Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жәңдекшелер (簾) – бұл декоративтік ағаш, бамбук немесе басқа табиғи материалдан жасалған жапондық экрандар немесе жалюзилер. Олар қарапайым жіптермен, боялған жіптермен немесе басқа да декоративтік материалдармен бірге тоқылған, көлемі жартылай жабық жалюзилерді құрайды. Оларды орап немесе бүктеп қоюға болады. Кейде оларды (御簾/みす) деп те атайды, әсіресе егер олардың жасыл матадан жасалған жиегі болса. Ілмейтін жәңдекшелер қарапайым қамыстан тік тақташалардан жасалады және экран ретінде қолданылады. Жапондықтардың көпшілігі үйдің верандасын және басқа да ашық жерлерін күн сәулесінен, жаңбырдан және жәндіктерден қорғайды. Олар әдетте көктемде орнатылып, күзде қайтадан түсіріледі. Олардың жеңіл құрылымы желдің өтуіне мүмкіндік береді, бұл жапондық ыстық жазда өте пайдалы. Құрылыс материалдарын табу оңай болғандықтан, оларды арзанға жасауға болады. Сарайлар мен виллалар үшін жасалған әсем жәңдекшелерде жоғары сапалы бамбук, қымбат жібек және алтынмен кестеленген өрнектер қолданылған. Кейде олар суреттермен безендірілген, көбінесе ішкі жағында; ал кейбір қытай жәңдекшелерінде сыртында да рәміздер бейнеленген.
([[Wiktionary:簾) are traditional Japanese screens or blinds, made of horizontal slats of decorative wood, bamboo, or other natural material, woven together with simple string, colored yarn, or other decorative material to make nearly solid blinds can be either rolled or folded up out of the way. They are also sometimes called (御簾/みす), particularly if they have a green fabric hem. , non hanging , are made of vertical slats of common reed and used as screen. are used in many Japanese homes to shield the verandah and other openings of the building from sunlight, rain, and insects. They are normally put up in spring and taken down again in autumn. Their light structure allows breezes to pass through, a benefit in the hot Japanese summers. Since the building materials are easy to find, can be made cheaply. Elaborate for palaces and villas used high quality bamboo, with expensive silk and gold embroidery worked in. Sometimes they featured paintings, most often on the inside; some Chinese screens had symbols painted on the outside as well.
Әлеуметтік рөл
ғимарат тұрғындарын тек ауа райынан ғана емес, сонымен қатар сырттан бақылаудан да қорғайды. Олар "Генджи туралы әңгімеде" ерекше көзге түседі. Хэйан дәуірінде (794–1185 жж.) сарай әйелі, жақын туыстарынан басқа ер адаммен сөйлескенде, экран артына жасырынар еді. Ол экранның тесігінен қарап, әңгімелесіп отырғанын көре алатын, бірақ ол экраннан қашықтап тұруға тиіс болғандықтан, оны көре алмайтын. Тек оның рұқсатымен ғана жақындауға болар еді, және экранды тек әйел ғана көтерер еді. Ер адамның кез келген рұхсатсыз әрекеті – әдептіліктің қалың бұзуы және әйелдің ар-намысына қатер деп есептелді. Императорлық қабылдауларда да қолданылды. Императорға тіке қарауға тыйым салынғандықтан, ол тақ залында тек аяқ киімін ғана көрсете отырып, экран артына жасырынып отыратын. Императорлық билік әлсіреген сайын бұл әдеттен бас тартылды.
protect the inhabitants of the building not only from the elements, but also from the eyes of outsiders. They are featured prominently in The Tale of Genji. During the Heian period (794–1185), a court lady would conceal herself behind a screen when speaking with a man outside her immediate family. She could peep through it and see her interlocutor, but because he had to remain at a distance from it, he could not see her. Only with her permission might he step closer and only she would ever raise the screen. Any unwarranted moves on the man's part were seen as a grave breach of etiquette and a threat against the lady's honour. were also used in imperial audiences. Since looking directly at the was forbidden, he would sit hidden behind a screen in the throne hall, with only his shoes showing. This practice fell out of use as imperial power declined.
Қазіргі заманғы өндіріс
Эдо дәуірінен (1603-1867) және одан кейінгі Мейдзи дәуірінде (1868-1911) өндіріс азайып, дәстүрлі қолөнерге айналды, бірақ түрлі компаниялар оларды әлі де сатады және шетелге экспорттайды. Бұлар көбінесе тоқыма станоктарында тоқылады.
Following the Edo period (1603–1867) and in the ensuing Meiji period (1868–1911), the production of went into decline and became a traditional handicraft, but they still are sold and shipped abroad by various companies. These are typically woven on looms.
Мұражай
Амано-чо, Кавачинагано, Осакадағы мұражайда құралдар мен оларды жасауға қолданылған машиналардың, сондай-ақ басқа елдердегі құралдар мен машиналардың тарихы көрсетілген.
A museum in Amano cho, Kawachinagano, Osaka traces the history of Tools and machines used to manufacture them, as well as from other countries, are on display.