1692-1814 жылдардағы Хановер курфюрсттігінің тарихы
Electorate of Hanover
Германияның қасиетті Рим империясының (1692-1814) тарихы: Ганновер курфюрсттігі, Брунсвик-Люнебург және Ұлыбританиямен байланысы. Тарих, саясат, Германия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киелі Рим империясының мемлекеті (1692–1814)
State of the Holy Roman Empire (1692–1814)
Ганноверлік электорат (Kurfürstentum Hannover немесе жай ғана Kurhannover) – Германияның солтүстік-батысында орналасқан және атын астанасы Ганноверден алған Киелі Рим империясының электораты. Ол ресми түрде Брансвик-Люнебург курфюрстігі (Kurfürstentum Braunschweig Lüneburg) деп аталды. Электораттың көп бөлігі Ганноверлік мұрагерлікке байланысты Ұлыбританиямен және Ирландиямен жеке одақта басқарылды. Брансвик-Люнебург герцогтігі 1269 жылы Вельф әулетінің түрлі тармақтары арасында бөлінді. Отбасының кіші тармағы басқарған Каленберг княздігі, Брансвик-Люнебург мемлекеттерінің ең ірісі және күштісі болып қалыптасты. 1692 жылы Киелі Рим императоры Каленберг князін сайлаушылар коллегиясына қабылдады, осылайша жаңа Брансвик-Люнебург электоратын құрды. 1701 жылғы Елдестік актісі және 1707 жылғы Одақ актісі электораттың тағдырын Ұлыбритания тағдырымен байланыстырды, бұл актілер британ тағына мұрагерлікті королева Аннаның ең жақын протестант туысы, Ганновер электросы София және оның ұрпақтарына бекітті. 1714 жылы Ганновердің сайлау ханзадасы Ұлыбританияның королі болды. Осының салдарынан, Ұлыбритания патшаның неміс иеліктерін қорғауға құлшынбаса да, оны қайта-қайта қорғауға мәжбүр болды. 18 ғасырда Ұлыбритания мен Франция арасында соғыс жарияланған сайын, француз әскері Ганноверге шабуыл жасады немесе шабуыл жасаумен қорқытты, бұл Ұлыбританияны электоратты қорғау үшін дипломатиялық және әскери араласуға мәжбүр етті. 1806 жылы Георг III тіпті Фридрих Вильгельм III корольдің Наполеонның қатты қысымымен Георг III-нің неміс иеліктерін аннексиялағаннан кейін Пруссияға соғыс жариялады. Алайда, Ганновер өзінің жеке үкіметтік органдарымен бөлек басқарылатын аймақ болып қалды және Ганноверлік әскерлер Ұлыбритания тарапынан соғысқа қатысқанда Ұлыбританиямен шартқа отыруға міндетті болды. 1807 жылы Наполеонның Батыс Вестфалия корольдігіне қосылған ол 1814 жылы Ганновер корольдігі ретінде қайта құрылды, ал британдық тәжбен жеке одақ 1837 жылға дейін сақталды.
The Electorate of Hanover (Kurfürstentum Hannover or simply Kurhannover) was an electorate of the Holy Roman Empire, located in northwestern Germany and taking its name from the capital city of Hanover. It was formally known as the Electorate of Brunswick Lüneburg (Kurfürstentum Braunschweig Lüneburg). For most of its existence, the electorate was ruled in personal union with Great Britain and Ireland following the Hanoverian Succession. The Duchy of Brunswick Lüneburg had been split in 1269 between different branches of the House of Welf. The Principality of Calenberg, ruled by a cadet branch of the family, emerged as the largest and most powerful of the Brunswick Lüneburg states. In 1692, the Holy Roman Emperor elevated the Prince of Calenberg to the College of Electors, creating the new Electorate of Brunswick Lüneburg. The fortunes of the electorate were tied to those of Great Britain by the Act of Settlement 1701 and Act of Union 1707, which settled the succession to the British throne on Queen Anne's nearest Protestant relative, the Electress Sophia of Hanover, and her descendants. The prince elector of Hanover became king of Great Britain in 1714. As a consequence, a reluctant Britain was forced time and again to defend the king's German possessions. During the 18th century, whenever war was declared between Great Britain and France, the French army invaded or threatened to invade Hanover, forcing Great Britain to intervene diplomatically and militarily to defend the Electorate. In 1806, George III even declared war on Prussia after King Frederick William III, under heavy pressure from Napoleon, had annexed George III's German possessions. However, Hanover remained a separately ruled territory with its own governmental bodies, and the country had to sign a treaty with Great Britain whenever Hanoverian troops fought on the British side of a war. Merged into the Napoleonic Kingdom of Westphalia in 1807, it was re established as the Kingdom of Hanover in 1814, and the personal union with the British crown lasted until 1837.
Атауы
1692 жылы Габсбург әулетінің императоры Леопольд I, Тоғыз жылдық соғыста көрсеткен көмегі үшін сыйақы ретінде, Каленберг желісінің Брансвик-Люнебург герцогы Эрнест Августы империяның сайлаушы-князі дәрежесіне көтерді. Жаңа сайлаушыны қосуға қарсылықтар болды, және оның мәртебесі 1708 жылы Императорлық диета бекіткенге дейін ресми түрінде қабылданып жатқан жоқ. Каленбергтің астанасы Ганновер сайлаушылық үшін әдеттегі атауға айналды, бірақ ресми түрде бүкіл герцогтық әулеттің Chur Braunschweig Lüneburg деген толық атауын пайдаланды. Сайлаушылықтың гербі мен туында (осы мақаланың жоғарғы оң жағындағы ақпараттық бөлімді қараңыз) бейнеленген саксониялық жылқы (link=no; Twentse Ros / Saksische ros/paard; Төменгі саксония тілінде: Witte Peerd) – бұл Германияның Төменгі Саксония және Вестфалия провинцияларымен, сондай-ақ Нидерландтың Твенте аймағымен байланысты геральдикалық мотив, себебі сайлаушылық бастапқы саксониялық герцогтықтың кең аумағын қамтыды.
In 1692, Emperor Leopold I of the House of Habsburg elevated Duke Ernest Augustus of the Brunswick Lüneburg line of Calenberg, to the rank of prince elector of the empire as a reward for aid given in the Nine Years' War. There were protests against the addition of a new elector, and the elevation did not become official until the approval of the Imperial Diet in 1708. Calenberg's capital, Hanover, became colloquially eponymous for the electorate, but it officially used the name Chur Braunschweig Lüneburg of the entire ducal dynasty. The electoral coat of arms and flag (see info box upper right of this article) displayed the Saxon Steed (link=no; Twentse Ros / Saksische ros/paard; Low Saxon: Witte Peerd) is a heraldic motif associated with the German provinces of Lower Saxony and Westphalia, and the Dutch region of Twente as the electorate covered large portions of the original stem Duchy of Saxony.
География
Сайлаушылар Германияның солтүстігіндегі қазіргі Төменгі Саксония штатының көп бөлігін құрады. Каленберг княздығымен қатар, оған Геттинген және Грубенхагеннің бұрынғы княздық жерлері, сондай-ақ бұрынғы Хойя графтығының аумағы да кірді. 1705 жылы курфюрст Георг I Людовик өзінің інісі, Брансвик-Люнебург герцогі Георг Вильгельмнің қайтыс болуынан кейін Люнебург княздығын және Саксен-Лауенбург герцогтігін мұраға алды. 1715 жылы ол Дания королі Фредерик IV-тен Бремен-Верден герцогтіктерін сатып алды (1719 жылғы Стокгольм шартымен бекітілді), осылайша бұрын құрлықта қалған сайлаушылығы Солтүстік теңізіне қол жеткізді. 1700 жылы сайлаушылықты құрайтын аумақтар, императорлық тікелей басқарудағы барлық протестанттық аумақтар сияқты, Жаңа Күнтізбе енгізді, протестанттар Грегориан күнтізбесін Папа Григорий XIII-нің есімін атаудан сақтану үшін осылай атады. 18 ақпан күні (Ескі стиль) дүйсенбі, 1 наурыз (Жаңа стиль) күніне ауысты.
The electorate comprised large parts of the modern German state of Lower Saxony in Northern Germany. Beside the Principality of Calenberg it also included the former princely lands of Göttingen and Grubenhagen as well as the territory of the former County of Hoya. In 1705, Elector George I Louis inherited the Principality of Lüneburg with the Duchy of Saxe Lauenburg upon the death of his uncle Duke George William of Brunswick Lüneburg. In 1715, he purchased the duchies of Bremen Verden from King Frederick IV of Denmark (confirmed by the 1719 Treaty of Stockholm), whereby his former landlocked electorate gained access to the North Sea. In 1700, the territories forming the electorate introduced, like all other Protestant territories of imperial immediacy, the Improved Calendar, as the Gregorian calendar was called by Protestants to avoid mentioning the name of Pope Gregory XIII. Sunday, 18 February (Old Style) was thus followed by Monday, 1 March (New Style).
Тарих
1692 жылы Киелі Рим императоры Леопольд I, Георгтың ұлы герцог Эрнест Августы Ұлы одақ соғысында көрсеткен көмегі үшін империяның сайлаушысы дәрежесіне көтерді. Жаңа сайлаушыны қосуға қарсылықтар болды, және бұл көтерілу 1708 жылға дейін (Императорлық диетаның бекітуімен) ресми күшке енбеді, ол Эрнест Августың ұлы Джордж Луи болды. Сайлаушының лауазымдары Брансвик-Люнебург герцогы және Киелі Рим империясының сайлаушысы болғанымен, ол әдетте тұрғын жеріне орай Ганновердің сайлаушысы деп аталды. Ганновер 1719 жылы Бремен-Верденді иеленді. Сайлаушылық заңмен бөлінбеуге міндетті болды: оған аумақ қосылуы мүмкін, бірақ аумақтан бас тартпауы немесе бірнеше мұрагерлер арасында бөлінуі мүмкін емес; сондай-ақ, мұрагерлік еркек балалардың үлкенінен басталатын тәртіппен жүзеге асыруға тиіс болды. Сайлаушылыққа бекітілген аумақтарға Каленберг, Грубенхаген және Люнебург княздықтары (сол кезде Люнебург Эрнест Августың үлкен ағасы басқарса да) және Дифолц және Хоя графтықтары кірді.
In 1692, the Holy Roman Emperor, Leopold I, elevated George's son, Duke Ernest Augustus to the rank of elector of the empire as a reward for aid given in the War of the Grand Alliance. There were protests against the addition of a new elector, and the elevation did not become official (with the approval of the Imperial Diet) until 1708, in the person of Ernest Augustus's son, George Louis. Though the elector's titles were properly duke of Brunswick Lüneburg and elector of the Holy Roman Empire, he is commonly referred to as the elector of Hanover after his residence. Hanover acquired Bremen Verden in 1719. The electorate was legally bound to be indivisible: it could add to its territory, but not alienate territory or be split up among several heirs; and its succession was to follow male primogeniture. The territory assigned to the electorate included the Brunswick Lüneburg principalities of Calenberg, Grubenhagen, and Lüneburg (even though at the time Lüneburg was ruled by Ernest Augustus's older brother) and the counties of Diepholz and Hoya.
Ұлыбританиямен байланыс
1714 жылы Георг Луи Ұлыбритания мен Ирландияның королі болды, сол себепті сайлаушылар мен Ұлыбритания мен Ирландия жеке одақта басқарıldı. Германиядағы сайлаушылардың иеліктері де кеңейді, себебі олар 1719 жылы бұрын Швецияның иелігінде болған Бремен және Верден герцогтықтарын де-факто сатып алды. 1727 жылы Георг Луи қайтыс болды, оның орнын ұлы Георг II Август басты. 1728 жылы император Карл VI Георг II-ге ресми түрде жер берді (қызмет көрсету міндеттемесімен алмастырып жер берді), ол 1689 жылдан бері Хановермен және оның алдындағы Люнебург княздығымен жеке одақта болған Саксен-Лауенбург феодальдық иелігін. 1731 жылы Хановер де Хадельн жерін алды. Қарсылығында, Хановер 1713 жылғы Прагматикалық санкцияны мойындады, ол Габсбургтердің мұрагерлік құқығын өзгертті. Георг II Август Карл VI-ны 1733 жылға дейін Бремен герцогтығы мен Верден княздығымен, көбінесе Бремен-Верден герцогтықтары деп аталатын, бөлісуге көндірді. Екі жағдайда да Георг II Август Бремен-Верден және Хадельндегі өкілдердің қолданыстағы артықшылықтары мен конституцияларын сақтауға ант берді, осылайша 400 жылдық өкілдік үкіметке қатысу дәстүрін растады. Хановерде, сайлаушылардың астанасында, Хановердің құпия кеңесі (сайлау үкіметі) сайлаушылардың жеке одақта басқаратын императорлық иеліктеріне жауапты жаңа министрлік құрды. Ол Бремен, Верден, Хадельн, Лауенбург және Бентхайм департаменті деп аталды. Дегенмен, сайлаушылар уақытының көп бөлігін Англияда өткізді. Сайлаушылармен тікелей байланыс Лондонның Сент-Джеймс сарайында орналасқан Германия канцеляриясы арқылы сақталды.
In 1714, George Louis became king of Great Britain and Ireland and so the electorate and Great Britain and Ireland were ruled in personal union. The possessions of the electors in Germany also grew, as they de facto purchased the formerly Swedish held duchies of Bremen and Verden in 1719. George Louis died in 1727 and was succeeded by his son George II Augustus. In 1728, Emperor Charles VI officially enfeoffed George II (gave him land in exchange for a pledge of service), with the reverted fief of Saxe Lauenburg, which had de facto been ruled in personal union with Hanover and with one of its preceding Principality of Lüneburg since 1689. In 1731, Hanover also gained Hadeln. In return, Hanover recognised the Pragmatic Sanction of 1713, which changed the Habsburgs' inheritance law. It took George II Augustus until 1733 to persuade Charles VI to enfeoff him also with the Duchy of Bremen and the Principality of Verden, colloquially called Duchies of Bremen Verden. At both enfeoffments, George II Augustus swore that he would respect the existing privileges and constitutions of the estates in Bremen Verden and in Hadeln, thus confirming 400 year old traditions of estate participation in government. In Hanover, the capital of the electorate, the Privy Council of Hanover (electoral government) installed a new ministry in charge of the Imperial Estates ruled by the electors in personal union. It was called the Department of Bremen Verden, Hadeln, Lauenburg and Bentheim. However, the electors spent most of their time in England. Direct contact with the electorate was maintained through the office of the German Chancery, situated in St James's Palace in London.
Жеті жылдық соғыс
Солтүстік Америкадағы француз-үнді соғысы (1754–1763) кезінде Ұлыбритания француздардың Ганноверге басып кіруінен қауіптенді. Георг II өзінің пруссиялық туысы Фридрих II-мен одақ құрып, Солтүстік Америкадағы қақтығысты Бранденбург-пруссиялық және Австриялық үшінші Силезия соғысымен, яғни Жеті жылдық соғыспен (1756–1763) біріктірді. 1757 жылдың жазында француздар Ганноверге шабуыл жасап, Хастенбек шайқасында Георг II-нің ұлы, Камберленд герцогы Уильям ханзадені басқарған ағылшын-ганновер армиясын жеңіп, оны және оның әскерін шалқары Бремен-Верденге тікелей қуды. Онда бұрынғы Цевен монастырында 18 қыркүйекте капитуляциялады (Цевен монастырының келісімі). Бірақ Георг II бұл келісімді мойындамады. Келесі жылы Пруссия, Гессен-Кассель және Брансвик-Вольфенбюттель княздығының әскерлерімен қолдау көрсеткен британ армиясы басып алушыларды қайтадан ығыстырды. Ганновер соғыстың қалған бөлігінде зардап көрмеді.
During the French and Indian War (1754–1763) in the North American colonies, Britain feared a French invasion of Hanover. George II formed an alliance with his Prussian cousin Frederick II combining the North American conflict with the Brandenburg Prusso–Austrian Third Silesian, or Seven Years' War (1756–1763). In the summer of 1757, the French invaded Hanover and defeated George II's son Prince William, Duke of Cumberland, leading the Anglo Hanoverian army, at the Battle of Hastenbeck and drove him and his army into remote Bremen Verden, where in the former Zeven Zeven Convent he capitulated on 18 September (Convention of Kloster Zeven). However, George II did not recognise the convention. The following year, the British Army, supported by troops from Prussia, Hesse Kassel and the Principality of Brunswick Wolfenbüttel, again expelled the occupants. Hanover remained unaffected for the rest of the war.
Француз революциялық соғыстары
Соғыс аяқталғаннан кейін, француз революциялық соғыстары басталарға дейін бейбітшілік орнады. Францияға қарсы Бірінші коалиция соғысы (1792–1797) Ұлыбритания, Ганновер және коалиция құраған басқа да одақтастармен бірге, Ганновер аумағына әсер етпеді, себебі бірінші француз республикасы бірнеше майданда, тіпті өз аумағында да соғысып жатты. Дегенмен, 16 000 гановерлік сарбазды жинау үшін ер адамдар әскерге шақырылды, олар британдық қолбасшылық астында Францияға қарсы Төмен елдерде (Low Countries) соғысқан. 1795 жылы Киелі Рим империясы, Ганноверді қоса, бейтараптығын жариялады, бірақ Франциямен бейбіт келісім туралы келіссөздер жүргізілді, олар 1799 жылы сәтсіз аяқталды. Алайда, Пруссия Базель келісім-шарты (1795) арқылы Франциямен соғысты аяқтады, онда Пруссия Киелі Рим империясының Майн өзенінің демаркациялық сызығының солтүстігіндегі барлық аумақтарында бейтараптығын қамтамасыз етуге міндеттенді, оның ішінде Ганновер, Бремен-Верден және Саксен-Лауенбург сияқты британдық құрлықтағы иеліктері де бар. Осы мақсатта Ганновер де қарулы бейтараптықты сақтау үшін «демаркациялық армияға» әскер беруге міндетті болды.
After the war ended, peace prevailed until the French Revolutionary Wars started. The War of the First Coalition against France (1792–1797) with Great Britain, Hanover and other war allies forming the coalition, did not affect Hanoverian territory since the first French Republic was fighting on several fronts, even on its own territory. However, men were drafted to recruit the 16,000 Hanoverian soldiers fighting in the Low Countries under British command against France. In 1795, the Holy Roman Empire declared its neutrality, including Hanover, but a peace treaty with France was being negotiated until it failed in 1799. Prussia, however, ended for its part the war with France by the Treaty of Basel (1795), which stipulated that Prussia would ensure the Holy Roman Empire's neutrality in all of the latter's territories north of the demarcation line of the River Main, including the British continental dominions of Hanover, Bremen Verden, and Saxe Lauenburg. To that end, Hanover also had to provide troops for the so called demarcation army maintaining the armed neutrality.
Наполеон дәуірі
Екінші коалиция соғысы кезінде Францияға қарсы (1799–1802) Наполеон Бонапарт Пруссияны континенттік британдық иеліктерді басып алуға шақырды. 1801 жылы 24 000 пруссиялық әскер Ганноверге күтпеген шабуыл жасады, ол қарсылықсыз берілді. Сәуірде олар Бремен-Верденнің астанасы Стадеге келді және қазан айына дейін онда тұрды. Британдықтар бастапқыда Пруссияның қарымталығына назар аудармады, бірақ ол Дания, Норвегия және Ресейді қоса алғанда, Францияны қолдайтын қарулы бейтарап елдер коалициясына қосылғанда, британдықтар пруссиялық кемелерді тартып ала бастады. Копенгаген шайқасынан (1801) кейін коалиция ыдырады және Пруссия әскерін шығарды. 1803 жылдың 25 ақпанындағы неміс медиациясының аясында сайлаушылар 1662 жылдан бері Ганновер әулетінің әр екінші билеушісі басқарған Оснабрюк князь-епископтықын нақты одақта алды. Ұлыбритания, бұл жолы одақтастары болмаған күйде, Францияға соғыс жариялағаннан кейін (18 мамыр 1803), француз әскерлері 26 мамырда Ганноверді басып алды. Арленбург конвенциясы (5 шілде 1803) Ганновердің әскери жеңілісін растады, Ганновер армиясы қарусыздандырылды және оның жылқылары мен оқ-дәрілері француздарға берілді. Ганновердің құпия кеңесі, министр Фридрих Франц Дитерих фон Бремер Ганновердің мүддесін қорғап, Эльбаның арғы жағындағы Ұлыбритания мен Ганновердің жеке одақта басқаратын Саксен-Лауенбургке қашты. Француздар көп ұзамай Саксен-Лауенбургті де басып алды. 1805 жылдың күзінде Францияға қарсы үшінші коалиция соғысының (1805) басында француз әскерлері Австрияға қарсы наурыз жорығына Ганноверден кетті. Британдық, швед және орыс коалициялық күштері Ганноверді басып алды. Желтоқсан айында Француз империясы, 1804 жылдан бастап Францияның жаңа үкіметі, енді иелік етпейтін Ганноверді Пруссияға берді, ол оны 1806 жылдың басында басып алды. 1806 жылдың 6 тамызында Киелі Рим империясы таратылды, осылайша императорларды сайлайтын князь-сайлаушылардың функциясы жойылды. Пруссия Францияға қарсы төртінші коалиция соғысында шыққаннан кейін Йена-Ауэрштедт шайқасында (1806 жылдың 11 қарашасы) жеңілді және Франция Ганноверді қайта басып алды. 1807 жылғы Тильзит шартынан кейін Наполеонның бауыры Жером Бонапарт басқаратын Вестфалия патшалығы құрылды, оған бұрынғы Гессен-Кассель электоратының аумақтары, герцогтік Брансвик-Люнебургтік Брансвик-Вольфенбюттель княздығы және бұрынғы пруссиялық аумақтар кірді. 1810 жылдың басында Вестфалия Ганноверді және Бремен-Верденді, бірақ Саксен-Лауенбургті қосып алды. Континенттік жүйені нығайтуға тырысқан Франция империясы 1810 жылдың соңында Солтүстік теңіздің барлық құрлықтық жағалауын (Данияға дейін) және теңіз кемелері жүзе алатын өзендер бойындағы аймақтарды, соның ішінде Бремен-Верден мен Саксен-Лауенбургті және Ганновердің кейбір көршілес аумақтарын аннексиялады. Алайда, Георг III үкіметі француздық аннексияны мойындамады және Франциямен барлық кезең бойы соғыста болды, ал Ганновер министрлері Лондоннан жұмыс істеуді жалғастырды. Ганновердің құпия кеңесі Австрия және Пруссия сияқты елдермен байланысын сақтаған жеке дипломатиялық қызметін сақтап қалды. Ганновер армиясы таратылды, бірақ көптеген офицерлер мен сарбаздар Англияға кетті, онда олар Корольдің неміс легионы құрды. Бұл Наполеон соғыстары кезінде француздарға қарсы үздіксіз соғысқан жалғыз неміс армиясы болды. Француздық билік 1813 жылдың қазан айына дейін сақталды, одан кейін территорияны орыс әскерлері басып алды, ал сол айдың соңындағы Лейпциг шайқасы Наполеонның Вестфалия клиенттік мемлекетіне, сондай-ақ бүкіл Рейн конфедерациясына соңғы нүктені қойды, және Ганновер әулетінің билігі қайта орнатылды. Бұрынғы электорат 1814 жылы Вена конгресінде бекітілген Ганновер корольдігіне айналды.
During the War of the Second Coalition against France (1799–1802) Napoléon Bonaparte urged Prussia to occupy the continental British dominions. In 1801, there was an invasion of 24,000 Prussian soldiers that surprised Hanover, which surrendered without a fight. In April they arrived at Bremen Verden's capital, Stade, and stayed there until October. The British first ignored Prussian hostility, but when the latter joined the pro French coalition of armed neutral powers, including Denmark Norway and Russia, Britain began to capture Prussian ships. After the Battle of Copenhagen (1801), the coalition fell apart and Prussia withdrew its troops. As part of the German Mediatisation of 25 February 1803, the electorate received the Prince Bishopric of Osnabrück in real union, which had been ruled by every second ruler of the House of Hanover since 1662. After Britain, this time without any allies, had declared war on France (18 May 1803), French troops invaded Hanover on 26 May. According to the Convention of Artlenburg (5 July 1803), confirming the military defeat of Hanover, the Hanoverian Army was disarmed, and its horses and ammunitions were handed over to the French. The Privy Council of Hanover, with the minister Friedrich Franz Dieterich von Bremer holding up the Hanoverian stake, fled to Saxe Lauenburg, across the Elbe, which was ruled by Britain and Hanover in personal union. Soon, the French also occupied Saxe Lauenburg. In the autumn of 1805, at the beginning of the War of the Third Coalition against France (1805), the French occupying troops left Hanover in a campaign against Austria. British, Swedish and Russian coalition forces captured Hanover. In December, the French Empire, since 1804 France's new government, ceded Hanover, which it no longer held, to Prussia, which captured it in early 1806. On 6 August 1806, the Holy Roman Empire was dissolved, thereby abolishing the function of prince electors electing its emperors. After Prussia had turned against France in the War of the Fourth Coalition, it was defeated in the Battle of Jena Auerstedt (11 November 1806), and France recaptured Hanover. Following the Treaty of Tilsit in 1807, the new Kingdom of Westphalia was founded, ruled by Napoléon's brother Jérôme Bonaparte, then including territories of the former Electorate of Hesse Kassel, the ducal Brunswick Lüneburgian principality of Brunswick Wolfenbüttel and formerly Prussian territories. In early 1810 Hanover proper and Bremen Verden but not Saxe Lauenburg were also annexed by Westphalia. In an attempt to assert the Continental System, the French Empire annexed in late 1810 all of the continental North Sea coast (as far as Denmark) and the areas along the sections of the rivers navigable for seagoing vessels, including Bremen Verden and Saxe Lauenburg and some adjacent territories of Hanover proper. However, the government of George III did not recognise the French annexation and was at war continuously with France for the entire period, and Hanoverian ministers continued to operate out of London. The Privy Council of Hanover maintained its own separate diplomatic service, which maintained links with countries such as Austria and Prussia. The Hanoverian Army was dissolved, but many of the officers and soldiers went to England, where they formed the King's German Legion. That was the only German army to fight continually throughout the Napoleonic Wars against the French. French control lasted until October 1813, when the territory was overrun by Russian troops, and the Battle of Leipzig later that month spelled the definitive end to the Napoleonic client state of Westphalia, as well as the entire Confederation of the Rhine, and the rule of the House of Hanover was restored. The former electorate became the Kingdom of Hanover, which was confirmed at the Congress of Vienna in 1814.
Ганновердің сайлаушылары
Сайлаушылар заңды түрде бөлінбейтін еді: олар өз аумағын кеңейте алған, бірақ аумақты иеліктен шығара алмайтын немесе бірнеше мұрагерлерге бөліп бермейтін, бұл бұрынғы қағидаға сәйкес, кейде Брансвик-Люнебург княздықтарының көптеуіне алып келді. Мұрагерлік еркек балаға бірінші кезекте берілуі керек еді. Бұл сол кезде герцогтар әулеті үшін қолданылған саликтік заңға қайшы болғандықтан, өзгеріске императорлық бекіту қажет болды, оны император Леопольд I 1692 жылы берді. 1692 жылы сайлаушы мәртебесіне көтерілген кезде оның құрамында Брансвик-Люнебургтің Каленберг және Грубенхаген княздықтары болды, оларды бұрынғы әулет 1665 жылы мұраға алған еді. Алайда, 1708 жылы Императорлық диетада сайлаушылар бекітілгенге дейін Каленберг әулеті 1705 жылы Целле княздығын мұраға алды. Сонымен қатар, бұрын сатып алынған Дипольц және Хойя графтықтары да кірді. Қасиетті Рим империясы 1806 жылы таратылғанымен, Георг III үкіметі таратылуды соңғы деп санамады және ол 1814 жылға дейін «Брансвик-Люнебург герцогы, Императорлық қазынашысы және Қасиетті Рим империясының сайлаушысы» деген атақпен жүрді. + Ганновер сайлаушыларының тізімі Сайлаушы Билеу мерзімі Мұрагерлік туралы ескертулер Георг I Людовик Георг Людвиг 1708–1727 Эрнест Августтың ұлы. 1714 жылы Ұлыбритания мен Ирландияның королі болды. 1719 жылы Бремен-Верденді сатып алды. Георг II Август Георг II. Август 1727–1760 Георг I-нің ұлы. 1731 жылы Хадельн жерін сатып алды. Георг III Вильгельм Фридрих Георг III. Вильгельм Фридрих 1760–1806 Георг II-нің немересі. 1801 жылы Ұлыбритания королі болды (Ирландиямен одақ туралы акті бойынша). 1803 жылы Оснабрюк князь-епископтығын алды. 1801–1813 жылдардағы Ұлы француз соғысы кезінде әр түрлі оккупациялар мен аннексиялар арқасында де-факто билік жоғалды және қайта орнатылды: жоғалды (1801 жылдың басында), қайта орнатылды (1801 жылдың сәуірінде), жоғалды (1803 жылдың мамырында), қайта орнатылды (1805 жылдың күзінде), жоғалды (1806 жылдың басында) және қайта орнатылды (1813 жылдың қазанында). 1806 жылы Қасиетті Рим империясының таратылуымен сайлаушы титулы жойылғанымен, Георг бұл таратылуды мойындамады. 1814 жылдың басында Ганновердің королі жарияланды және 1814–1815 жылдардағы Вена конгресінде осылай танылды.
The electorate was legally indivisible: it could add to its territory, but not alienate territory or be split up among several heirs, as had been the rule before, which led at times to a multitude of Brunswick Lüneburgian principalities. Its succession was to follow male primogeniture. Since that was against Salic law, which was then valid for the ducal family, the change needed imperial confirmation, which Emperor Leopold I granted in 1692. In 1692, at its upgrading to the rank of electorate, its territory comprised the Brunswick Lüneburgian principalities of Calenberg and Grubenhagen, which the line of the former had already inherited in 1665. However, before the confirmation of the electorate by the Imperial Diet in 1708, the Calenberg line further inherited the principality of Celle in 1705. Further included were the earlier acquired counties of Diepholz and Hoya. Although the Holy Roman Empire was dissolved in 1806, George III's government did not consider the dissolution to be final, and he continued to be styled "Duke of Brunswick Luneburg, Arch treasurer and Prince Elector of the Holy Roman Empire" until 1814. + List of electors of Hanover Elector Dates of reign Succession Notes George I LouisGeorg Ludwig 1708–1727 Son of Ernest Augustus. Became King of Great Britain and Ireland in 1714. Acquired Bremen Verden in 1719. George II AugustusGeorg II. August 1727–1760 Son of George I. Acquired the Land of Hadeln in 1731. George III William FrederickGeorg III. Wilhelm Friedrich 1760–1806 Grandson of George II. Became King of the United Kingdom (by the Act of Union with Ireland) in 1801. Acquired the Prince Bishopric of Osnabrück in 1803. De facto power was lost and restored by various occupations and annexations during the 1801–1813 Great French War: lost (early 1801), restored (April 1801), lost (May 1803), restored (Autumn 1805), lost (early 1806), and restored (October 1813). Although the electoral title became defunct with the dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, George did not recognise that dissolution. Proclaimed King of Hanover in early 1814 and was broadly recognised as such during the 1814–1815 Congress of Vienna.