1885 жылғы Қытай иммиграциялық заңы: Канада тарихындағы этникалық негіздегі бірінші шектеу
Chinese Immigration Act, 1885
Канаданың 1885 жылғы қытай иммиграция заңы: қытай иммигранттарына салынатын салық ($50), CPR құрылысы, тарих, себептері мен салдары. Иммиграция тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың 1885 жылғы иммиграциялық заңнамасы
Canadian 1885 immigration legislation
1885 жылғы Қытай иммиграциялық заңы – Канада Парламенті қабылдаған, Канадаға кіретін барлық қытай иммигранттарынан 50 доллар көлемінде салық алуды көздейтін заң. Ол 1885 жылы жарияланған Қытай иммиграциясы жөніндегі Корольдік комиссияның ұсынымдары негізінде жасалды. Заңға 20 шілде 1885 жылы патшалық келісім берілді және ол 1882 жылы қабылданған АҚШ-тың Қытайлықтарды шығару туралы заңынан кейін қабылданды.
The Chinese Immigration Act, 1885 was an act of the Parliament of Canada that placed a head tax of $50 (50.0 in 1885 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) on all Chinese immigrants entering Canada. It was based on the recommendations of the Royal Commission on Chinese Immigration, which were published in 1885. It was granted royal assent on 20 July 1885, and followed the U. S. Chinese Exclusion Act, which was passed in 1882.
Тарих
1880-жылдардың басында, Канадалық Тынық мұхиты теміржолының (CPR) салынысы кезінде, 17 000-ға жуық қытай иммигранттары жұмысшы ретінде Канадаға келді. Көптеген адамдар Қытайдан келсе, қалғандары Вашингтон, Орегон және Калифорния сияқты АҚШ штаттарынан келді, бұрын теміржолдар мен кен орындарында жұмыс істегендердің ішінде болды. Осылайша, батысқа экономикалық тиімділік әкелу мақсатында 1880-жылдардың басында қытай иммиграциясына қолдау көрсетілді. Сонымен қатар, CPR Канаданы біріктіру үшін құрылды, ал өнеркәсіпшілер оның құрылысын аяқтау үшін арзан еңбек күшіне мұқтаж болды. 1881 жылы негіз салынған CPR, 1885 жылдың 7 қарашасында аяқталды – “жоспардан алты жыл бұрын, соңғы тірек қадағы Крейгеллачиде, Британ Колумбиясында орнатылды”. Оның аяқталуынан кейін қытай иммиграциясына деген қажеттілік күрт азайды. Канадаға иммиграцияның тағы бір себебі – Қытайдағы ауыр саяси және әлеуметтік жағдайлар болды. 1858 мен 1923 жылдар аралығында 44 000-нан астам иммигрант Канадаға келді және олар “қосылуға келмейтін халық” деп есептелді. Комиссияға Жозеф Адольф Шапло мен Джон Гамильтон Грей жетекшілік етті, олар Британ Колумбиясы бойынша өткен жария тыңдауларда қытай иммиграциясы туралы куәліктерді жинады және оларды АҚШ-тың Тынық мұхиты жағалауында алынған куәліктермен салыстырды. 51 адамның куәліктері ұсынылды. Тек екі қытай куәгері – Сан-Францискодағы Қытай консулдығының екі лауазымды тұлғасымен ғана кеңесілді. Экономикалық тиімділік тұрғысынан қытай иммиграциясын қолдайтын, соның ішінде әртүрлі пікірлер білдірілді. Алайда, қытай иммиграциясының жағдайы бойынша басым пікір – оны шектеу қажеттігі туралы болды. Қытайларға қарсы айтылған шағымдар негіссіз және оларды растайтын дәлелдер аз екені анықталды. Бұл қарамастан, комиссия қытай иммиграциясына қарсы орташа заңнаманы ұсынды және әр адамнан 10 доллар көлемінде салық алуды ұсынды.
In the early 1880s, during the construction of the Canadian Pacific Railway (CPR), as many as 17,000 Chinese immigrants came to Canada to work as labourers. Many individuals arrived from China, but others came from American states that included Washington, Oregon, and California, following their work on railroads and in mining camps. Thus, as a way to bring the West economic efficiency, Chinese immigration was encouraged in the early 1880s. Furthermore, the CPR was formed to physically unite Canada, and industrialists desired cheap labour to complete its construction. Founded in 1881, the CPR was completed on 7 November 1885, "six years ahead of schedule, when the last spike was driven at Craigellachie, B. C." Following its completion, the demand for Chinese immigration decreased significantly. Immigration to Canada also resulted from troubling political and social circumstances in China. Over 44,000 immigrants arrived in Canada between 1858 and 1923, and considered to be an "unassimilable people." The commission was led by Joseph Adolphe Chapleau and John Hamilton Gray, who gathered testimony regarding Chinese immigration at public hearings across British Columbia and compared these testimonies to those gathered on the Pacific Coast of the United States. The testimonies of 51 people were submitted. Only two Chinese witnesses were consulted: two officials from the Chinese Consulate in San Francisco. Multiple viewpoints were reported, including some in favour of Chinese immigration on an economic efficiency scale. However, the overall consensus on the state of Chinese immigration was a vocalized demand for its restriction. Claims against the Chinese were slanderous and were found to have little evidence behind them. Despite this, the commission recommended a moderate legislation against Chinese immigration and proposed a $10 head tax.
Іске асыру
Заң комиссияның қорытындылары нәтижесінде қабылданды. Бұл заң дипломаттар, үкіметтік өкілдер, туристер, саудагерлер, ғалымдар және студенттерді қоспағанда, қытайлық иммигранттарға 50 доллар мөлшерінде бас салығы салды. Салынған 50 долларлық бас салық, патша комиссиясы ұсынған 10 доллардан едәуір жоғары болды. Бұл заң Канада тарихында этникалық тегіне байланысты иммигранттарды шеттетуге алғаш рет бағытталған заң болды. Сондай-ақ, ол бірінші бөлімінде «қытайлық иммигрант» терминін «Канадаға кіретін және осы Заңның төртінші бөлімінде көзделген босату құқығына ие емес, қытай тегіндес кез келген адам» деп анықтады. Осылайша, заң қытайлық иммигранттардың санын шектеді, сондықтан 300 тонналық кеме Канадаға тек алты қытайлық иммигрантты тасымалдай алатын болды. 1887 жылы заңға түзетулер енгізіліп, қытай емес еркектерге үйленген қытай әйелдеріне, сондай-ақ теміржол арқылы Канададан өтетін қытай азаматтарына Канадаға кіруге рұқсат берілді. 1892 жылы қосымша түзетулер, Канаданың қытай тұрғындары елден уақытша шығуды қаласа, кету алдында иммиграциялық қызметкерге тіркелуін міндеттеді. 1900 жылы премьер-министр Уилфрид Лориер қытайлық иммигранттардың ағыны тоқтамайтынын ескере отырып, бас салығын 100 долларға көтерді. 1903 жылы бұл мөлшер 500 долларға дейін өсті, бұл «қытай жұмысшысының екі жылдық жалақысына тең» болды. Ақырында, 1923 жылы бұл заң «қытайлықтарды шеттету туралы заң» деп те аталатын 1923 жылғы Қытайлық Иммиграция Заңымен алмастырылды, ол қытайлық иммиграцияны толығымен тоқтатты.
The act was enacted as a result of the findings of the commission. The act imposed a $50 head tax on Chinese immigrants, with the exceptions of diplomats, government representatives, tourists, merchants, scientists, and students. The imposed duty of $50 was a significant increase from the $10 duty recommended by the royal commission. This piece of legislation became the first in Canada's history to exclude immigrants on the basis of their ethnic origin. It also defined "Chinese Immigrant" in section one as "The expression 'Chinese Immigrant' means any person of Chinese origin entering Canada and not entitled to the privilege of exemption provided for by section four of this Act." Therefore, the act limited the number of Chinese immigrants to the extent that a 300 ton ship could only carry six Chinese immigrants to Canada. The act was amended in 1887 to allow Chinese women who were married to non Chinese men to enter Canada, as well as Chinese passing through Canada via the railway. An additional amendment in 1892 required Chinese residents of Canada who wished to temporarily leave the country to register with an immigration official prior to their departure. In 1900, the head tax was raised to $100 by Prime Minister Wilfrid Laurier, due to a still growing influx of Chinese immigrants. In 1903, this was further raised to $500, "An equivalent of two year’s wages for a Chinese labourer." The act was eventually superseded in 1923 by the Chinese Immigration Act, 1923, also known as the "Chinese Exclusion Act", which banned Chinese immigration entirely.
Кейінгі оқиғалар мен мұра
Заң күшіне енгеннен кейін Канадада қытай халқына деген көзқарас жағымсыз болып өзгерді. Мысалы, 1890 жылдары Квебек, Монреаль және Торонто қалаларындағы еңбек ұйымдастырушылары қытай иммиграциясына қарсылық танытты. Қытай халқының экономикалық және әлеуметтік ортада болуына наразылық білдіру үшін ел бойынша көптеген тәртіпсіздіктер орын алды. 1887 жылы Ванкуверде қытайлық жерді дайындаушыларға қарсы наразылық болды. Бірнеше белгілі канадалық саясаткерлер осы саясатқа қарсы шықты. Олардың ішінде адам құқықтарын жақтаған Прогрессивті консервативтік партияның мүшесі Джон Дифенбеккер және қытайлықтарға тең емес қарауға қарсылық білдірген CCF мүшесі Стэнли Ноулз болды. CCNC жүргізген келесі сауалнамада "сауалнаманы толтырған 867 жауап берушінің 46 пайызы ресми кешірім сұрауға және жеке құрбандарға символдық өтемақы төлеуге қолдау көрсетті, ал 38 пайызы қоғамдық өтемақының кейбір түрлерін қолдады". "Канадалық қытайлар елдің құрылысына үлкен үлес қосып жатыр. Олар көптеген қиындықтарға қарамастан, маңызды тарихи үлес қосты. Сондықтан, сайлау науқанында айтқанымдай, қытай-канад қауымы бастың салығы үшін кешірім сұрауға және лайықты мойындау мен өтемақы алуға лайық. 2006 жылдың 29 тамызынан бастап Канаданың өтемақы бағдарламасы "жеке бастың салығын төлеушілерге (немесе төлеуші қайтыс болған жағдайда, олардың жұбайына) білім беру және естелік шараларын қаржыландырумен" біріктірілді.
Following the implementation of the act, prejudice against the Chinese grew across Canada. During the 1890s, for example, labour organizers in cities that included Quebec City, Montreal, and Toronto objected to Chinese immigration. Numerous riots occurred across the country to protest the presence of Chinese people in economic and social settings. In 1887, a riot occurred in Vancouver in protest of Chinese land clearing crews. Several notable Canadian politicians protested these policies. These included John Diefenbaker, a member of the Progressive Conservative party who was very supportive of human rights, and Stanley Knowles, a member of the CCF who protested the unequal treatment of the Chinese. A subsequent survey by the CCNC "found that of the 867 respondents who completed the questionnaire, forty six percent were in favor of an official apology and a symbolic redress to the individual victims, while thirty eight percent also supported some form of community redress. "Chinese Canadians are making an extraordinary impact on the building of our country. They've also made a significant historical contribution despite many obstacles. That's why, as I said during the election campaign, the Chinese Canadian community deserves an apology for the head tax and appropriate acknowledgement and redress. Effective 29 August 2006, Canada's redress program combined "payments to individual head tax payers, (or, if the payer is deceased, to their spouse) with funding for educative and commemorative programs."
Маңыздылығы
Бұл заң Канада тарихындағы алғашқысы болғандықтан және болашақ шектеу саясаты мен заңдарының негізін салғандықтан, өте маңызды рөл атқарды. Заң бас алымдарының заңдық негізін қалады, олар кейін одан да қатаң түрде күшейтілді. Осының салдарынан, 1940 жылдарға дейін Қытайдан иммиграция күрт азайды.
The act was tremendously important as a result of it being the first of its kind in Canada's history and subsequently laying down the foundations for future exclusionary policies and acts. The act laid down the legal framework for head taxes, which were later refined even more harshly. As such, immigration from China was greatly reduced until the 1940s.