Солтүстік Кореядағы саяси тұтқын лагері

Кіріспе

Солтүстік Кореядағы саяси тұтқындар лагері

Ёдок концлагері ( /j//oʊ//d//ʌ//k//, // //d//ɒ//k//, // //d//oʊ//k/; ) Солтүстік Кореядағы кваллисо болған. Лагерьдің ресми атауы Kwan li so (жазалау-еңбек колониясы) No. 15. Лагерь мемлекет жауы деп есептелгендерді оқшаулау, саяси құқық бұзушылықтары үшін жазалау және оларды қажырлы еңбекке салу үшін пайдаланылған. Аңғарға кіреберіс шығыс жақта Чэбонг асуы. Бұл таулардың аңғарларынан шыққан өзендер Ипсок өзенін құрайды, ол төмен ағыс бойы Йонхун өзеніне құяды, содан кейін Вонсан қаласының жанында теңізге құяды.

Сипаттама

Йодок лагерінің екі бөлігі болды: Бұл тұтқындар әдетте ешқашан босатылмаған (жапонияда туыстары болмаса, онда олар 10 жылдан кейін босатылды). Революциялық аймақ (Chosŏn'gŭl: 혁명화대상구역), қайта тәрбиелеу лагерьлері Ipsok ri, Kuup ri және Daesuk ri, адамдарды жеңіл саяси қылмыстар үшін жазалауға арналған (мысалы, елден заңсыз кету, Оңтүстік Корея хабарларын тыңдау немесе үкімет саясатын сынау). Бұл тұтқындар мерзімін өтегеннен кейін босатылды. 1990 жылдары толық бақылау аймағында шамамен 30 000 тұтқын болса, кішірек революциялық аймақта 16 500-ге жуық тұтқын болды. Көптеген тұтқындар сотталмастан немесе әділетсіз сот процесінен кейін, азаптау арқылы алынған мойындаулар негізінде Йодоққа айдалды. Адамдар көбінесе отбасы мүшелерімен және жақын туыстарымен бірге, тіпті кішкентай балалар мен қарттармен бірге, кінәлілік бойынша (Sippenhaft) қамалды. Лагерь шамамен ауданында орналасқан. Оның айналасын тікенді сыммен қоршап, электр тогы бар қабырғалар мен күзет мұнараларымен қоршалған. Лагерьді 1000 күзетші автоматты мылтықтармен және күзетші иттің көмегімен күзетті. Шамамен бөлмеде 30–40 тұтқын жамылғымен жабылған ағаш тақтадан жасалған төсекке жатты. Көптеген жатақтар қыста температураның төмен болатынына қарамастан, жылытылмады. Лагерь тұтқындары пневмония, туберкулез, пеллагра және басқа да аурулардан зардап шекті, медициналық көмек көрсетілмеді. Жаңа тұтқындарға бұрынғы тұтқындар өлгенше киген киімдер берілді. Киімдердің көпшілігі кірлі, тозған және тесіктерге толы болды. Тұтқындарда лайықты аяқ киім, шұлық немесе қолғап болмады, көбінесе қосалқы киімдері де болмады. Өлгендерді жалаңаш көміп қойды, өйткені олардың мүлкін басқа тұтқындар алып кетті. Барлық тұтқындар ауыр жұмыс істегендіктен, өзін және киімдерін жууға мүмкіндіктері болмады, сондықтан олардың барлығы қалың топырақпен жабылған. Тұтқындар лас қоғамдық дәретханалардың алдында кезекте тұрды, әр 200 тұтқынға бір дәретхана, тазалау үшін құрғақ жапырақтарды пайдаланды. Лагерь күзетшілері тұтқындарды бір-бірінен хабарластырып, белгілі бір топты бақылау үшін белгілі бір адамдарды бригадирлер етіп тағайындады. Егер бір адам жеткілікті жұмыс істемесе, бүкіл топ жазаланды. Бұл тұтқындар арасында антагонизм тудырып, ынтымақты жойды және оларды өзін-өзі бақылау жүйесін құруға мәжбүр етті. Жұмыс операцияларына гипс тауы, алтын кені, тоқыма фабрикалары, спирт зауыттары, мыс шеберханасы кірді. Жазғы жұмыс ауысымдары сағат 4-те басталып, сағат 8-де аяқталды. Кешкі астан кейін тұтқындар сағат 9-дан 11-ге дейін идеологиялық қайта тәрбиелеу және күрес сессияларына қатысуға міндетті болды, онда мақсаттарға жетпеген тұтқындар қатаң сыналып, сапаланып соққыға ұшырады. Олар күндіз ауыр жұмыс істеді, жұмыс көлемі мен қарқындылығы өте жоғары болды. Балалар күндік норманы орындамағандықтары үшін таяқпен ұрылды немесе 30 рет көмуге арналған шұңқырды толтыруға міндеттелді. Басқа балалардың жұмысына таудан өсімдіктер жинау немесе егін егу кірді. Кейде балалар жұмыс апатынан қайтыс болды. Үлкен балалар күні бойы жұмыс істеуге мәжбүр болды және 16 жасқа толғаннан бастап ересектерге берілген жұмыс нормаларымен теңестірілді. Тұтқындардың күндік рационы үш рет пісірілген жүгері қайнатылған ботқасынан тұрды. Жылдың ауыл шаруашылығы өнімділігіне байланысты рациондар азаяды. Олар ауру, мүгедек немесе қабілетсіз болса да. Тұтқындар ұстаған жануарларды, мысықтарды, жыландарды, бақаларды, саламандраларды, құрттарды, жәндіктерді өлтіріп жеді, бірақ күзетшілер көріп қалса, олар қатаң жазаланды. Байқалмау үшін олар етті көбінесе шикі жеп, көбінесе терісін алып тастамайтын. немесе жануарлардың нәжісінен өңделмеген жүгері дәндерін жинап алып, тірі қалу үшін жейтін. Ли Ёнг Кук 1990 жылдардың соңында Даэсук риіндегі тұтқындардың 20%-ы жыл сайын нашар тамақтанудан қайтыс болғанын, ал әр айда жаңа тұтқындар келгенін бағалады. Тұтқындардың қолы артына байланып, аяқтары байланып, бірнеше күнге төбеден іліп қойылды. Мәжбүрлеп су ішу: Тұтқынды үстелге байлап, көп мөлшерде су ішуге мәжбүрлейді. Содан соң күзетшілер оның ісінген қарнына тақта қойып, суды шығарып тастау үшін секіріп түседі. егер олар күзетшілердің алдында тез тізе бүкпесе немесе жай ғана қорлық үшін. Тұтқындар көбінесе соққыдан мүгедек болып қалады немесе қайтыс болады. және азапталады. Тұтқындар күзетшілердің қамытына толығымен тәуелді болды, күзетшілер оларды шектеусіз зорлай алатын. Бұрынғы тұтқындар бір кісінің мойнынан көлікке байлап, ұзақ қашықтыққа сүйрегенін көрген. Екі жағдайда да тұтқындар көп ұзамай қайтыс болды.

Yodok camp had two parts: These prisoners were usually never released (unless they had relatives in Japan, in which case they were released after 10 years). The revolutionary zone (Chosŏn'gŭl: 혁명화대상구역), with reeducation camps Ipsok ri, Kuup ri and Daesuk ri, was to punish people for less serious political crimes (e. g. illegally leaving the country, listening to South Korean broadcasts, or criticising government policy). These prisoners were eventually released after serving their sentences. In the 1990s, the total control zone had an estimated 30,000 prisoners while the smaller revolutionary zone had about 16,500 prisoners; Most prisoners were deported to Yodok without trial, or following unfair trials, on the basis of confessions obtained through torture. People were often imprisoned together with family members and close relatives, including small children and the elderly, based on guilt by association (Sippenhaft). The camp was around in area. It was surrounded by a barbed wire fence tall and walls with electric wire and watchtowers at regular intervals. The camp was patrolled by 1,000 guards with automatic rifles and guard dogs. In a room of around , 30–40 prisoners slept on a bed made of a wooden board covered with a blanket. Most huts were not heated, even in winter, where temperatures are below , Camp inmates also suffered from pneumonia, tuberculosis, pellagra, and other diseases, with no available medical treatment. New prisoners received clothes that predecessors had worn until their deaths. Most clothes were dirty, worn out, and full of holes. Prisoners had no proper shoes, socks, or gloves, and usually no spare clothes. The dead were buried naked because their possessions were taken by other prisoners. All prisoners were covered with a thick layer of dirt, as they were overworked and had almost no opportunity to wash themselves or their clothes. Prisoners had to queue in front of dirty community toilets, one for every 200 prisoners, using dry leaves for cleaning. The camp guards made prisoners report on each other and designate specific ones as foremen to control a group. If one person did not work hard enough, the whole group was punished. This created animosity among the detainees, destroyed any solidarity, and forced them to create a system of self surveillance. Labour operations included a gypsum quarry and a gold mine, textile plants, distilleries, a coppersmith workshop,

Work shifts in summer started at 4 a. m. and ended at 8 p. m. After dinner, prisoners were required to attend ideological re education and struggle sessions from 9 to 11 p. m., where inmates who did not meet the targets were severely criticized and beaten. In the afternoon they carried out hard labour with very high work quotas in terms of amount and intensity. Children were beaten with a stick for failure to meet the day's quota. or dung buckets of 30 times a day. Other children's work involved collecting of plants in the mountains or cultivating of field. Sometimes children died in work accidents. Older children had to work all day and from age of 16, were assigned the same work quotas as adults. The daily rations for prisoners were between of corn boiled into gruel, served three times a day. Depending on the agricultural produce of the year, rations could be less. no matter if they were sick, crippled, or disabled. Prisoners killed and ate whatever wild animals they could catch, including rats, snakes, frogs, salamanders, worms, and insects, though they were severely punished if seen doing so by the guards. To avoid being detected, they mostly ate the meat raw, often without removing the skin. or picked undigested corn kernels out of animal feces in order to survive. Lee Young kuk estimates that at the end of the 1990s, around 20% of prisoners in Daesuk ri died from malnutrition each year, with new prisoners arriving each month. The prisoner's arms were tied behind their back, their legs tied together, and they were hung from the ceiling for several days. Forced water ingestion: The prisoner was strapped to a table and forced to drink large amounts of water. Guards then jumped on a board laid on the swollen stomach to force the water out. if they did not kneel down quickly enough before the guards, or just for the sake of humiliation. Prisoners often became disabled or died from the beatings. and tormented. Prisoners were completely at the guards’ mercy; guards could abuse them without restraint. Former prisoners witnessed a man being tied by the neck to a vehicle and dragged for long distances In both cases, the prisoners died soon after.

Өлім жазалары

Йодоктан босатылған тұтқындар қолтаңба қойылған жазбаша ант беруге міндеттелді. Антта былай делінген: "Егер мен Йодоктың құпиясын ашсам, мен өлім жазасына тартыламын". Тұтқындарды өлтірудің кең таралған тәсілі – оларға орындауға мүмкін емес жұмыс тапсыру еді. Жұмыс бітпеген жағдайда, тұтқындардың тамақ порциясы жаза ретінде кешірілетін. Соңында, қажырлы еңбек пен азық-түлік мөлшерінің азаюы аштықтан өлімге соқты. Лагерь ережелерін бұзған тұтқындар (мысалы, тамақ ұрлау немесе қашуға тырысу) көбінесе көпшілік алдында өлім жазасына кесілді (бұрын атылғандардан басқа). Осы жазалау шаралары жыл бойы бірнеше рет жиналған тұтқындардың алдында өтті, және барлық бұрынғы тұтқындар осыған куә болғанын айтады. Өлім жазасына кесілгенге дейін тұтқындарды азаптап, тамақтандырмайтын. Осы оқиғаны көруге мәжбүр болғандар көбінесе наразылық білдірмей, осы көрініске шыдамады және олар да өлтірілді. Кейде әйелдер зорлыққа ұшырағаннан кейін қайтыс болды.

Жабуды талап ету

Халықаралық кешірім ұйымы Йодок лагеріндегі адам құқықтары жағдайын былайша қорытындылады: "Лагерьдегі ерлер, әйелдер және балалар қажырлы, мәжбүрлі еңбекке, жеткіліксіз тамақтандыруға, ұруға, толыққанды емес медициналық көмекке және антисанитариялық тұрмыс жағдайларына тап болады. Көптеген адамдар түрмеде ауырып, көпшілігі қамауда немесе босатылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болады". Ұйым Йодок және Солтүстік Кореядағы барлық саяси тұтқын лагерьдерін дереу жабуды талап етеді. 2014 жылы лагерь босатылып, қайта жаңартылды. 2018 жылы 38 North ұйымының еншілес компаниясы – Солтүстік Корея экономикасын бақылайтын ұйым, тұтқындардың оңтүстікке қарай, Ковон кенішіндегі шахтаға көшірілгенін хабарлады.

Тұтқындар (куәгерлер)

Кан Чол Хван (Йодокта 1977–1987 жылдары) 9 жасында отбасымен Жапониядан оралғандықтан және саяси тұрғыдан сенімсіз деп есептелгендіктен түрмеге қамалды. 18 ай бойы Қытайда заңсыз болып жүргенінен және христиан дініне өткенінен кейін, тыңшылық жасады деген айыппен түрмеге жабылды. Лагерь ережелері бойынша кемінде үш адамның жиналуына тыйым салынғандықтан, Ким басқа діни тұтқындармен кездесуге тырысқаннан кейін қиналыпты. Ли Ёнкк (Йодокта 1995–1999 жылдары), Ким Чен Ылдың бұрынғы қауіпсіздік күзетшісі, Қытайдан ұрланып, Солтүстік Кореядан заңсыз кеткені және елді сынағаны үшін тұтқындалды. Ким Ын Чхоль (Йодокта 2000–2003 жылдары) Солтүстік Кореядан заңсыз кеткені үшін 19 жасында түрмеге қамалды. Оңтүстік Корея азаматтары Шин Сук Джа және оның қыздары О Хэ Вон мен О Кю Вон (Йодокта 1987 жылдан бері, қыздары 9 және 11 жаста болғанда) күйеуі О Кил Нам шетелден оралмағандықтан түрмеге қамалды. Отбасы екі жыл бұрын Солтүстік Корея агенттерінің жалған уәделерімен Германиядан алданған болатын. Кан Чол Хван мен Ан Хьюк сотталғанда Шин Сук Джамен кездескендерін айтты. Оңтүстік Корея азаматы Чжон Сан Ун (2010 жылдан бері Йодокта) Корея соғысының қайтарылмаған тұтқыны және 84 жасында заңсыз Солтүстік Кореядан кеткені үшін түрмеге қамалды. Ким Ён Сун (1970–1979 жылдары Йодокта) 1937 жылы Шэньян қаласында (Манчжурия, Қытай) дүниеге келген. Ол әйгілі корей бишісі Чой Сын Хидің шәкірті болды және біраз уақыт Пхеньян элитасының құрамында болды. 1967 жылы Чой мен оның күйеуі тазаланғаннан кейін Ким билеуді жалғастырды, бірақ 1970 жылы ол неге екені белгісіз Йодокта түрмеге қамалды. 1979 жылы босатылғаннан кейін ғана ол не үшін түрмеге қамалғанын білді. Ол Ким Чен Ылдың сүйіктісі Сонг Хе Риммен жақын дос болған, ал олардың қарым-қатынасын білуі оның түрмеге қамалуына себеп болды. Ким Чен Ыл мен Сонг Хе Римнің ұлы Ким Чен Намды 2017 жылы Солтүстік Кореяның жалдамалы кісілері өлтірді. Ким Ён Сунның анасы мен әкесі түрмеде аштықтан қайтыс болды. Лагерьде көптеген қорқынышты оқиғаларға, соның ішінде ата-анасының өліміне шыдағаннан кейін, ол босатылды және келесі 19 жылды қоғамның шетінде өткізді. Ол 2001 жылы Солтүстік Кореядан Қытайға қашып, 2003 жылы Оңтүстік Кореяға келді. Оның бір ұлы жас кезінде Йодокта қайтыс болды; тағы біреуі 1989 жылы Қытайға қашып кетуге тырысқанда атып өлтірді, ал үшіншісі бірнеше рет ұсталғаннан кейін, соңында қашып құтырды.

Kang Chol hwan (in Yodok 1977–1987) was imprisoned as a 9 year old child because his family returned from Japan and was considered politically unreliable. was imprisoned for alleged espionage after he spent 18 months in China illegally and converted to Christianity. Since camp rules prohibited gatherings of at least three people, Kim said he was tortured after he attempted to hold a meeting with other religious prisoners. Lee Young kuk (in Yodok 1995–1999), former bodyguard of Kim Jong il, was kidnapped from China and imprisoned because he illegally left North Korea and criticized the country. Kim Eun cheol (in Yodok 2000–2003) was imprisoned at the age of 19 because he illegally left North Korea. South Korean citizens Shin Suk ja and her daughters Oh Hae won and Oh Kyu won (in Yodok since 1987, when the daughters were ages 9 and 11) were imprisoned because her husband Oh Kil nam did not return from a stay abroad. The family had been lured from Germany on North Korean agents’ false promises two years prior. Kang Chol hwan and An Hyuk testified to meeting Shin Suk ja during their imprisonments. South Korean citizen Jeong Sang un (in Yodok since 2010) is an unrepatriated Korean War prisoner and was imprisoned at age 84 for illegally leaving North Korea. Kim Young soon (in Yodok 1970–1979) was born in 1937 in Shenyang, Manchuria (China). She was a student of famed Korean dancer Choi Seung hee, and was for a time a member of Pyongyang's elite. After Choi and her husband were purged in 1967, Kim continued to dance, but in 1970 she was imprisoned in Yodok without being informed as to why. She was released in 1979, and only long after being released learned why she had been imprisoned in the first place. She had once been best friends with Song Hye rim, one of Kim Jong il's lovers, and knowing about the relationship was presumably the reason for her internment. Kim Jong il and Song Hye rim's son, Kim Jong nam, was later assassinated by North Korean hitmen in 2017. Kim Young soon's mother and father both died of starvation while imprisoned in the camp with her. After enduring many horrifying incidents within the camp, including the deaths of her parents, she was released and spent the next 19 years living on the fringes of society. She escaped from North Korea to China in 2001 and arrived in South Korea in 2003. One of her sons died in Yodok while young; another was shot trying to escape to China in 1989, and one was recaptured several times before finally succeeding.

Танымал мәдениетте

2001 жылы Кан Чол Хван "Пхеньян аквариумдары" атты құжаттық кітап жазып, Йодок лагеріндегі балалық шағын сипаттады. 2006 жылы Солтүстік Кореядан дезертир болған Жун Сун Сан Йодок лагері туралы "Йодук тарихы" мюзиклін қойды. 2008 жылы Анджей Фидик мюзикл мен куәгерлердің баяндамалары негізінде "Йодок оқиғалары" фильмін түсірді. Фильмде Солтүстік Кореядан келген қашқын актёрлар ойнайды. 2014 жылы Дэвид Балдаччи Йодок лагерінен шыққан Солтүстік Кореялық саскін туралы "Мақсат" кітабын жазды.