Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Наполеон соғыстары мен Пиреней соғысы кезіндегі әскери офицер, генерал-майор сэр Александр Диксон (3 маусым 1777 – 22 сәуір 1840) – британдық армия офицері, артиллерияде қызмет еткен. Ол Наполеон соғыстары кезінде көптеген шайқастарда шайқасты. Артур Уэллисли, Веллингтонның 1-ші герцогы оның қабілеттерін ең жоғары бағалады және Пиреней соғысының соңғы кезеңінде оны өз армиясының артиллериясының нақты қолбасшысы етіп тағайындады.
Army officer during the Napoleonic Wars and the Peninsular War
Major General Sir Alexander Dickson (3 June 177722 April 1840) was a British Army officer who served in the artillery. He fought at many battles during the Napoleonic Wars. Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington had the highest opinion of his abilities and made him the effective commander of his army's artillery during the latter part of the Peninsular War.
Әскери мансап
Диксон 1793 жылы Корольдік әскери академияға түсіп, келесі жылы Корольдік артиллерияда екінші лейтенант болып бітірді. 1798 жылы Меноркада және 1800 жылы Мальтада қызмет етті. Капитан ретінде ол 1806–07 жылдардағы сәтсіз Монтевидео экспедициясына қатысты, ал 1809 жылы бригадалық генерал Эдвард Хауортпен бірге Португалияға барды, онда артиллерияның бригадтық майоры болып қызмет етті. Көп ұзамай португалдық артиллерияда қолбасшылық лауазымға ие болды және португалдық қызметтегі подполковник ретінде 1810–11 жылдардағы түрлі шайқастарға қатысты. Сиудад-Родриго, Бадахоз, Саламанка бекіністері және Бургос қамалдарының қоршауында Веллингтон оған артиллерия жұмысының көп бөлігін тапсырды. Саламанка шайқасында ол резервтік артиллерияға қолбасшылық етті. Соңында одақтас әскердің барлық артиллериясының бас қолбасшысы болды, британдық қызметте әлі де капитан болса да, оның бағынысында 8000-ге жуық әскер болды. Ол 1813 жылы Сан-Себастьян қаласын қоршаудың сәтті аяқталуына үлкен үлес қосты. Витория, Пиреней және Тулуза шайқастарында артиллерияның қимылдарына жетекшілік етті, ал соғыс аяқталғаннан кейін өзінен жоғары тұрған офицерлерден құрметті сыйлықтар алды. Ол Нью-Орлеан шайқасында болды, бірақ Ватерлоо науқанына қатысу үшін Еуропаға үлгерді. Веллингтон армиясының артиллерия штабында Quatre Bras және Ватерлоо шайқастарында болды, содан кейін одақтас әскерлердің алдынан қалған француз бекіністерін қоршау кезінде британдық артиллериялық колоннасына қолбасшылық етті. Өмірінің соңына дейін ол ел ішінде қызмет етті, негізінен артиллерия штабының офицері ретінде генерал-майор шенімен және Сент-Джеймс паркінің бас қаругері атағымен. Пиреней соғысы кезінде ол Бусако, Альбуэра, Сиудад-Родриго, Бадахоз, Саламанка, Витория, Сан-Себастьян, Нивель, Ниве және Тулуза шайқастарында болды. Оның Пиреней алтын медалінде алты лента болды – тек Веллингтон герцогының тоғыз лентасы, сэр Деннис Пэк пен Лорд Бересфордтың әрқайсысының жеті лентасы бар медальдарынан көп.
Dickson entered the Royal Military Academy in 1793, passing out as second lieutenant in the Royal Artillery in the following year. As a subaltern he saw service in Menorca in 1798 and at Malta in 1800. As a captain he took part in the unfortunate Montevideo Expedition of 1806–07, and in 1809 he accompanied Brigadier General Edward Howorth to Portugal where he served as brigade major of the artillery. He soon obtained a command in the Portuguese artillery, and as a lieutenant colonel of the Portuguese service took part in the various battles of 1810–11. At the sieges of Ciudad Rodrigo, Badajoz, the Salamanca forts, and Burgos, he was entrusted by Wellington with most of the detailed artillery work. At the Battle of Salamanca he commanded the reserve artillery. In the end he became commander of the whole of the artillery of the allied army, and though still only a substantive captain in the British service, he had under his orders some 8000 men. He played a key role in the successful conclusion of the Siege of San Sebastián in 1813. At the battles of Vitoria, the Pyrenees and Toulouse he directed the movements of the artillery engaged, and at the end of the war received handsome presents from the officers who had served under him, many of whom were his seniors in the army list. He was at the disastrous Battle of New Orleans, but returned to Europe in time for the Waterloo campaign. He was present at Quatre Bras and Waterloo on the artillery staff of Wellington's army, and subsequently commanded the British battering train at the sieges of the French fortresses left behind the advancing allies. For the rest of his life he was on home service, principally as a staff officer of artillery with the rank of major general and title of Master Gunner St James's Park. During the Peninsular War he was present at the battles of Busaco, Albuera, Ciudad Rodrigo, Battle of Badajoz, Salamanca, Vittoria, San Sebastián, Nivelle, Nive, and Toulouse. His Peninsular Gold Medal had six clasps – only the Duke of Wellington, with nine clasps, Sir Dennis Pack and Lord Beresford, with seven each, had more clasps to their medal.
Кейінгі мансап
Ол 1840 жылы генерал-майор және Бат орденінің Ұлы крестінің иегері болып қайтыс болды. 1847 жылы Вулвичте оның еске алу ескерткіші орнатылды. Диксон Корольдік географиялық қоғамның алғашқы мүшелерінің бірі еді. Оның Пиреней түбегінде сақталған күнделіктері Дунканның Корольдік артиллерия тарихында қолданылған басты мәліметтер көзі болды.
He died, a major general and Knight Grand Cross of the Order of the Bath, in 1840. A memorial was erected at Woolwich in 1847. Dickson was one of the earliest fellows of the Royal Geographical Society. His diaries kept in the Peninsula were the main source of information used in Duncan's History of the Royal Artillery.