатындағы үйінде тәулік бойы күтім көрсететін адамдардың көмегімен өмір сүруін жалғастырды. 1999 жылы қызы Ривтің отбасына барған кезде пневмонияға шалдығып, содан кейін Ривтің Вермонт штатындағы фермасында салынған шағын үйге көшіп, онда 2001 жылы 94 жасында тағы бір инсульттан кейін дүние салды. Рив Линдбергтің «Ешбір сөз жоқ» кітабы анасының соңғы жылдары туралы баяндайды.
After the war, Anne wrote books that helped the Lindberghs rebuild the reputations which they had lost before World War II. The publication of Gift from the Sea in 1955 earned her place as "one of the leading advocates of the nascent environmental movement" and became a national bestseller. Over the course of their 45 year marriage, the Lindberghs lived in New Jersey, New York, the United Kingdom, France, Maine, Michigan, Connecticut, Switzerland, and Hawaii. Charles died on the island of Maui in 1974. According to one biographer, Anne had a three year affair in the early 1950s with her personal doctor. According to Rudolf Schröck, author of Das Doppelleben des Charles A. Lindbergh ("The Double Life of Charles A. Lindbergh"), Anne was unaware that Charles had led a double life from 1957 until his death in 1974. His affair with Munich hat maker Brigitte Hesshaimer produced three children whom he supported financially. After Hesshaimer's passing in 2003, DNA tests conducted by the University of Munich proved that her three children were fathered by Lindbergh. Schröck reported that Brigitte's sister Marietta also bore him two sons. Lindbergh had two more children with his former private secretary. A family reconciliation with the German family members later took place with Reeve Lindbergh being actively involved. After suffering a series of strokes that left her confused and disabled in the early 1990s, Anne continued to live in her home in Connecticut with the assistance of round the clock caregivers. During a visit to her daughter Reeve's family in 1999, she came down with pneumonia, after which she went to live near Reeve in a small home built on Reeve's Passumpsic, Vermont, farm, where Anne died in 2001 at 94, following another stroke. Reeve Lindbergh's book, No More Words, tells the story of her mother's last years.
Құрмет пен марапаттар
Анна өмір бойы әдебиет пен авиацияға қосқан үлесі үшін көптеген құрмет пен марапаттарға ие болды. 1933 жылы ол трансатлантикалық әуе жолдарын зерттеуге қатысқаны үшін АҚШ Ту Ассоциациясының Құрмет Крестімен марапатталды. Келесі жылы күйеуі Чарльз Линдбергпен бірге бес құрлыққа саяхат жасаған 64374 шақырымдық зерттеу ұшуын аяқтағаны үшін National Geographic Society-дан Хаббард медалін алды. 1993 жылы Women in Aerospace ұйымы оған аэроғарыш саласындағы жетістіктері мен үлесі үшін Аэроғарыш зерттеушісі сыйлығын табыс етті. Оның екінші кітабы "Тыңда! Жел" (1938) "Байбақ" санаты "Тарихнама" санатын қамтығаннан кейін төртінші жылы сол сыйлықты жеңіп алды. Ол өзінің жарияланған күнделіктерінің соңғысы – "Ішкі және сыртқы соғыс" үшін Кристофер сыйлығын алды. Смит колледжінен (1935 және 1970) құрметті магистр және философия докторы дәрежелерін алғаннан басқа, Анна Амхерст колледжінен (1939), Рочестер университетінен (1939), Миддлбери колледжінен (1976) және Густав Адольф колледжінен (1985) құрметті дәрежелер алды.
Anne received numerous honors and awards throughout her life in recognition of her contributions to both literature and aviation. In 1933, she received the U. S. Flag Association Cross of Honor for having taken part in surveying transatlantic air routes. The following year, she was awarded the Hubbard Medal by the National Geographic Society for having completed 40000 mile (64374 km) of exploratory flying with her husband, Charles Lindbergh, a feat that took them to five continents. In 1993, Women in Aerospace presented her with an Aerospace Explorer Award in recognition of her achievements in and contributions to the aerospace field. Her second book, Listen! The Wind (1938), won the same award in its fourth year after the Nonfiction category had subsumed Biography. She received the Christopher Award for War Within and Without, the last installment of her published diaries. In addition to being the recipient of honorary master's and doctor of letters degrees from her alma mater Smith College (1935 and 1970), Anne received honorary degrees from Amherst College (1939), the University of Rochester (1939), Middlebury College (1976), and Gustavus Adolphus College (1985).
Шығармалары
Солтүстікке қарай Шығыс; Орландо, Флорида, 1935; "Маринер Букс", 1996, "Тыңдаңыз!" Жел; Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1938; Харкорт, Брейс және Компания, 1990. Болашақтың толқыны: Иманның жаңғырығы; Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1940; Харкорт, Брейс және Компания. "Жылдам көтерілу"; Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1944: Делл, 1956. Теңізден сыйлық. Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1955; Пантеон, 1991, "Бір мүйізді ат және басқа өлеңдер" 1935–1955; Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1956; Пантеон, 1993, "Қымбаттыларым" Чикаго, Иллинойс, 1962; Чикаголық шолу баспасы, 2003, "Жердің шағылысуы"; Нью-Йорк, Нью-Йорк, 1969; Харкорт, Брейс және Компания. Маған бір мүйізді ат әкел: Энн Морроу Линдбергтің күнделіктері мен хаттары, 1922–1928; Орландо, Флорида, 1971: "Маринер Букс", 1973, Алтын сағат, қорғасын сағат: Энн Морроу Линдбергтің күнделіктері мен хаттары, 1929–1932. Орландо, Флорида, 1973; "Маринер Букс", 1993, Жабық бөлмелер мен ашық есіктер: Энн Морроу Линдбергтің күнделіктері мен хаттары, 1933–1935. Орландо, Флорида, 1974; "Маринер Букс", 1993, Гүл мен қызылша: Энн Морроу Линдбергтің күнделіктері мен хаттары, 1936–1939. Орландо, Флорида, 1976: "Маринер Букс", 1994, Бірінші басылым 1976. Ішкі және сыртқы соғыс: Энн Морроу Линдбергтің күнделіктері мен хаттары, 1939–1944. Орландо, Флорида, 1980; "Маринер Букс", 1995, Жел мен толқындарға қарсы: хаттар мен журналдар, 1947–1986. Нью-Йорк, Нью-Йорк, 2012; Пантеон/Рандом Хаус.
North to the Orient; Orlando, Fla, 1935; Mariner Books, 1996, Listen! The Wind; New York, NY, 1938; Harcourt, Brace and Company, 1990. The Wave of the Future: A Confession of Faith; New York, NY, 1940; Harcourt, Brace and Company. The Steep Ascent; New York, NY, 1944: Dell, 1956. Gift from the Sea. New York, NY, 1955; Pantheon, 1991, The Unicorn and Other Poems 1935–1955; New York, NY, 1956; Pantheon, 1993, Dearly Beloved Chicago, Ill, 1962; Chicago Review Press, 2003, Earth Shine; New York, NY, 1969; Harcourt, Brace and Company. Bring Me a Unicorn: Diaries and Letters of Anne Morrow Lindbergh, 1922–1928; Orlando, Fla, 1971: Mariner Books, 1973, Hour of Gold, Hour of Lead: Diaries And Letters Of Anne Morrow Lindbergh, 1929–1932. Orlando, Fla, 1973; Mariner Books, 1993, Locked Rooms and Open Doors: Diaries And Letters Of Anne Morrow Lindbergh, 1933–1935. Orlando, Fla, 1974; Mariner Books, 1993, The Flower and the Nettle: Diaries And Letters Of Anne Morrow Lindbergh, 1936–1939. Orlando, Fla, 1976: Mariner Books, 1994, First edition 1976. War Within and Without: Diaries And Letters Of Anne Morrow Lindbergh, 1939–1944. Orlando, Fla, 1980; Mariner Books, 1995, Against Wind and Tide: Letters and Journals, 1947–1986. New York, NY, 2012; Pantheon/Random House.