Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Хаден Бэдли (1865 жылы 21 ақпан - 1967 жылы 6 наурыз) - ағылшын жазушысы, педагог және 1893 жылы Англиядағы алғашқы орта білім беретін мемлекеттік мектеп-интернаты болып табылатын Беделс мектебінің негізін қалаушы.
John Haden Badley (21 February 1865 – 6 March 1967) was an English author, educator, and founder of Bedales School, which claims to have become the first coeducational public boarding school in England in 1893.
Өмір
Англияның Ворстершир, (қазіргі Вест-Мидлендс) Дадли қаласында, доктор Джеймс Пейтон Бэдли мен Лора Элизабет Бесттің ұлы болып дүниеге келді. Ол Корольдік хирургтар колледжінің алғашқы 300 мүшесінің бірі Джон Бэдлидің немересі болды. Ол өмірінің алғашқы жылдары Мидлендс аймағындағы жұмысшы таптың кедейлігі мен қарапайымдылығын көрді. Он бес жасында ол Регбидегі жоғарғы мектепке оқуға түсті. Бұл ертедегі тәжірибелер оның білім берудің қандай болмауы керектігі туралы ойларын қалыптастыруда ықпал етті. Кейбридждегі Тринити колледжінің студенті болған кезде ол музыка мен театрдың стандарттарын бағалады және ол Король шіркеуін "әдемілікке жақын сәулет ортасында жаттықтырылған дауыстардың әдемілігінің стандарты" деп сипаттады. Оның автобиографиясында Оскар Уайльдпен бірге ағылшын ақындары туралы әңгімелескен шай туралы баяндалады. Бұл жерде де оның Эдмунд Гарреттпен достығы оны әлеуметтік-саяси теңдік үшін әйелдер қозғалысын қолдаған ерлердің аз бөлігіне қосылуға талпындырды. Кембриджте Бэдли өмір бойы социалист болды, Уильям Морристің өнер мен қоғамдық өмір туралы идеалдарының әсерімен. Бірақ бұл идеялардың бағытына шешуші әсер етті Сесил Редди - Абботсхолм мектебінің негізін қалаушы және "заманауи" британдық прогрессивті мектептің негізін қалаушы. Кеймбриджді 1887 жылы бірінші сыныптық классика дәрежесімен бітірген Бэдли 1888 жылы келген кезде университет досы Голдсуорти Лоуес Дикинсон арқылы Редди мектебінің жоспарлары туралы естіді, сонда барып, таң қалды. Ол 4 жасында алғашқы ұстаздардың бірі болып тағайындалды, бірақ ол өз мектебін құруды жоспарлаған болуы мүмкін. Екі жарым жылдан кейін Реддидің үдемелі түрде автократиялық мінезі және Бэдлидің үйленгісі келгені және Реддидің онымен үйленгісі келмейтінін айтуы оған өз мектебін ашуға итермеледі. 1892 жылы ол Кембридждегі досы Эдмунд Гарреттің қарындасы Эми Гарретке үйленді, ал 1893 жылдың қаңтарында Освальд Пауэллдің көмегімен олар Хейвордс Хит маңындағы жалға алынған үйде Бедальс мектебін ашты. Эми 1956 жылы қайтыс болғанға дейін күшті серіктес болды және Бедальстің ең ірі жаңалықтарының бірі - ортақ білім берудің қозғаушы күші болды. Оның ойынша, мектеп тек қана бәсекелестікке негізделген емес, ортақ мақсаттар үшін дайындықпен ынтымақтастықпен отбасы сияқты ұйымдастырылуы керек. Ол әлеуметтік пайдалылық үшін оқыту жеке тұлғаның дамуымен бірдей маңызды деп санайды.
Born in Dudley, Worcestershire, (now West Midlands), England, son of Dr. James Payton Badley and Laura Elizabeth Best his wife. He was the grandson of John Badley, one of the original 300 fellows of the Royal College of Surgeons. Early in life he saw the poverty and squalor of many working class in the Midlands. When fifteen he entered the Upper School at Rugby. These early experiences were influential, in shaping his ideas of what education should not be. While a student at Trinity College Cambridge he gained the appreciation of a standard of music and theatre and he described King's Chapel as providing "a standard of loveliness of trained voices in that architectural setting of something near perfection." His autobiography describes a tea with Oscar Wilde at which they discussed the English Poets. Here too his friendship with Edmund Garrett encouraged him to join the small minority of men who supported the women's movement for socio political equality. At Cambridge Badley became a lifelong socialist, influenced by the ideals of William Morris about art and community life. But the decisive influence on the direction these ideas should take was Cecil Reddie founder of Abbotsholme School and arguably the originator of the 'modern' British progressive school. Graduating from Cambridge with a first class classics degree in 1887, Badley heard about the plans for Reddie's school through his university friend Goldsworthy Lowes Dickinson when he came down in 1888, went there and was fascinated. He was, at age 4, one of the first masters appointed, but it is probable that from the start he had plans to found a school of his own. After two and a half years Reddie's increasingly autocratic temperament and the fact that Badley wanted to marry and Reddie said he could not gave him the impetus to leave and start his own school. He married Amy Garrett, sister of his Cambridge friend Edmund Garret, in 1892, and in January 1893, with the help of Oswald Powell they opened their school, Bedales, in a rented property near Haywards Heath. Amy would be a strong partner until her death in 1956, and the drive behind one of Bedales's major innovations, co education. A school, he felt, should be organized like a family, with willing cooperation for common ends as the main motive rather than on the basis of mere competition. He felt that the training for social usefulness held equal importance with development of the individual.
Бастауыш
Бадлидің барлық бастапқы идеялары - кейінірек олардың дамуы басқаша болса да - Реддиден алынған. Мысалы, оқу бағдарламасы ағылшын тіліне негізделген, классикалық емес, және кең - ғылым, өнер, музыка, француз, неміс, және пьесалар мен хоббилер үшін мүмкіндіктер бар. Дін догматикалық емес және сектанттық емес еді. Ешбір бала емтиханға қатыспайды, жүлде де жоқ, сабақ та таңертең ғана өтеді. Регби мен дәстүрлі мемлекеттік мектептің ойынға баса назар аударылуы айыпты болды; оның орнына көп уақыт дала мен бау-бақшаларда қол еңбегіне жұмсалды, сондай-ақ ұлдарға тігіншілікті, аяқкиім жасауды және тамақ дайындауды үйретті. Бадли сонымен қатар ертедегі көптеген ұйымдастырушылық мәліметтерді көшірді, жер шкафтарына дейін, бұл оған топыраққа одан алынғанды қайтаруға мүмкіндік берді. 1920 жылдары ол әртүрлі идеяларды, соның ішінде тапсырмаларға қатысты Дальтон жоспарын тәжірибеден өткізді. Ол өзінің қарапайымдылығымен Монтессориге, Песталоцциге, Фребель мен Дьюиге көп нәрсеге борышты екенін айтты. "Далтон жоспарының" Хелен Паркхерст Нью-Йорктегі жылдар өткеннен кейін оның тәжірибесіне сүйенеді. 1898 жылы Бедальс құрылғаннан кейін бес жыл өткен соң, әйелінің талап етуі бойынша, әйелдің құқығымен күресуші (ол Элизабет Гаррет Андерсон мен Миллисент Фосеттің туысы болды), ол "тақырыбы жоқ экспериментке" қатысудың қосымша тәуекелін қабылдады, бұл Бедальстің толықтай үйлесімді мектеп-интернатына айналуына әкелді. 1899 жылы мамыр айында ол жаңа кешенді салуды бастады, ол әлі күнге дейін мектепті қызмет етеді.
All Badley's initial ideas ― though their later development was different ― were taken from Reddie. For instance the curriculum was English based, not classical, and wide ― with science, art, music, French, German, and opportunities for plays and hobbies. Religion was non dogmatic and non sectarian. Boys were not crammed for exams, there were no prizes and lessons were only in the mornings. The games emphasis of Rugby and the conventional Public School was condemned; instead much time was spent on manual labour in fields and gardens, and the boys were also taught tailoring, boot making and cookery. Badley also copied many of the early organisational details, down to the earth closets which enabled him to return to the soil that which had been taken from it. He experimented with different ideas during the 1920s including the Dalton Plan approach to assignments. He claimed, in his own modesty, to owe much to Montessori, Pestalozzi, Fröbel and Dewey. Helen Parkhurst of the "Dalton Plan" would draw on his experience years later in New York City. In 1898, five years after Bedales was founded, at the insistence of his wife Amy, a suffragist (she was a cousin of Elizabeth Garrett Anderson and Millicent Fawcett), he took the further risk of engaging in a "preposterous experiment" which led to Bedales becoming a fully coeducational boarding school. In May 1899 he started building a new complex which still serves the school today at Steep, Petersfield, Hampshire.
Операция
Бадли білім беру саласының қайраткері болды, ол үлгі-өнеге және зор билік арқылы басшылық жасады. Бұл тұлғаға ағылшын мемлекеттік мектеп жүйесінің жеке резервтері мен жыныстық репрессиясы тән болды, 1890 жылғы сандалдық социализм мен неміс Naturkultur: суық ванналарға, жер шкафтарына, үй маталарына және жасөспірім ұлдар мен қыздар арасындағы "ақылсыз" (яғни жыныстық емес) достыққа баса назар аударды. Ол қатаң болған және оған мойынсұнған; ол темекі тартпаған және ішімдік ішпеген: "Ол жылдам, үнсіз жүріп, сыныпқа кіргенде, бірден тыныштық орнады; егер еденде қағаз болса, ол бір сөз айтпастан оған меңзеп, жақын тұрған бала оны асығып алады". Ол мектептің дамуының үлгісін жасады. Оның білім беру жоспары ол үнемі өз үлесін қосып, сыртқы шектерін белгілейтін, бірақ содан кейін мектептің дамуына мүмкіндік беретін негізге айналды. Ол өмірінің соңына дейін студенттер мен қызметкерлердің арасында "басшы" деп аталса да, ол көптеген ұлы директорлар сияқты билік жүргізбеді. Ол 70 жасында 42 жыл мектеп директоры болғаннан кейін Трингке жақын Чолсбериге зейнеткерлікке кетті. Чолсбери Спенсерс Гриннен 2 1/2 миль жерде, Бэдлидің ұлы (Джон Эдмунд Бэдли, Джок ретінде белгілі, b 3.10.94) және келіні олардың фермасында болды.
Badley was an educationalist, leading through example and great authority. Integral to that persona though was the personal reserve and sexual repression characteristic of the English Public School system, coupled with obsessions of 1890 Sandal Socialism and German Naturkultur: the emphasis on cold baths, earth closets, homespun fabrics, and "unsilly" (i. e. non sexual) friendship between adolescent boys and girls. He was strict and he was obeyed; he neither smoked nor drank: "When he came stalking with his quick, silent tread, into the classroom there was immediate silence; if there happened to be a piece of paper on the floor, he would point to it without deigning to say a word, and the boy nearest would hurriedly pick it up." He created an example of the evolving school. His educational outline became a framework to which he would continue to contribute and set outer limits, but then allowed the school to evolve. While he would be called "Chief" for the rest of his life by students and staff alike, he did not dominate as most great headmasters have. At the age of seventy he retired to Cholesbury, near Tring, after being headmaster of his school for 42 years. Cholesbury is some 2 1/2 miles from Spencers Green where the Badleys' son (John Edmund Badley, known as Jock, b 3.10.94) and daughter in law had their farm.
Өлім және мұра
Бадли өмірінде бірнеше кітап жазды, соның ішінде Соғыстан кейін (1917), Бедаль: Пионерлік мектеп (1923), Форма және рух (1951) және оның автобиографиясы, естеліктер мен ойлар, 1955 жылы жарық көрді, он жыл бұрын жазылған және досы мен әріптесіне өлімнен кейін жариялау үшін берілген. Досы қайтыс болғаннан кейін ол оны босатуға келісті. Алайда бұл оның соңғы еңбегі болды, оны өзінің үлкен еңбегі деп қарастыруға болады: 1961 жылы қазіргі оқырмандар үшін Киелі кітап (Жаңа Келісім) және 1965 жылы Киелі кітап бүгінгі таңда (Ескі Келісім) 1000-нан астам бетті қамтиды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін ол соңғы жылдары мектептің аумағында өмір сүру үшін қайтып келді. Ол 1967 жылы 6 наурызда қайтыс болды.
Badley wrote a number of books in his lifetime which include After the War (1917), Bedales: A Pioneer School (1923), Form and Spirit (1951), and his autobiography, Memories and Reflections, published in 1955, written ten years earlier and given to a friend and colleague for posthumous publication. After the friend died he consented to have it released. Yet it was his last work that can be looked at as his magnum opus: A Bible for Modern Readers (the New Testament) in 1961 and The Bible As Seen Today (the Old Testament) in 1965 together comprise over 1000 pages. After his wife's death he returned to live his last years in the School grounds where he died on 6 March 1967.