Кіріспе
Ресей патшайымы Шарлотта Кристина София, сондай-ақ София Шарлотта немесе жай ғана Шарлотта (28 тамыз 1694, Вольфенбюттельде туған – 2 қараша 1715, Санкт-Петербургте қайтыс болған) – Ресей тағының мұрагері Алексей Петровичтің әйелі. Ол Брансвик-Вольфенбюттель герцогы Людовик Рудольф пен Эттинген-Эттингеннің ханшайымы Кристина Луизаның қызы болды.
Charlotte Christine Sophie also known as Sophie Charlotte or simply Charlotte (28 August 1694, in Wolfenbüttel – 2 November 1715, in Saint Petersburg), was the wife of Tsarevich Alexei Petrovich of Russia. She was the daughter of Louis Rudolph, Duke of Brunswick Wolfenbüttel and Princess Christine Louise of Oettingen Oettingen.
Ерте өмір және білім
Шарлотта Кристина Польша королі Август II сарайында тәрбиеленді, оның әйелі Бранденбург-Байройттен Кристиана Эберхардина оның крест анасы және туысы болды. Ол сол дәуір үшін лайықты білім алды. 1709 жылдың соңында Ресей императоры Петр I өзінің ұлы Алексейді білімін аяқтау үшін Дрезденге жіберді. Сол жерде ол Шарлоттамен алғаш рет танысты.
Неке
Ол өзінің үлкен әпкесі Елизавета Кристинаның Киелі Рим императоры Карл VI-ға үйленгені үшін оның ұлы үшін патша Петрге лайықты болып көрінді, ал Ресей дипломаттары Түркиямен болатын күресте Австрияның қолдауына қуанды. 1711 жылғы 25 қазанда Торгауда Шарлотта Кристина Ресейдің Петр I-нің бірінші әйелі Евдокия Лопухинадан туған үлкен ұлы және мұрагері Алексей Царевичке үйленді. Оған лютеран дінін сақтауға рұқсат берілді, бірақ туған балалары орыс православиесінде тәрбиеленеді. Бұл неке Ресей императорлық отбасының тек орыс дворяндарымен ғана некелесу дәстүрін бұзған екінші жағдай болды, алғашқысы Анна Ивановнаның Курляндия герцогы Фредерик Вильгельмге үйленуі еді. Ол Зоя Палеологтің шамамен 200 жыл бұрын үйленгенінен кейін Ресей императорлық отбасының мүшесіне үйленген шетелдік еуропалық әулеттің алғашқы әйел өкілі болды. 1713 жылы ол Ресейге келді. Шарлотта патша Петр I-нің құрметіне ие болды, бірақ өзінің шетелдіктерден құралған, бірінші туысы, принцесса Джулиана Луиза фон Остфрисланд басқарған жеке ауласымен оқшау өмір сүрді. Бастапқыда Алексеймен некесі бақытты болды, бірақ оның ішімдікке құмарлығы олардың қарым-қатынасын тез арада шиеленістірді. Петр I де жиі ұлын соғыс жорықтарына алып жүретін, осылайша Шарлоттаны одан да оқшауландырды. Некелескеннен кейінгі алғашқы апталарда Петр оған өзінен және ұлынан бөлек Петербургке қайтуын бұйырды, бірақ ол әкесінің сарайына қашып кетті. Петр оны қайта әкелді, бірақ ашу көрсетпей, тыныштандырып, отбасына кез келген уақытта баруға болатынын, бірақ бұл туралы алдын ала хабарлау керектігін айтты. Царевичтің Ефросиния Федоровамен ашық қарым-қатынасы болды, ол Шарлоттаның қысқа ғұмырында басталып, оның қайтысынан кейін де жалғасты.
Балалар мен өлім
Шарлотта Наталья есімді қызының және кейін Ресейдің Петр II аталған ұлының дүниеге келуімен біршама көңіл тыныштығына бөленді. Ол ұлы туғаннан кейін бір ай өткен соң қайтыс болды. Оның қызы да, ұлы да баласыз жас күнінде дүниеден озды.
Аңыз
Оның өлімінен кейін шамамен елу жыл өткен соң, Шарлотта 1715 жылы қайтыс болмаған, ал оның денесінің орнына ағаштан жасалған қуыршақ табынға салынған деген аңыз пайда болды. Осы аңыз бойынша, ол Луизианаға қашып, Д’Обан есімді француз офицеріне үйленді, сосын олар Парижге көшіп кетті. Кейін Бурбон аралына қоныс аударды, ал Д’Обан қайтыс болғаннан кейін Шарлотта Еуропаға оралды. Ол Париж мен Бельгиядағы Брюссельде, Австрия император қызы Мария Терезиядан алған зейнетақымен өмір сүрді.
Танымал мәдениетте
Генрих Цшокке Шарлотта туралы әңгімені "Die Prinzessin von Wolfenbüttel" атты повесть етіп жазды. Шарлотта Бёрч Пфайффер осы повесть бойынша либретто жазды.
Санта-Кьера операсы
Саксония-Кобург герцогы Эрнест патшаның әйелі туралы "Санта-Кьяра" операсын жазды. Операның оқиғасы Мәскеудегі патша сарайында өтеді. Шарлотта Кристина күйеуінің қатыгездігінен зардап шегіп, Германияға қайтып оралуды қатты қалайды. Ол Германияға хатшысы Гербертті жіберіп, қайта оралуға рұқсат сұрайды, бірақ оған рұқсат берілмейді. Ол Виктор де Сент-Обанға жасырын ғашық екені белгілі болады. Әйелінен құтылу ниетімен, царевич Алексис Шарлотта Кристинаны уланған шараппен өлтіруге тырысады. Ішіп алғаннан кейін Шарлотта Кристина жансыз күйге түседі. Алайда, ол өлген жоқ, тек ұйықтап жатыр, өйткені ол удың орнына тек есірткі ішкен (дәрігер Аврелий царевич Алексиске берді, оны у деп сендірді). Жерлеу кезінде және табутты жаппас бұрын Аврелий мен Герберт Шарлотта Кристинаны байқалмай ұрлап алады. Он айдан кейін Шарлотта Кристина Италияның оңтүстігіндегі Неаполь маңындағы Резина портында танылмай, бақытты өмір сүруде, онда оны Кьяра деп атайды және жергілікті халық қасиетті әйел ретінде құрметтейді ("Санта-Кьяра"). Царевич Алексис те Резинаға келеді, ол әкесіне қарсы сәтсіз қастандықтан кейін Ресейден қашып келеді. Цардың бұйрығымен Виктор де Сент-Обан мен Аврелий оның соңынан ілеседі. Оны қуғыншылармен және рух деп ойлаған Шарлотта Кристинамен кездескеннен кейін, царевич Алексис өзін-өзі өлтіреді.