Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстіктегі афроамерикалықтардың мекемелері
African American establishments in the South
Джук-жойнт (сонымен қатар джук-жойнт, джок-хаус, джок немесе джук) – Афроамерикалықтардың сөйлеу тіліндегі, негізінен АҚШ-тың оңтүстік-шығысында афроамерикалықтар басқаратын, музыка, би, құмар ойындар мен ішімдіктер ұсынатын бейресми орынды білдіретін термин. Джук-жойнтты "барелхаус" деп те атайды. Джук – афроамерикалық азат болғандардың арасында пайда болған алғашқы діни емес мәдени орта. Мысалы, ауылдық жол тоғысында кездесетін классикалық джуктар, азаттықтан кейін пайда бола бастаған ауылдық жұмыс күшіне қызмет етті. Планетация жұмысшылары мен жалға алып егіншілікпен айналысушылар ауыр жұмыстан кейін демалып, әлеуметтесуге орын іздеді, әсіресе оларға Джим Кроу заңдары бойынша көптеген ақтардың мекемелеріне кіруге тыйым салынғандықтан. Қала сыртында, көбінесе қираған, тасталған ғимараттарда немесе жеке үйлерде, жаңа салынған ғимараттарда емес, орналасқан джук-жойнттар шаршаған жұмысшыларға тамақ, сусын, би және құмар ойындар ұсынды. Иелері дүкеннен азық-түлік сату арқылы немесе айлық шарап сату арқылы, сондай-ақ арзан жатақ пен тамақпен қамтамасыз ету арқылы қосымша табыс табады.
Juke joint (also jukejoint, jook house, jook, or juke) is the African American vernacular term for an informal establishment featuring music, dancing, gambling, and drinking, primarily operated by African Americans in the southeastern United States. A juke joint may also be called a "barrelhouse". The Jook was the first secular cultural arena to emerge among African American freedmen. Classic Jooks, found for example at rural crossroads, catered to the rural work force that began to emerge after emancipation. Plantation workers and sharecroppers needed a place to relax and socialize following a hard week, particularly since they were barred from most white establishments by Jim Crow laws. Set up on the outskirts of town, often in ramshackle, abandoned buildings or private houses — never in newly constructed buildings — juke joints offered food, drink, dancing, and gambling for weary workers. Owners made extra money selling groceries or moonshine to patrons, or providing cheap room and board.
Этимология
"Жук" термині гулла тіліндегі "joog" немесе "jug" сөзінен пайда болған деп саналады, бұл сөздер "бұзақылық" немесе "тәртіпсіздік" мағынасын білдіреді, ал олардың өзі волоф тіліндегі "dzug" сөзінен, яғни "өзін дұрыс ұстамау" деген мағынадан туындаған.
The term "juke" is believed to come from the Gullah word joog or jug, meaning rowdy or disorderly which itself is derived from the Wolof word dzug meaning to misconduct one's self.
Тарих
Жүгіру орындаларының пайда болуы құлдық кезеңде қара нәсілділердің әлеуметтесуі үшін плантацияларда салынатын қоғамдық бөлмелермен байланысты болуы мүмкін. Бұл практика жиырмасыншы ғасырдың басында ағаш кесу, терпентин және ағаш өңдеу лагерьлеріне тарады, онда ішімдік ішу мен құмар ойындар үшін бөшке және шоқ үйлер салынды. Халық тығыз қоныстанған жерлерде сирек болғанымен, мұндай орындар жұмысшыларды барлар мен басқа да әлеуметтік орындардың жоқтығынан қанағаттандыру үшін қажет деп есептелді. "Базалық" офицерлік клубтар сияқты, "компанияға" тиесілі осындай орындар басшыларға қол астындағыларын бақылауға мүмкіндік берді және қызметкерлердің жалақысы компанияға қайта оралатынын қамтамасыз етті. Далалық жұмысшының "сұрақтағы" стиліндегі үйлерге ұқсас салынған, бұл алғашқы жүгіру орындары болуы мүмкін. Тыйым салу кезеңінде автожолдар мен теміржол аялдамаларында тәуелсіз, қарапайым жүгіру орындары жиі кездесетін. Олар көбінесе "жүгіру орыны" деп емес, "Жалғыз жұлдыз" немесе "Түсті кафе" сияқты атаулармен танылатын. Көбінесе олар демалыс күндері ғана ашылатын. Жүгіру орындары қара нәсілділер үшін алғашқы "жеке кеңістік" деп есептелуі мүмкін. Пол Оливердің айтуынша, жүгіру орындары – "ақ адамдардан және күнделікті қысымнан қашып құтылуды қалайтын қара нәсілділер үшін соңғы тынығу орны, соңғы бекініс". ХХ ғасырдың басында скрипка оңтүстік музыканттары үшін, ақ және қара нәсілді музыканттар үшін ең танымал аспап болды. Құлдардың билерінде ойналатын скрипка музыкасы қазіргі "old timey" немесе "hillbilly" кантри музыкасының негізін құрады. Бұл билер сол кезде жиі джигтер мен рилдер деп аталатын, Элайджа Уордтың атап көрсетуінше, "құрметті адамдарға ирландтық немесе африкалық болсын, еріншекті немесе шексіз би деп көрінетін кез келген би үшін әдетте қолданылатын терминдер" болды. Виктола мен жүк-бокс пайда болғанға дейін, кем дегенде бір музыкант биге музыка қоюы керек болды, бірақ жүгіру орындарында үш музыкантқа дейін ойнайтын. Жаңа Орлеан сияқты үлкен қалаларда струнный триолар немесе квартеттер жалданатын. Жүгіру орындарындағы музыканттар жанрлар арасындағы үлкен үйлесімділігімен стильдік жағынан өте жан-жақты болды. Техас штатының гитарисі және әншісі Мэнс Липскомб сол кездегі стильді былай сипаттады: "Блюз деп аталатын нәрсе 1917 жылға дейін пайда болған жоқ. Мен өсіп келе жатқан кезімде бізде билеуге арналған музыка болды, және ол әртүрлі түрлерінен құралды". Пол Оливер, Кларксдейлдің сыртындағы жүгіру орынына барғанын және онда жалғыз ақ адам болғанын айтады, сол кездегі жүгіру орындарын "көрнекті емес, ескірген, құлап бара жатқан шатырлар" деп сипаттады. Сырт аула қоқысқа толы болды. Ішінде "тозаңды" және "құпыраған" жағдай болды, қабырғалар "иық биіктігіне дейін ластанған". Блюздің алғашқы өкілдері, Роберт Джонсон, Сон Хаус, Чарли Паттон және тағы да көптеген музыканттар жүгіру орындарының айналымын аралап, ақы мен тегін тамақтан күнкөріс табатын. Музыканттар ойнағанда, меценаттар афроамерикалық қоғамның кейбір бөліктерінде ұзақ тарихы бар билерді, мысалы, баяу сүйреу биін тамашалады. Көптеген ертедегі және тарихи жүгіру орындары соңғы онжылдықтарда әртүрлі әлеуметтік-экономикалық себептермен жабылды. Миссисипи дельтасындағы соңғы қалған ауылдық жүгіру орындарының бірі По' Маймылдың 2016 жылы иесінің қайтысынан кейін жабылды. Ол 1920 жылдары немесе одан да ертерек салынған, қайта жаңартылған жарымжаншар үй ретінде басталды. По' Маймыл бейсенбі күндері тікелей эфирде блюз музыкасын және "Отбасылық кеш" өткізетін. Бұл танымал жүгіру орыны туралы ұлттық және халықаралық мақалалар жазылған. Blue Front Cafe - Миссисипи штатының Бентония қаласындағы циндер блоктарынан салынған тарихи ескі жүгіру орыны, ол Миссисипидегі блюздің дамуында маңызды рөл атқарды. 2006 жылға дейін ол әлі де жұмыс істеп тұрды. Миссисипи штатының Кларксдейл қаласындағы Смиттидің қызыл төбелі лаунжы әлі де жұмыс істеп тұрғаны туралы соңғы хабарламада айтылған. Жүгіру орындары әлі де афроамерикалық мәдениетінің маңызды бөлігі болып табылады, әсіресе Миссисипи дельтасы сияқты терең оңтүстік аймақтарында, онда блюз әлі де басты орында болып табылады, бірақ қазір ол көбінесе тірі музыкадан гөрі диджейлер мен жүк-бокс арқылы ұсынылады.
The origins of juke joints may be the community rooms that were occasionally built on plantations to provide a place for Black people to socialize during slavery. This practice spread to the work camps such as sawmills, turpentine camps and lumber companies in the early twentieth century, which built barrel houses and chock houses to be used for drinking and gambling. Although uncommon in populated areas, such places were often seen as necessary to attract workers to sparsely populated areas lacking bars and other social outlets. Also, much like "on base" officer's clubs, such "company" owned joints allowed managers to keep an eye on their underlings; it also ensured that the employees' pay was coming back to the company. Constructed simply like a field hand's "shotgun" style dwelling, these may have been the first juke joints. During the Prohibition era, it became common to see squalid independent juke joints at highway crossings and railroad stops. These were almost never called "juke joints," but rather were called by names such as "Lone Star" or "Colored Cafe". They were often open only on weekends. Juke joints may be considered the first "private space" for blacks. Paul Oliver writes that juke joints were "the last retreat, the final bastion for black people who want to get away from whites, and the pressures of the day." At the beginning of the twentieth century, the fiddle was the most popular instrument for Southern musicians, white and black alike. The fiddle based music that was played for slaves at their dances formed the foundation of much of what is now termed "old timey" or "hillbilly" country music. These dances were often referred to at the time as jigs and reels; Elijah Ward notes that there were "terms routinely used for any dance that struck respectable people as wild or unrestrained, whether Irish or African." Until the advent of the Victrola, and juke boxes, at least one musician was required to provide music for dancing, but as many as three musicians would play in jooks. In larger cities like New Orleans, string trios or quartets were hired. Musicians during the juke joint era were stylistically quite versatile, with much overlap between genres. Mance Lipscomb, Texas guitarist and singer, described the style of the time: "So far as what was called blues, that didn't come till 'round 1917 What we had in my coming up days was music for dancing, and it was of all different sorts." Paul Oliver, who tells of a visit to a Jook joint outside of Clarksdale some forty years ago and was the only white man there, describes juke joints of the time as, "unappealing, decrepit, crumbling shacks" that were often so small that only a few couples could Hully Gully. The outside yard was filled with trash. Inside they were "dusty" and "squalid" with the walls "stained to shoulder height". Early figures of blues, including Robert Johnson, Son House, Charley Patton, and countless others, traveled the juke joint circuit, scraping out a living on tips and free meals. While musicians played, patrons enjoyed dances with long heritages in some parts of the African American community, such as the slow drag. Many of the early and historic juke joints have closed over the past decades for a number of socio economic reasons. Po' Monkey's, one of the last remaining rural jukes in the Mississippi Delta, closed in 2016 after the death of its owner. It began as a renovated sharecropper's shack which was probably originally built in the 1920s or so. Po' Monkey's featured live blues music and "Family Night" on Thursdays. the popular juke joint had been featured in national and international articles about the Delta. The Blue Front Cafe is a historic old juke joint made of cinder blocks in Bentonia, Mississippi which played an important role in the development of the blues in Mississippi. It was still in operation as of 2006. Smitty's Red Top Lounge in Clarksdale, Mississippi, is also still operating as of last notice. Juke joints are still a strong part of African American culture in Deep South locations such as the Mississippi Delta where blues is still the mainstay, although it is now more often featured by disc jockeys and on jukeboxes than by live bands.
Қалалық джук-клуб
Питер Гуральник Чикагодағы көптеген джук-клубтарды мекенжайымен танылатын, аты жоқ бұрыштағы барлар деп сипаттайды. Музыканттар мен әншілер ешқандай хабарсыз, микрофонсыз орындайды, ал қойылым аяқталғанда көбінесе жаққаншалық қол соғу болады. Гуральник 1977 жылы Флоренция деген джук-клубқа барғанын айтады. Сырттағы көшелермен салыстырғанда Флоренцияда жарық аз, түтінге толы, музыка көрермендердің назарына шоғырланғаннан гөрі, жүріп жатқан "әртүрлі істердің" қосымшасы сияқты. Ол "сол жердегі тығыз жиылған адамдардың шымыр-шымыр шуы, айқай-дауысы мен күлкісі" оның назарын тартып алғанын айтады. Ол есіктегі қауіпсіздік шаралары мен эхоны, бірнеше жыл бұрын сол жерде атыс болғанын сипаттайды. Сол күні Magic Slim өзінің Teardrops тобымен шағын сахнада концерт берді, сахнаның мөлшері олардың бәрін сыйыстыруға тіпті жетпейді. Катрина Хаззард Гордон "[Х]онки-тонк – жоқтың алғашқы қалалық нысаны болды, ал атауы кейіннен музыка стилімен теңестірілді. Классикалық блюздің тоналды құрылымымен байланысты хонки-тонктың темпі сәл жылдамдатылған. Бұл ритм афроамерикандық көптеген билерге қолайлы", - деп жазады, бірақ ешқандай дереккөз көрсетпейді.
Peter Guralnick describes many Chicago juke joints as corner bars that go by an address and have no name. The musicians and singers perform unannounced and without microphones, ending with little if any applause. Guralnick tells of a visit to a specific juke joint, Florence's, in 1977. In stark contrast to the streets outside, Florence's is dim, and smoke filled with the music more of an accompaniment to the "various business" being conducted than the focus of the patrons' attention. The "sheer funk of all those packed together bodies, the shouts and laughter" draws his attention. He describes the security measures and buzzer at the door, there having been a shooting there a few years ago. On this particular day Magic Slim was performing with his band, the Teardrops, on a bandstand barely big enough to hold the band. Katrina Hazzard Gordon writes that "[t]he honky tonk was the first urban manifestation of the jook, and the name itself later became synonymous with a style of music. Related to the classic blues in tonal structure, honky tonk has a tempo that is slightly stepped up. It is rhythmically suited for many African American dances ", but cites no reference.
Мұра
Жүк-жойындардың тартымдылығы көптеген ірі коммерциялық мекемелерге, соның ішінде House of Blues желісі мен Миссисипи штатының Кларксдейл қаласындағы Ground Zero-ға шабыт берді. Дегенмен, дәстүрлі жүк-жойындар басқа ойын-сауық түрлерінен, оның ішінде казинолардан қысым көріп отыр. Жүк-жойындар фотосуреттерде және фильмдерде кеңінен бейнеленген. Марион Пост Вулкотттың қираған ғимараттар мен олардың ішіндегі жанды өмірді бейнелейтін суреттері сол дәуірдің ең танымал деректік суреттерінің қатарында. "Көк түсті гүл" фильмінде жүк-жойын маңызды орын алады.
The allure of juke joints has inspired many large scale commercial establishments, including the House of Blues chain and the Ground Zero in Clarksdale, Mississippi. Traditional juke joints, however, are under some pressure from other forms of entertainment, including casinos. Jukes have been celebrated in photos and film. Marion Post Wolcott's images of the dilapidated buildings and the pulsing life they contained are among the most famous documentary images of the era. A juke joint is featured prominently in the movie The Color Purple.