Шарль Манген: Француз генералының өмірі мен әскери жолы
Charles Mangin
Шарль Манген: француздық генерал, бірінші дүниежүзілік соғыстағы тұлға. Өмірбаяны, әскери мансабы, 77-ші және 1-ші теңіз жаяу әскер полктеріндегі қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз генералы Шарль Эммануэль Мари Мангин (6 шілде 1866 – 12 мамыр 1925) – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы француз генералы.
French general
Charles Emmanuel Marie Mangin (6 July 1866 – 12 May 1925) was a French general during World War I.
Ерте мансап
Шарль Манген 1866 жылғы 6 шілдеде Сарребургте дүниеге келген. Бастапқыда Сен-Сирге түсе алмағанымен, 1885 жылы 77-ші жаяу әскер полкіне қосылды. Кейіннен қайтадан өтініш беріп, 1886 жылы Сен-Сирге қабылданды және 1888 жылы кіші лейтенант шеніне жетті. Ол Шербургте орналасқан 1-ші теңіз жаяу әскер полкіне қосылды. Суданға жіберіліп, Жан-Батист Маршанның басшылығымен қызмет етті, сондай-ақ Малиде және Француз Солтүстік Африкасында тәжірибе жинады. Осы кезеңде ол Малидегі жалпы тіл – бамбара тілін үйренді. Ол үш рет жараланып, 1892 жылы Францияға оралды. 1893 жылы ол Құрмет легионының рыцары атанды. 1898 жылы Манген балаларымен бірге Маршанның Фашодаға жасаған экспедициясына қатысты. 1900 жылы ол Құрмет легионы офицері шеніне ие болды. 1901 жылдан 1904 жылға дейін Тонкинде батальонға қолбасшылық етті. 1905 жылы подполковник болып тағайындалды және 1906 жылдан 1908 жылға дейін генерал Аудеуд басшылығымен Сенегалды француз оккупациясы кезінде қызмет етті. 1910 жылы ол «Қара күш» атты еңбегін жариялады, онда еуропалық соғыс болған жағдайда француз колониялық күштерін пайдалануға шақырды.
Charles Mangin was born on 6 July 1866 in Sarrebourg. After initially failing to gain entrance to Saint Cyr, he joined the 77th Infantry Regiment in 1885. He reapplied and was accepted in Saint Cyr in 1886 attaining the rank of sub lieutenant in 1888. He joined the 1st Marine Infantry Regiment based in Cherbourg. He was sent to Sudan, serving under Jean Baptiste Marchand and gained further experience in Mali, French North Africa. During this period he learnt Bambara, the lingua franca of Mali. He was wounded three times and returned to France in 1892. In 1893 he was made a Knight of the Legion d'honneur. In 1898, Mangin joined Marchand on his expedition to Fashoda with children in tow. In 1900 he attained the rank of Officer of the Legion d'honneur. He was given the command of a battalion in Tonkin from 1901 to 1904. He was then promoted to lieutenant colonel in 1905 and served during the French occupation of Senegal from 1906 to 1908 under General Audéoud. In 1910 he published La force noire, where he called for the use of French Colonial Forces in the event of a European war.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мангин Марнадағы екінші шайқаста дивизиялық қолбасшылықтан Оныншы армияға көтеріліп, француз және американдық әскерлерге басшылық етті. "Қырғыншы" деген лақап аты ол la guerre à outrance (толыққанды соғыс) ұстанымын қолдағандығы мен Солтүстік Африкалық әскерлердің шабуылға жарамдылығына сенгендігі үшін берілді. Француз армиясында Мангиннің батылдығына күмән болған жоқ. Көптеген француз генералдарынан өзгеше, майданға бармаған Мангин екінші Шампан шайқасында әскерлерін одан әрі шабуылға шақырып тұрғанда кеудесіне оқ тиді, бірақ он күннен кейін қызметіне оралды. Сол соғыста Мангин 1914 жылы Шарлеруа шайқасында және 1916 жылы Верден шайқасында айқын жеңіске жетті, бірақ 1917 жылдың 16 сәуірінен 9 мамырына дейінгі апатты Нивель шабуылынан кейін оның беделіне нұқсан келді. Бұл ішінара Мангиннің Нивельдің стратегиясын қолдаған санаулы жоғары лауазымды француз шенеуніктерінің бірі болғандығымен байланысты. Мангиннің Алтыншы армиясы Роберт Нивельдің қымбатқа түскен шабуылының басты бөлігі болған Эйндегі екінші шайқастағы негізгі шабуылдың күшіне тосқан еді. Сәтсіз аяқталған операциядан кейін Мангин мен Нивель қызметтен босатылды. Фердинанд Фошті одақтас әскерлерінің жоғарғы қолбасшысы етіп тағайындағаннан (Филипп Петаннан жоғары) кейін, Мангин премьер-министр Клемансоның бұйрығымен қайта шақырылып, алдымен 11-ші армия корпусына, содан кейін Батыс майдандағы француздық 10-шы армиясына қолбасшылық етті. Мангиннің 10-шы армиясы Марнаның екінші шайқасындағы одақтастардың маңызды қарсы шабуылына жауапты болды. Осы шайқас оның әскери беделін арттырды. Ол сондай-ақ: "Не істесең де, көптеген адамдарды жоғалтасың" деген сөзімен танылды. Соғыстың соңғы айларында ол генерал Кастельноның Шығыс армия тобының құрамында Метцке қарай жылжыды. Француз армиясына африкалық әскерлерді қабылдау, көптеген қарсыластары болғанымен, негізінен Мангиннің ықпалының нәтижесі болды. Оның "үлкен Франция" тұжырымы, француз империясының барлық бөліктері үшін саяси автономия мен әскери міндеттемелерге негізделген, оның Comment finit la Guerre кітабының соңғы тарауларында баяндалған.
During the First World War Mangin rose from divisional command to that of the Tenth Army for the Second Battle of the Marne, commanding both French and American troops. Nicknamed "the Butcher" for his espousal of la guerre à outrance (all out war) and his faith in the suitability of North African Tirailleur for the attack, there was no doubt in the French Army that Mangin was fearless. Unlike many French generals who did not visit the front, Mangin was shot in the chest while exhorting his men for further attacks during the Second Battle of Champagne, though he returned to duty ten days later. During that war, Mangin had notable victories at the Battle of Charleroi in 1914 and then at the Battle of Verdun in 1916 but his reputation suffered following the disastrous Nivelle Offensive (16 April – 9 May 1917). This was due partly to the fact that Mangin was one of the few high ranking French officials who supported Nivelle's strategy. Mangin's Sixth Army bore the brunt of the main attack during the Second Battle of the Aisne, the main component of Robert Nivelle's costly assault. After the failed operation was abandoned, Mangin and Nivelle were sacked. After Ferdinand Foch was promoted to Allied Supreme Commander (over Philippe Pétain), Mangin was recalled upon the orders of Prime Minister Clemenceau and given command initially of the 11th Army Corps and then of the French Tenth Army on the Western Front. Mangin's Tenth Army was responsible for the crucial Allied counter attack at the Second Battle of the Marne. It was this that did much to enhance his military reputation. He also became known for the observation: "Quoi qu'on fasse, on perd beaucoup de monde" ("Whatever you do, you lose a lot of men"). In the closing months of the war, he served as part of General Castelnau's Army Group East, advancing towards Metz. The recruitment of African troops in the French Army, which had many opponents, was chiefly the result of Mangin's advocacy. His conception of a "plus grande France", based on political autonomy and military obligation for all parts of the French Empire, is put forward in the concluding chapters of his book Comment finit la Guerre.
Соғыстан кейін
Одақтастардың жеңісінен кейін Мангиннің 10-армиясы Рейн аймағын басып алуға жіберілді. Ол жерде ол Рейннің батыс жағалауын Германиядан бөліп алу және Германиядан ажырату мақсатында про-француз Рейн республикасын құруға тырысуына байланысты пікір қақтығысының ортасында болды. Манген Жоғарғы соғыс кеңесінің мүшесі және француз колониялық әскерлерінің бас инспекторы атанды. 1925 жылдың 9 мамырында Париждегі үйінде ауыр сырқатқа шалдықты. Ауырсынудан зардап шегіп, санасы шашырап, денесінің бір бөлігі сал болды. Ертесі күні оған ішекқыншақ қабынуы (аппендицит) диагнозы қойылып, сондай-ақ инсульт болғаны анықталды, бірақ оны улаған болуы мүмкін деген де қауесет тарады. Екі күннен кейін, 12 мамырда дүние салды. Оның мәйіті 1932 жылы Ле-Инвалидке жерленді, ал 1928 жылы Париждің Дени Кошен алаңында Максим Реал дель Сарттың қоладан жасаған мүсіні орнатылды. Мангеннің ескерткіші 1940 жылдың 16 маусымында, неміс әскерлері Парижге кіргеннен кейін екі күн өткен соң қиратылды. Парижге келген сапарында Адольф Гитлер Наполеонның мазарына барды, ал Мангеннің Рейн аймағындағы амалдарының еске салған мүсіні оның бұйрығымен жойылған екі ескерткіштің бірі болды. Екіншісі – Эдит Кавеллтің ескерткіші. Манген 1920 жылы Рейн аймағын сенегалдық әскерлермен күзеткен, және, әдетте, "әрбір неміс ол неміс әкімдеріне өз әскерлеріне жезөкшелер ұстауды бұйырғанын білген, ал әкімдер "сенегалдықтарға неміс әйелдерін беру" туралы наразылық білдіргенде, Манген "неміс әйелдері менің сенегалдықтарыма лайық емес" деп жауап берген" делінеді. Неміс қиратушылар тобы оның мүсінін динамитпен жойды, ал қоланың көп бөлігі кейіннен балқытылды. 1957 жылы жақын жердегі Бретейль даңғылында жаңа мүсін орнатылды.
After the Allied victory, Mangin's 10th Army was sent to occupy the Rhineland. There, he became the focus of controversy due to his attempts to foster the establishment of a pro French Rhenish Republic with the aim of separating it from Germany and thus denying Germany the West bank of the Rhine. Mangin became a member of the Supreme War Council and inspector general of French colonial troops. He fell seriously ill at his Paris home on 9 May 1925. Suffering from pain, he became incoherent and partly paralysed. The following day he was diagnosed as suffering from appendicitis and as having suffered a stroke, though it was rumoured he may have been poisoned. He died two days later, on 12 May. His remains were interred in Les Invalides in 1932, and a bronze statue by Maxime Real del Sarte erected in his honour in 1928 in the Place Denys Cochin, Paris. Mangin's monument was destroyed on 16 June 1940, two days after German troops had entered Paris. During his tour of Paris, Adolf Hitler visited Napoleon's tomb, and the statue, being a reminder of Mangin's machinations in the Rhineland, was one of two he ordered destroyed. The other was of Edith Cavell. Mangin had guarded the Rhineland in 1920 with Senegalese troops and, supposedly "every German 'knew' that he ordered German mayors to provide brothels for his soldiers, and when the mayors protested at 'providing German women for Senegalese', Mangin was alleged to have replied, 'German women are none too good for my Senegalese'". A German demolition squad dynamited his statue and most of the bronze was later melted down. In 1957 a new statue was erected on the nearby Avenue de Breteuil.
Отбасылық өмір
Мангин Мерчант миссиясынан оралғанда, банкирдің қызы Мадлен Ягершмидтпен кездесті. Олар он күннен кейін құдаланысып, 1900 жылдың мамыр айында үйленді. Бірақ бір жылдан соң әйелі тірі тумаған бала тауып дүниеден өтті. Ол бұған қатты қайғырды, келесі үш жыл бойы Мадленнің анасынан келген хаттарға ғана жауап берді. 1905 жылдың қаңтарында Мангин ұлтшыл белсенді және бұрынғы министр Годфруа Кавиньякпен Тонкин мәселесін талқылау үшін таныстыруды сұрады. Бұл Мари Жорж Хамберт арқылы ұйымдастырылды, ол Эколь Политехникте математика профессоры және Мангиннің қайтыс болған әйелінің қарындасы Мари Ягершмидттің күйеуі еді. Ол Кавиньяктың қызы Антуанеттаға жеке сабақтар берді. Сұхбаттан кейін Кавиньяк Мангинді 25 жастағы қызы Антуанетта тұратын үйіне жиі кешкі асқа шақыратын. Мангин Антуанеттаның зиялылығына әсерленгендей, ол да колониялардағы ерліктері туралы айтқанда оны таң қалдырды. 1905 жылдың маусымында Мангин оған үйлену ұсынысын жасады, және олар 1905 жылдың 31 шілдесінде үйленді. Олардың сегіз баласы болды, соның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қарсылық қозғалысында күрескен Станислав Мангин.
When Mangin returned from the Merchant mission, he met Madeleine Jagerschmidt, the daughter of a banker. They became engaged just 10 days later and were married in May 1900. However, a year later, his wife died while giving birth to a stillborn child. He was very badly affected, and during the next three years would not respond to anything other than the letters of Madeleine's mother. In January 1905, Mangin requested an introduction to discuss Tonkin with the nationalist activist and former minister, Godefroy Cavaignac. This was arranged through Marie Georges Humbert, a professor of mathematics at the École Polytechnique the husband of his deceased wife's sister, Marie Jagerschmidt. She gave private lessons to Cavaignac's daughter Antoinette. Following the interview, Cavaignac regularly invited Mangin to dine at his house where his 25 year old daughter Antoinette was living. Whilst Mangin was impressed by Antoinette's intelligence, he in turn impressed her with accounts of his exploits in the colonies. In June 1905, Mangin proposed and the couple were married on July 31, 1905. They had eight children together including Stanislas Mangin, a resistance fighter during the Second World War.