Кіріспе
Манитоба штатындағы, Канададағы мұралық темір жол. "Прерий итінің орталық темір жолы" – Канаданың Манитоба штатындағы Виннипег қаласының жанындағы мұралық темір жол. Мамырдан қыркүйекке дейін әр сенбі, жексенбі және мерекелік дүйсенбі күндері тұрақты сапарлар жасалады, олар Грос-Айл ауылдық қауымдастығында бір тоқталыммен шамамен төрт сағатқа созылады. Маусым ішінде арнайы кешкі ас сапарлары, сондай-ақ қазан айында "Howlin' Halloween Express" пойыздары ұйымдастырылады. Операциялар туралы толық мәліметтерді кестелерден табуға болады. Жеке чартерлер, мектептік бағдарламалар және "Бір күндік инженер" бағдарламалары да қолжетімді.
The Prairie Dog Central Railway is a heritage railway just outside Winnipeg, Manitoba, Canada. Regular trips are every Saturday, Sunday and Holiday Monday from May through September, and last almost four hours with one stop in the rural community of Grosse Isle. Special dinner excursions occur during the season, as well as the Howlin' Halloween Express Trains in October. Details of the operations can be found by reviewing the schedules. Private Charters, School Programs and Engineer for a Day are also available.
Тарих
1970 жылы The Vintage Locomotive Society Inc. компаниясы бастама көтерген алғашқы жұмыстар 1970 жылдың шілдесінде басталды. 1970–1974 жылдары пойыз Чарльзудтан, қазір қолданыстан шығарылған Канаданың ұлттық Кабот тармағында қозғады. 1975 жылдан 1996 жылға дейін пойыз Поло Паркінің батысында, қазір қолданыстан шығарылған Канада Ұлттық темір жолының желісінде орналасқан Сент-Джеймстен жұмыс істеді. 1999 жылы қазір Федералдық мұра нысаны болып саналатын станция Россердегі Инкстер түйісіне көшірілді. Vintage Locomotive Society Inc. компаниясы 1999 жылы Канаданың Ұлттық темір жолы компаниясынан бұрынғы Оук Пойнт тармағын сатып алды. Бұл тармақ бастапқыда 1905 және 1910 жылдар аралығында Маккензи мен Манн компаниясымен Канаданың Солтүстік темір жолы үшін салынған, ал 1923 жылы Канаданың Ұлттық темір жолдары жүйесінің бір бөлігіне айналды. Тармақ Канада Тынық мұхиты темір жолының шығыс-батыс басты жолымен байланысты, ал Prairie Dog Central пайдаланатын бұрынғы тармақтың бөлігі Уорреннің солтүстігіне шамамен 3 шақырымға дейін созылады. Алғашқы желінің қалған бөлігі қазір қолданыстан шығарылған.
Локомотивтер мен жылжымалы құрам
Локомотив №3 – 1882 жылы Шотландияның Глазго қаласындағы Dübs and Company компаниясымен Канадалық Тынық мұхиты темір жолы үшін, кейіннен Виннипег су электр стансасы үшін салынған 4-4-0 локомотиві. 2001-2009 жылдары толықтай жөндеуден өтті, оның ішінде жаңа қазандық орнатылды. №3 – Канададағы ең көне жұмыс істеп тұрған бу локомотиві. 4138 локомотиві – 1958 жылдың қараша айында Иллинойс штатының Ла-Гранж қаласында General Motors компаниясының Electro-Motive бөлімшесімен Grand Trunk Western үшін салынған классикалық EMD GP9 дизель локомотиві. GP9 моделі. 1685 локомотиві де EMD GP9 дизель локомотиві. Ол Манитобаның Midland теміржол компаниясы үшін General Motors компаниясының Лондон, Онтариодағы Electromotive бөлімшесінде салынды. 1957 жылдың наурыз айында А1091 құрылыс нөмірімен аяқталды және Midland теміржол локомотиві №1-ді алмастыру үшін тікелей Виннипегке жіберілді. 1685 өмірінің барлық кезеңін Виннипегте өткізді және ауыр жөндеу үшін ғана АҚШ-қа барды. Жергілікті жерде 1685 Виннипег маңындағы және оның айналасындағы Midland теміржол желісінде жеміс қоймаларына қызмет көрсетті. 1685 Виннипегтен тысқары жерлерге барған жылдары, жүк тасымалы тоқтатылғанға дейін күн сайын Эмерсонға барып тұрды. Кейде ол Миннеаполис пен Виннипег арасында жүретін бұрынғы Great Northern жолаушылар пойызына көмектесті. 1685 осы мақсатта бу генераторымен жабдықталған. 1685 жылдар бойында айтарлықтай өзгеріске ұшырамады. BN Midland компаниясын сатып алғанда Burlington Northern бояу схемасын алғаннан басқа, және 1999 жылы BNSF 1685 болғанда, жалғыз маңызды өзгеріс – бу генераторын алып тастау болды. Мотивтік күш тізімінде 1685 – BNSF компаниясына тиесілі соңғы GP9 локомотиві. 103 вагоны 1908 жылы Чикагодағы Pullman Company компаниясымен Мичиган штатының Калумет қаласындағы Keweenaw Central теміржолы үшін салынған. Бірнеше жылдан кейін жұмысын тоқтатып, 1920 жылы Виннипег жарық және электр компаниясы сатып алды. Ол сол ұйымның, оның мұрагері Виннипег су электр стансасының (қазіргі Manitoba Hydro) меншігінде қалды және Prairie Dog Central теміржолымен пайдалану үшін Vintage Locomotive Society компаниясына жалға берілді. "Комбинирленген вагон" жүк тасымалдауға арналған бөлімшеге және қалған бөлігіне жолаушыларға арналған орындықтар орнатылған. Жүк бөлімі пойыз экипажы үшін және жұмыс істеу үшін қажетті арнайы жабдықтарды орналастыру үшін пайдаланылады. Бұл вагон әрқашан пойыздың локомотивінің артында орналасады, өйткені Канаданың федералдық қағидалары бу қозғалтқышы/тендер мен жолаушылар аймағы арасында буфер болуын талап етеді. Жүк бөлімі осы қағидаға сәйкес келеді. Ол түпнұсқа күйіне толыққанды қалпына келтірілді, оның ішінде емен панельдер, мөлдір емес желдеткіш терезелер, қазандық пеш және дәретхана бар. Мұндай вагондар көбінесе аралас пойыздарда, сондай-ақ далалық ауылдардың жүк тасымалы мен көлік қажеттіліктерін қамтамасыз ететін вагондармен бірге пайдаланылған. 103 вагонында ең көп 36 жолаушы отыруға мүмкіндігі бар және Vintage Locomotive Society Inc. компаниясының негізін қалаушы мүшесінің құрметіне "Гордон Янгер" деп аталды. 104 вагоны 1906 жылы Онтарионың Кобург қаласындағы Crossen Coach Company компаниясымен Канаданың Солтүстік теміржолы үшін салынған. Ол 1954 жылы Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) компаниясына сатылғанға дейін қызметте болды. 1970 жылы Vintage Locomotive Society Inc. оны GWWD компаниясынан сатып алды. Бұл вагон толыққанды қалпына келтірілді және оның ішінде емен мен магони панельдері, қорғасын терезелер, төбеден ілінетін "шұңқыр газ" шамдары, ерлер мен әйелдерге арналған дәретханалар, көмір пеші және темекі шегуге арналған бөлме бар. 1901 жылы Огайо штатының Дейтон қаласындағы Barney and Smith Car Company компаниясымен Канаданың Солтүстік теміржолы үшін салынған 105 вагоны Prairie Dog Central теміржолының жолаушылар паркінің ең көне вагоны болып табылады. Ол толыққанды қалпына келтірілді және оның ішкі қабырғасы қақпақпен жабылған, магонидан жасалған қабырғалар, темекі шегуге арналған ерекше бөлме, ерлер мен әйелдерге арналған бөлек дәретханалар және қазандықпен қапталған көмір пеші бар. 106 вагоны 1913 жылы Квебек штатының Ангус-Шопс қаласындағы Canadian Pacific Railway компаниясымен салынған. 1969 жылы Vintage Locomotive Society оны GWWD компаниясынан сатып алып, 1974 жылы пайдалануға берді. Бұл ағаш вагон еменмен қапталған магони панельдерімен, орындықтардың үстіндегі үздіксіз мыс сөресімен, желдеткіш терезелердегі түпнұсқалы витраждармен және терезе жалюзилерімен жабдықталған. 1911 жылы Квебек штатының Ангус-Шопс қаласындағы Canadian Pacific Railway компаниясымен салынған 107 вагоны 1956 жылы Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) компаниясына сатылды және 1970 жылы Vintage Locomotive Society Inc. компаниясының мүлігіне айналды, GWWD компаниясымен жабдық алмасу арқылы және 1972 жылы пайдалануға берілді. Магони мен емен панельдерімен, төбеден ілінетін "шұңқыр газ" шамдарымен, әр орындықта мыс спичка соққыш тақталарымен, ерлер мен әйелдерге арналған бөлек дәретханалармен және қазандықпен қапталған көмір пешімен жабдықталған, ол әрқашан соңғы вагон болып табылады, өйткені ол терезелері жолға қарап тұрған толық енді жабық вестибюльге ие. Бұл аймақ поезд кері бағытта жүргенде дирижер мен поезд машинисі үшін пайдалы, өйткені олардың бақылауымен және локомотив машинисімен байланыс орнату арқылы қауіпсіз кері қозғалысқа мүмкіндік береді. Багаж бөлімі осы қағидаға сәйкес келеді. Ол түпнұсқа күйіне толыққанды қалпына келтірілді, оның ішінде емен панельдер, мөлдір емес желдеткіш терезелер, қазандық пеш және дәретхана бар. Мұндай вагондар көбінесе аралас пойыздарда, сондай-ақ далалық ауылдардың жүк тасымалы мен көлік қажеттіліктерін қамтамасыз ететін вагондармен бірге пайдаланылған. 103 вагонында ең көп 36 жолаушы отыруға мүмкіндігі бар және Vintage Locomotive Society Inc. компаниясының негізін қалаушы мүшесінің құрметіне "Гордон Янгер" деп аталды. 104 вагоны 1906 жылы Онтарионың Кобург қаласындағы Crossen Coach Company компаниясымен Канаданың Солтүстік теміржолы үшін салынған, ол 1954 жылы Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) компаниясына сатылғанға дейін қызметте болды. 1970 жылы Vintage Locomotive Society Inc. оны GWWD компаниясынан сатып алды. Бұл вагон толыққанды қалпына келтірілді және оның ішінде емен мен магони панельдері, қорғасын терезелер, төбеден ілінетін "шұңқыр газ" шамдары, ерлер мен әйелдерге арналған дәретханалар, көмір пеші және темекі шегуге арналған бөлме бар. 1901 жылы Огайо штатының Дейтон қаласындағы Barney and Smith Car Company компаниясымен Канаданың Солтүстік теміржолы үшін салынған 105 вагоны Prairie Dog Central теміржолының жолаушылар паркінің ең көне вагоны болып табылады. Ол толыққанды қалпына келтірілді және оның ішкі қабырғасы қақпақпен жабылған, магонидан жасалған қабырғалар, темекі шегуге арналған ерекше бөлме, ерлер мен әйелдерге арналған бөлек дәретханалар және қазандықпен қапталған көмір пеші бар. 106 вагоны 1913 жылы Квебек штатының Ангус-Шопс қаласындағы Canadian Pacific Railway компаниясымен салынған. 1969 жылы Vintage Locomotive Society оны GWWD компаниясынан сатып алып, 1974 жылы пайдалануға берді. Бұл ағаш вагон еменмен қапталған магони панельдерімен, орындықтардың үстіндегі үздіксіз мыс сөресімен, желдеткіш терезелердегі түпнұсқалы витраждармен және терезе жалюзилерімен жабдықталған. 1911 жылы Квебек штатының Ангус-Шопс қаласындағы Canadian Pacific Railway компаниясымен салынған 107 вагоны 1956 жылы Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) компаниясына сатылды және 1970 жылы Vintage Locomotive Society Inc. компаниясының мүлігіне айналды, GWWD компаниясымен жабдық алмасу арқылы және 1972 жылы пайдалануға берілді. Магони мен емен панельдерімен, төбеден ілінетін "шұңқыр газ" шамдарымен, әр орындықта мыс спичка соққыш тақталарымен, ерлер мен әйелдерге арналған бөлек дәретханалармен және қазандықпен қапталған көмір пешімен жабдықталған, ол әрқашан соңғы вагон болып табылады, өйткені ол терезелері жолға қарап тұрған толық енді жабық вестибюльге ие. Бұл аймақ поезд кері бағытта жүргенде дирижер мен поезд машинисі үшін пайдалы, өйткені олардың бақылауымен және локомотив машинисімен байланыс орнату арқылы қауіпсіз кері қозғалысқа мүмкіндік береді. 2011 жылғы кестеде пайдаланудағы үш локомотив тізімделген.
Locomotive 1685 is also an EMD GP9 diesel locomotive. It was built for the Midland Railway Company of Manitoba by General Motors at their Electromotive Division plant in London, Ontario. Completed in March 1957 with builders number A1091, it was sent directly to Winnipeg to replace Midland Railway Engine Number 1. 1685 served all of its time out of Winnipeg, and only went to the U. S. for heavy maintenance. Locally, 1685 switched in and around Winnipeg on the Midland trackage which served the fruit warehouses while they were serviced by rail. During the years that 1685 ventured beyond Winnipeg, it regularly traveled to Emerson on the daily freight until that was discontinued. At times it assisted with the former Great Northern passenger train which ran between Minneapolis and Winnipeg. As built, 1685 originally had a steam generator for that purpose. 1685 was not substantially modified over the years. Other than carrying the Burlington Northern paint scheme when BN took over the Midland, and then again when she became BNSF 1685 in 1999, the only major modification was the removal of the steam generator. According to motive power rosters, 1685 was the last GP 9 owned by BNSF. Coach 103 was built in 1908 by the Pullman Company of Chicago, Illinois, for the Keweenaw Central Railway of Calumet, Michigan. Ceasing operations a few years later it was purchased by the Winnipeg Light and Power Co. in 1920. It has remained the property of that organization, its successor City of Winnipeg Hydro (now Manitoba Hydro) and is leased to The Vintage Locomotive Society for use with the Prairie Dog Central Railway. A "Combination Coach" has an area intended for baggage and the remainder is equipped with passenger seats. The baggage area is used for the train crew, and to accommodate special equipment required for operation. This coach is always located immediately behind the locomotive in the train because Canadian federal operating regulations require that there be a buffer between a steam engine/tender and passenger area. The baggage compartment area satisfies this regulation. It has been completely restored to its original condition featuring oak paneling, opaque vent windows, pot bellied stove, and lavatory. A coach of this type was often used in mixed trains along with boxcars serving the freight and transportation needs of prairie villages. Coach 103 has a maximum seating capacity of 36 passengers and has been named "Gordon Younger" in honor of a founding member of The Vintage Locomotive Society Inc.
Coach 104 was built in 1906 by the Crossen Coach Company of Cobourg, Ontario, for the Canadian Northern Railway, it remained in service until it was sold to the Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) in 1954. The Vintage Locomotive Society Inc. purchased it from GWWD in 1970. This coach has been fully restored and features oak and mahogany panel interior, leaded windows, “pinch gas” light fixtures suspended from the ceiling, separate men's and women's lavatories, a coal stove and a smoking compartment. Built in 1901 by the Barney and Smith Car Company of Dayton, Ohio, for the Canadian Northern Railway, Coach 105 is the oldest of the Prairie Dog Central Railway’s passenger equipment. It has been fully restored and features an arched interior clerestory roof, inlaid mahogany paneling, a distinctive smoking compartment, separate men's and women's lavatories, and a pot bellied coal stove. Coach 106 was constructed in 1913 by the Canadian Pacific Railway at Angus Shops, Quebec. The Vintage Locomotive Society acquired it from the GWWD in 1969 and placed it into service in 1974. This wooden coach features mahogany paneling with oak accessories, a continuous brass rack above the seats, original stained glass in the vent windows and slider window blinds. Built in 1911 by the Canadian Pacific Railway at Angus Shops, Quebec, Coach 107 was sold to the Greater Winnipeg Water District Railway (GWWD) in 1956, and became the property of the Vintage Locomotive Society Inc. in 1970 through an equipment trade with the GWWD and was placed in service in 1972. Featuring mahogany and oak paneling, suspended “pinch gas” lamps, brass match striker plates at every seat, separate men's and women's lavatories and a pot bellied coal stove, it is always the last coach primarily because it has a full width enclosed vestibule with windows looking back on the track. This area is useful for the Conductor and Trainman when the train is being operated in reverse as it permits a vantage point for safe backward movement under their control and in communication with the Locomotive Engineer. The 2011 schedule lists three locomotives in use.