Колин Блэкберн: Шотландиялық судья және құқық сардары
Colin Blackburn, Baron Blackburn
Колин Блэкберн (1813-1896) – британдық заңгер, судья. Корольдік сотта жұмыс істеген, апелляциялық сотқа тағайындалған және заң лорды болған. Тарихы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд судьясы (1813–1896)
Scottish judge (1813–1896)
Колин Блэкберн, Блэкберн бароны (18 мамыр 1813 – 8 қаңтар 1896) – британдық заңгер және судья. Шотландтық дін қызметкерінің ұлы, ол Шотландия мен Англияда білім алып, кейін Англиядағы адвокаттар қатарына қосылды. 1859 жылы Лорд Кэмпбелл оны Корольдік сотқа кіші адвокаттықтан судьялыққа көтергенге дейін заңгерлік әлемде көп танылмаған еді. Ол 1876 жылға дейін осы лауазымды атқарды, содан кейін Апелляциялық сотқа тағайындалды. Сол жылдың қазан айында ол жаңадан қабылданған Апелляциялық юрисдикция заңының талаптарына сәйкес заң лорды болып тағайындалған алғашқы адам болды. Ол 1886 жылы зейнетке шығып, он жылдан кейін дүние салды. Блэкберн ортақ құқық саласындағы ең жоғары саяхатшы саналды және оның шешімдері бүгінгі күнге дейін сілтеме жасалады.
Colin Blackburn, Baron Blackburn, (18 May 1813 – 8 January 1896) was a British lawyer and judge. The son of a Scottish clergyman, he was educated in Scotland and England, before joining the English bar. He was little known to the legal world before he was elevated from the junior bar to a puisne judgeship in the Court of Queen's Bench by Lord Campbell in 1859, a position he held until 1876, when he was appointed to the Court of Appeal. In October of that year, he was the first person to be appointed as a law lord under the provisions of the newly enacted Appellate Jurisdiction Act. He retired in 1886 and died ten years later. Blackburn was considered the highest authority on common law and his judgments continue to be cited today.
Өмір
Колин Блэкберн – Джон Блэкберннің екінші ұлы, ал анасы – Колин Гиллис пастырдың қызы Ребекка. Ол 1813 жылдың 18 мамырында дүниеге келді. Оның ағасы Питер Блэкберн 1859–65 жылдары Стирлингширді консервативтік бағыттағы парламентке өкілдік етті. Інісі Хью Блэкберн – белгілі математик болды. Болашақ судьяның білімі Эдинбург академиясынан басталып, содан кейін Итон және Кембридж университетінің Тринити колледжінде жалғасты. Университетте 1835 жылы «Б» бакалавр (сегізінші рангтағы) және 1838 жылы «А» магистр дәрежесін алды. 1870 жылы Эдинбург университетінен құрметті LL.D. ғылыми дәрежесін иеленді. Ол 1835 жылдың 20 сәуірінде Линкольн қонақүйінің студенті ретінде заңгерлік білімін бастады. Кейін Ішкі ғибадатханаға ауысып, 1838 жылдың 23 қарашасында адвокаттыққа қабылданды және 1877 жылдың 13 сәуірінде құрметті судья болып сайланды. Шақырылғаннан кейін бірнеше жыл бойы солтүстік аймақта іс-әрекет етті, бірақ ісі аз немесе мүлдем іссіз болды. Оның кәсіби байланыстары, саяси ұмтылыстары немесе адвокаттық қызметте табысқа жеткізетін жеке қасиеттері болған жоқ. Осы кезеңде ол Т.Ф. Эллиспен бірге беделді Эллис пен Блэкберн еңбектерінің сегіз томын дайындаумен айналысты. Заңгер ретінде танымал болғандықтан, кейде маңызды коммерциялық істерде жұмысқа алынды, бірақ сотта репортер ретінде, емес, сотталушы ретінде көбірек танылды. Сэр Уильям Эрлді Корольдік соттан Бас сотқа ауыстырған кезде Лорд Кэмпбелл оны бос қызметке таңдап, кәсіптік ортаны таң қалдырды. Ол 1859 жылдың 27 маусымында судья болып тағайындалды, ал 2 қарашада оған коф кигізілді. 1860 жылдың 24 сәуірінде рыцарь атағын алды. Оның жоғарылауына байланысты туған қызығушылық оқиғаның негізсіз екенін көрсетті.
Colin Blackburn was the second son of John Blackburn of Killearn, Stirlingshire, and Rebecca, daughter of the Rev. Colin Gillies. His birth occurred on the 18th of May 1813. His elder brother, Peter Blackburn, represented Stirlingshire in the conservative interest in the parliament of 1859–65. Additionally, his younger brother was the renowned mathematician Hugh Blackburn. The future judge's education began at the Edinburgh Academy, followed by Eton and Trinity College, Cambridge. At the university, he earned his B. A. (eighth wrangler) in 1835 and later, his M. A. in 1838. In 1870, he received the honorary degree of LL. D. from the University of Edinburgh. He commenced his legal studies on 20 April 1835, as a student at Lincoln's Inn. Later, he migrated to the Inner Temple, where he was called to the bar on 23 November 1838, and elected an honorary bencher on 13 April 1877. For some years after his call, he went the northern circuit in a briefless or almost briefless condition. He had no professional connection, no turn for politics, no political interest, and none of the advantages of person and address which make for success in advocacy. During this period employed himself in reporting and editing, with T. F. Ellis, eight volumes of the respected Ellis and Blackburn reports. Though his well earned repute as a legal author led to his occasional employment in weighty mercantile cases, he was still a stuff gownsman, and better known in the courts as a reporter than as a pleader, when on the transference of Sir William Erle from the Queen's Bench to the chief justiceship of the common pleas, Lord Campbell startled the profession by selecting him for the vacant puisne judgeship. He was appointed justice on 27 June 1859, and on 2 November following, was invested with the coif. He was knighted on 24 April 1860. The surprise with which his advancement was received was proved by the event to have been singularly ill founded.
Судья
Көп ұзамай жаңа судьяның сот ақыл-ойының барлық қажетті қасиеттеріне ие екені анық болды. Оның табиғи түрде өткір және қатаң тәртіппен жетілдірілген логикалық қабілетіне, терең білімі, көзқарасының кеңдігі, салмақты ойлау қабілеті және шексіз шыдамдылығы қосылды, бұл оның шешімдерін мүмкіндігінше қатесіз етті. Оның он жеті жылдық судьялық қызметінің барысында көптеген маңызды істер болған жоқ, бірақ 1867 жылғы 28 қазанда Манчестерлік фениандардың ісін қарағандағы қадір-қасиеті мен бейтараптылығы одан да маңызды оқиғаға лайық болды. 1868 жылғы 2 маусымда Миддлсекстің бас қазылар алқасына Ямайканың бұрынғы губернаторы Эдвард Джон Эйрге қатысты айыптама туралы берген нұсқауы, мүмкін толыққанды ерекше болмаса да, жалпы алғанда, өте күрделі және империялық маңызы бар мәселені анықтау үшін қолданылатын қағидалардың дұрыс, салмақты және күшті түсіндірмесі болып табылады. Оның сот қабілеті бір рет қана күмәнді болды: бұл 1877 жылы The Times газетіне жазған ерекше хатындағы ащы тілді ирланд судьясы Джонатан Кристианның оған жасаған шабуылы болды, ол Блэкберннің өзінің бір үкімін қайтаруын жеке қорлау ретінде қарастырды. Кристиан ирландтық әріптестерімен дауласумен белгілі болды және тіпті олардың ең көрнектілерінің (әсіресе Лорд О’Хаган, ол Блэкбернмен бірге апелляциялық сотта отырып, Кристианның шешімін қайтаруға қосылды) қабілеттерін төмен бағалады. Сондықтан оның Блэкбернге жасаған шабуылына көп мән берудің қажеті жоқ (кейбір деректерге сүйенсек, О’Хаган оның наразылығының нақты нысанасы болған). 1873 және 1875 жылғы Сот актілері арқылы соттардың бірігуі Блэкбернге жоғары сот судьясы мәртебесін берді, ол 1876 жылғы Апелляциялық юрисдикция туралы заң Лордтар палатасын екі өмірлік судья тағайындау арқылы нығайтуға рұқсат берген кезде, одан да тәжірибелі судьясы болған жоқ. Блэкберннің жаңа мәртебеге ие болуына барлық жақтан қолдау көрсетілді. Ол 1876 жылғы 10 қазанда «Киллерн, Стирлингшир графтығы» атағымен барон Блэкберн титулымен өмірлік жұртына көтерілді, Лордтар палатасына орын алды және келесі айда (21, 28 қараша) құпия кеңеске ант берді. Оның империялық құқық жүйесін басқаруға қатысқан жұмысында Блэкберн өте жоғары деңгейдегі қабілетін көрсетті, сондықтан 1886 жылғы желтоқсанда зейнетке шығуына байланысты ауыр қайғы болды. Бұл өкініштің себебі Апелляциялық юрисдикция туралы заңдағы бір кемшілік болды, оған сәйкес оның қызметтен кетуі Лордтар палатасынан шығарылуына әкелді. Алайда, бұл кемшілік түзету актісі арқылы жойылды. Ол 1896 жылғы 8 қаңтарда Айрширдегі Дуонхолм имениесінде үйленбеген күйінде қайтыс болды.
It was soon apparent that the new puisne judge possessed in an eminent degree all the essential qualities of the judicial mind. To a logical faculty, naturally acute and improved by severe discipline, he added a depth of learning, a breadth of view, a sobriety of judgment, and inexhaustible patience, which made his decisions as nearly as possible infallible. Few causes célèbres came before him during his seventeen year tenure of office as judge of first instance, but the dignity and impartiality with which he presided at the trial (28 October 1867) of the Manchester Fenians were worthy of a more august occasion, and his charge to the grand jury of Middlesex (2 June 1868) on the bill of indictment against the late governor of Jamaica, Edward John Eyre, though not perhaps altogether unexceptionable, is, on the whole, a sound, weighty, and vigorous exposition of the principles applicable to the determination of a question of great delicacy and the gravest imperial consequence. Only once was his judicial ability seriously questioned: this was an attack on him in an extraordinary letter to The Times in 1877 by the bitter tongued Irish judge Jonathan Christian, who chose to treat Blackburn's reversal of one of his judgments as a personal affront. Christian was notorious for quarrelling with his Irish colleagues, and thought poorly of the ability of even the most distinguished of them (notably Lord O'Hagan, who sat with Blackburn on the appeal and joined with him in reversing Christian's decision) so his attack on Blackburn need not be taken seriously (it has been suggested that O'Hagan was the real target of his indignation). The consolidation of the courts effected by the Judicature Acts of 1873 and 1875 gave Blackburn the status of justice of the high court, which numbered among its members no judge of more tried ability when the Appellate Jurisdiction Act of 1876 authorised the reinforcement of the House of Lords by the creation of two judicial life peers, designated "lords of appeal in ordinary". Blackburn's investiture with the new dignity met accordingly with universal approbation. He was raised to the life peerage on 10 October 1876, by the title of Baron Blackburn, of Killearn in the County of Stirlingshire, and took his seat in the House of Lords and was sworn of the Privy Council in the following month (21, 28 November) In the part which he thenceforth took in the administration of our imperial jurisprudence, Blackburn acquitted himself with an ability so consummate as to cause his retirement in December 1886 to be felt as an almost irreparable loss. The regret was intensified by the discovery of a curious flaw in the Appellate Jurisdiction Act, by which his resignation of office carried with it his exclusion from the House of Lords. This anomaly was, however, removed by an amending act. He died, unmarried, at his country seat, Doonholm, Ayrshire, on 8 January 1896.
Мансап
Блэкберн 1867 жылғы сот және 1877 жылғы қор биржасы жөніндегі корольдік комиссиялардың мүшесі болды және 1878 жылы қылмыстық кодекстің жобасы бойынша корольдік комиссияға төрағалық етті. Ол "Сатып алу-сату шартының мүлік және тауарлар мен заттарға қатысты заңдық құқықтарына тигізетін әсері" атты көрнекті еңбектің авторы болды, Лондон, 1845, 8vo. Бұл еңбек Бенджаминнің толыққанды жұмысымен ығыстырылғанға дейін осы саладағы стандартты оқулық ретінде өз орнын сақтап келді. 1885 жылы Дж. К. Грэм қайта жөнделген жаңа басылымы жарық көрді. Блэкберн репортер ретінде Томас Флауэр Эллиспен бірлесіп жұмыс істеді. Ол зор құрметке ие болғанымен, аса танымал болған жоқ. Белгілі бір әңгімеге сәйкес, ол әріптесіне зейнетке шығу кешін өткізуге болмайтындықтан демалысқа кетпек екенін айтқан. Әріптесі оған мұндай шараның қажеті жоқ екенін, себебі кешке ешкім келмейтінін көңілді күйде жауап берді. Ол сату заңына қатысты құнды еңбектің авторы болды.
Blackburn was a member of the royal commissions on the courts of law (1867) and the stock exchange (1877), and presided over the royal commission on the draft criminal code (1878). He was the author of a masterly Treatise on the Effect of the Contract of Sale on the Legal Rights of Property and Possession in Goods. Wares, and Merchandise, London, 1845, 8vo, which held its own as the standard textbook on the subject until displaced by the more comprehensive work of Benjamin. A new edition, revised by J. C. Graham, appeared in 1885. As a reporter Blackburn collaborated with Thomas Flower Ellis. Though greatly respected he does not seem to have been popular. According to a well known story, he informed a colleague that he intended to retire in vacation to avoid the trouble of a retirement dinner – the colleague cheerfully replied that this was quite unnecessary since no one would have turned up to the dinner anyway. He was the author of a valuable work on the Law of Sales.