АҚШ жоғарғы сотының «Moreland» ісі (1922) — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

United States v. Moreland, 258 U. S. 433 (1922), 1922 жылдың 9 және 10 наурызында АҚШ Жоғарғы Соты қараған және бір айдан кейін, 17 сәуірде шешім шығарған іс. Іс Бесінші толықтырудың құқықтарына қатысты, нақтырақ айтқанда, ауыр еңбек жазасының қорқынышты жаза саналатындығы (соның салдарынан үлкен қазылар алқасының айыптау қажеттігі туындайды) немесе қорқынышты жаза ретінде қарастырылуы үшін жазалау үшін түрмеге қамаудың қажеттілігі мәселесін қарастырды. Көпшілік пікірде соттың бұрынғы іс, Wong Wing v. United States, бойынша шешімдерді қолдауын жалғастыру туралы ұстанымы да қамтылған. АҚШ-тың адвокаттары Wong Wing ісінің Moreland ісіне қатысты дұрыс қолданылмағанын, сондай-ақ кейінгі істерде өзгертілгенін немесе күшін жойғанын мәлімдеді. Сот өз шешімінде үкіметтің Wong Wing-ке қатысты ұстанымын қабылдамады және Moreland пайдасына шешім шығарды.

Көпшілік пікір

Сот өзінің 5:3 шешімінде (Сот Кларк қатыспаған), Апелляциялық соттың шешімін толыққанды бекітті, оның ішінде 1908 жылғы 23 наурыздағы актіні конституцияға қайшы деп тану және Морлендті босату туралы бұйрық беруді де қамтыды. Көпшілік пікір – судья Джозеф МакКенна жазған және судьялар Дэй, МакРейнольдс, Питни және Ван Девантер қолдаған – олардың осы нәтижеге келуге құлшынбағанын, бірақ АҚШ азаматының Бесінші түзетумен қорғалуға құқығын сақтауға міндетті екенін білдірді, сондай-ақ, «құқық кейде оған қарсы заңды күшпен шектеуге ұмтылатын адамға да берілуі керек».

Жамандық пен қаталдық

Соттың ұятты және аса ауыр қылмыстар мәселесін қарастыру кезінде, негізгі анықтамалар беру қажет болды. Сот Морленд жіберілетін Виргиния штатындағы Ококуан жұмыс үйінің (түрме шаруашылығы) жаза тарту орны емес екенін шешті. АҚШ тарапы бұл қылмыстың ұятты емес екенін дәлелдеуге тырысты, олар «қамау орны – яғни, жаза тарту орнындағы қамау – ұятты жасайды, ал қатаң еңбекпен бірге болуы – тек бір жағдай ғана» деген пікір білдірді.

Дегенмен, Жоғарғы Сот Ококуанның мәртебесінің Мореланд ісі үшін маңызды емес екенін мәлімдеді; 1885 жылғы Ex Parte Wilson (114 U. S. 417) ісінде жаза тарту орнында өтелуді талап ететін қылмыстар ұятты қылмыстар деп танылған болатын. Істің назар орталығы ауыр еңбек жазасына ауды, көпшілік Уилсон ісінен цитата келтірді: «Егер қамау жаза тарту орнынан басқа жерде болса және қатаң еңбекпен бірге жүргізілсе, соңғысы оны ұятты етеді». АҚШ тарапының пікірі Уилсонның қорытындысына тікелей қайшы келді және қабылданбады. Сот АҚШ-тың «[Мореланд айыпталған] Актідегі айыппұл немесе бас бостандығынан айыру жазалары бөлек қарастырылады» деген аргументін де қабылдамады. Әділет министрі МакКенна былай деп жазды:

Бұл пікір негіссіз. Заң бойынша қандай жаза тағайындалуы мүмкін, емес, қандай жаза тағайындалды – осы мәселе маңызды. Егер айыпталатын адам сотталған жағдайда ұятты жазаға ұшырау қаупі болса, ол үлкен жюри айыптамасы болмаса, сотқа жіберілмеуге құқылы. Апелляциялық соттың шешімін қолдаған Жоғарғы Сот Уилсонның маңызды қорытындысын тағы да қолдады, тіпті ұятты жаза мүмкіндігі (айыппұл сияқты жеңіл жазалар бар болса да) қылмысты ұятты қылмысқа айналдырады және Конституцияның Бесінші толықтауының талаптарын орындау қажет етеді.

Вонг Вингті қорғау

Сотшы МакКенна көпшілік пікірдің үлкен бөлігін Вонг Уинг пен АҚШ ісін қорғауға, stare decisis принципінің көрнекті мысалы ретінде арнады. МакКенна АҚШ-тың [Вонг Уинг] билігі мен көлеміне қарсы екенін, оны өзгертетін немесе жоққа шығаратын басқа істерді келтіріп жазды. Сондықтан, оны қайта қарау алдымен маңызды болып табылады. Көпшілік пікірде АҚШ-тың апелляциялық сот алдындағы мәселе бойынша осы істі өзгертуге немесе оның құқықтық негізін жоюға жасаған әрекеттері таңғажайып болды, "осы мақсатқа жету үшін қолданылған амалдар мен күш-жігер өкілдікке біршама түсініксіз болып көрінеді" деп атап өтті. Жоғарғы Соттың (және апелляциялық соттың) Вонг Уингтің ісін тікелей атаудың қажеті жоқ екені, сондай-ақ осы істің маңызды тұжырымдары дұрыс қолданылмағаны туралы ұсыныстар көпшілікті ойландырып, 1896 жылғы үкімді ұзақ қорғауға әкелді. АҚШ Вонг Уингтің ісі Фицпатрик пен АҚШ арасындағы (178 U. S. 304) (1900) істе есімдерін таппағанын, бұл төрт жылдан кейін болған жағдай екенін көрсетті. АҚШ бұл жіберу Вонг Уингтің қолданылмауы немесе Жоғарғы Соттың оны жоққа шығаруын білдіреді деп мәлімдеді, бірақ бұл аргумент сот пікірінде екі себеппен қабылданбады: "іс оны атамау арқылы ғана жоққа шығарылмайды"; және Ex Parte Уилсон Вонг Уинг пен Фитцпатрик ісінде әрбір шешімді негіздеу үшін келтірілген. Вонг Уинг ісінде, Ex Parte Уилсон сияқты, ауыр еңбекке мәжбүрлейтін жаза үлкен жюри айыптамасысыз болғандықтан алынып тасталды. Бірақ АҚШ Вонг Уингтің жазасы қорқынышты деп табылғанын, себебі оны жазалау орынына жібергенін, ал жазаға ауыр еңбек енгізілгендіктен емес деп ұсынды. Көпшілік пікір бұл пікірді таңғажайып деп тапты, өйткені Вонг Уинг көп жыл бұрын жіберілген Детройт түзеу мекемесі шын мәнінде жазалау орыны емес еді: "ол өзінің атынан көрініп тұрғандай, түзету және реформалау орны, есімді қорлауға сотталу емес". Вонг Уингке тағайындалған ауыр еңбек жазасы оның жазалау орынына жіберілгендіктен емес, ауыр еңбек енгізілгендіктен алынып тасталғандықтан, ол бесінші түзетуге қарсы бұзушылыққа әкелген қорқынышты жаза болып табылуы керек.

Justice McKenna devoted a vast portion of the majority opinion to a defense of Wong Wing v. United States in a prime example of the principle of stare decisis. McKenna wrote that the United States “resists both the authority and extent of [Wong Wing] by the citation of others, which, it asserts, modify or overrule it. A review of it, therefore, is of initial importance.”

The majority opinion found odd the United States’ efforts to “modify the case or to remove it as authority for” the issue at hand before the Court of Appeals, noting “the means and pains taken to accomplish [that goal] are somewhat baffling to representation.” Arguments that the Supreme Court (and the Court of Appeals) were wrong to even cite Wong Wing and that a key finding of that case was incorrectly applied gave the majority pause and lead to a lengthy defense of that 1896 verdict. The United States noted Wong Wing was not referenced in the opinion of Fitzpatrick v. United States (178 U. S. 304) (1900), a case that occurred four years later. The United States claimed that this omission meant Wong Wing did not apply, or had been set aside by the Supreme Court, but this argument is rejected in the court's opinion for two reasons: “ a case is not overruled merely by an omission to mention it”; and Ex Parte Wilson had been cited in both Wong Wing and Fitzpatrick to justify the findings of each case. In Wong Wing, just like in Ex Parte Wilson, a punishment requiring hard labor was set aside because it was brought about without the involvement of a grand jury indictment. But the United States suggested Wong Wing's punishment was found to be infamous because he was to be sent to a penitentiary, and not because the sentence involved hard labor. The majority opinion found this contention odd, because the Detroit House of Corrections, to which Wong Wing was sent many years ago, was in fact not a penitentiary: “it was, and is, what its name implies – a place of correction and reformation, not of condemnation to infamy.” Since the hard labor sentence against Wong Wing was set aside and not done so because he was to be sent to a penitentiary, it can only have been because the inclusion of hard labor was infamous and therefore led to a Fifth Amendment violation.

Басқа пікір

Брандейс судьясы негізгі мәселелер бойынша көпшілікпен келіспейтін, қарсы пікір жазды. Вонг Винг ісінің нәтижелеріне қатысты, келіспеушілер бұл істі дұрыс қолданбаған деп санайды, АҚШ тарапымен келіседі. Атап айтқанда, азшылық Детройт түзеу үйін жазалау орны деп табады. Вонг Вингті сот комиссары, емес, сот алқасы жазалау орнына қамады; осы себепті Вонг Вингке тағайындалған жаза Бесінші түзетуді бұзады. Азшылық пікірі Ококуандағы жұмыс үйі жазалау орнына ешқандай ұқсамайды деген ұсынысқа бірнеше сөйлем арнады. Сондықтан олар ауыр еңбекті қорлыққа алып келетін фактор деп қарастырды. Колониялық Америкадан келтірілген бірнеше мысалдар немесе тарихта ауыр еңбек қабылданған жаза ретінде қарастырылған кездердің мысалдары арқылы, азшылық АҚШ тарапын қолдады: «Ауыр еңбекке тыйым салу емес, жазалау орнында қамауға алу қылмысты қорлық етеді». Азшылық Ex Parte Wilson ісінде айтылған мына мәлімдемені атап өтті: «Қай жазалар қорлық деп есептеледі, ол қоғамдық пікірдің бір дәуірден екінші дәуірге өзгеруіне байланысты болуы мүмкін». Конституцияда ауыр еңбек туралы ештеңе айтылмағандықтан және Бесінші түзетуде тек қорлық қылмыстар туралы сөз болғандықтан, азшылық оларды байланыстыру мүмкін емес деп мәлімдеді, себебі «кішкентай балаларын асырауға қарамайтындығы үшін Ококуанға қысқа мерзімге жіберу, әрине, қорлық емес». Алайда, бұл мәлімдеме көпшілік тарапынан Ex Parte Wilson ісінде айтылған тағы бір тұжырымды елемеді: «Егер жазалау орнынан басқа жерде қамау болса және ол ауыр еңбекпен байланысты болса, соңғысы оны қорлық етеді». Сондай-ақ, осы келтірілген мәлімдеме көпшілік пікіріне де қатысты сияқты: Wong Wing және United States v. Moreland істері арқылы қоғамдық пікір кез келген ауыр еңбекті қорлықтың анықтамасы ретінде қарастыратын болды. Брандейс судьясы Соттың ешқашан ауыр еңбекті жалғыз жаза ретінде қарастырмағанын айтты; ол осыны Moreland ісінде көрсетті.

Justice Brandeis wrote the dissenting opinion, which disagreed with the majority on key issues. In regards to findings of the Wong Wing case, the dissenters felt the case had been improperly applied, agreeing with the United States’ case. In particular, the minority found the Detroit House of Correction to be a penitentiary. A court commissioner, and not a grand jury, sentenced Wong Wing to an infamous penitentiary imprisonment; this is why the Wong Wing punishment was in violation of the Fifth Amendment. The minority opinion devoted several sentences to the suggestion that the workhouse at Occoquan was nothing like a penitentiary. Therefore, they focused on the matter of hard labor as a trigger for infamy. Citing several examples from colonial America or examples in history of times when hard labor was considered an acceptable punishment, the minority sided with the United States: “It is not the provision for hard labor, but the imprisonment in a penitentiary, which now renders a crime infamous.” The minority disagreed that Wong Wing found the presence of hard labor alone to be an infamous sentence. The minority noted a statement made in Ex Parte Wilson: “‘What punishments shall be considered as infamous may be affected by the changes of public opinion from one age to another’.” Because the Constitution contains no mention of hard labor, and the Fifth Amendment only refers to infamous crimes, the minority contended the two could not be linked together, because “commitment to Occoquan for a short term for nonsupport of minor children is certainly not an infamous punishment.”

However, this statement ignored another finding of Ex Parte Wilson mentioned by the majority: “ if imprisonment was in any other place than a penitentiary and was to be at hard labor, the latter made it infamous ” Also, this same cited statement would seem to apply to the majority opinion as well: through the cases of Wong Wing and now United States v. Moreland, public opinion had changed to include any hard labor as the very definition of infamy. Justice Brandeis contended that the Court had never held hard labor alone to be an infamous punishment; it did so in its Moreland opinion.