Аккорд прогрессиялары мен ладтарды талдау теориясы: Джо Сатриани ұсынған, түбір нотаға негізделген аккордтар мен мелодия құру әдісі. Музыка жазуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питч ось теориясы – аккорд прогрессиялары мен ладтарды қарастыру тәсілі, оны гитарист Джо Сатриани кеңінен қолданып, танымал еткен (бірақ ойлап таппаған). Осы ұғымды қолданып шығармашылық туынды жасағанда, питч ось – бұл таңдалған нота (нақты бір биіктік), ол аккордтар тізбегі үшін тоника ретінде қарастырылады, және олардың барлығы осы биіктікті тамыр нотасы ретінде міндетті түрде қамтуы керек. Дегенмен, әрбір аккордтағы басқа ноталар мүлдем басқа тональдықтардан алынуы мүмкін. Әр аккордқа сәйкес келетін лад (немесе кез келген басқа да гамма) таңдалады, сонымен қатар оның түбір нотасы ретінде "питч ось" болады. Бұл гаммалар тізбегі әуен құруға немесе соло импровизациялауға қолданылады. "Питч ось теориясы" термині шатастыратындықтан сынға ұшырады, себебі аталған техникалар музыканың жеке теориясын құрамайды, және стандартты музыка теориясы бойынша гаммаларды қолдануды ғана білдіреді – педальдік аккорд прогрессиясының кең таралған тәсіліне сәйкес. Алайда, бұл тәсіл пайдалы композициялық құрал және көзқарас ретінде бағаланды, ол жиі тональдық ауысулармен эксперименттеуге және параллель гаммалар арасындағы қозғалыстарға ынталандырады.
Pitch axis theory refers to a way of thinking about chord progressions and modes, that was heavily used and popularized (though not invented) by the guitarist Joe Satriani. When composing using this concept, the pitch axis is simply a chosen note (a specific pitch), which is thought of as the tonic for a sequence of chords, which must all have this pitch as their root note. However, the other notes in each chord may be drawn from completely different keys. A mode (or any other scale) is chosen that fits with each chord, and also has the "pitch axis" as its root note. This sequence of scales is then used for creating a melody or improvising a solo. The term "pitch axis theory" has been criticized as misleading, as the above techniques do not represent a separate theory of music, and simply refer to the application of scales — according to standard music theory — over the common technique of a pedal point chord progression. However, the approach has also been praised as a useful compositional tool and perspective, which encourages experimentation with frequent key shifts and movements between parallel scales.
"Ұйқы театры": "Жалған"
Dream Theater-дің "Lie" әніндегі гитара солосына көшу Pitch Axis теориясына негізделген. Бас гитара мен гитара тамырды (B) ойнайды, ал клавиша шебері прогрессиядағы аккордтарды меңзейді: B5, Bm7, Bm6, G/B, A/B. Тамырды ескермейтін болсақ, осы төрт аккордтың әрқайсысы үшін қолданылатын гаммалар B Aeolian (табиғи минор), B Dorian, C♯ Mixolydian және E Aeolian болар еді. Дегенмен, биіктік ось теориясы тұрғысынан қарағанда, барлық гаммалардың B тамыры бар екенін ескереміз, сондықтан прогрессия B Aeolian, B Dorian, B Lydian және B Phrygian деп айтуға болады.
The transition to the guitar solo in Dream Theater's "Lie" is built on Pitch Axis Theory. The bass and guitar play the root (B) while the keyboardist implies the chords in the progression: B5, Bm7, Bm6, G/B, A/B. Ignoring the root, the scales used for each of these four chords would be B Aeolian (natural minor), B Dorian, C♯ Mixolydian, and E Aeolian, respectively. However, from the perspective of pitch axis theory, we consider all scales to have the B root so we would say that the progression is B Aeolian, B Dorian, B Lydian, and B Phrygian.
Джо Сатриани: "Сатч Буги"
"Satch Boogie" көпірінің күрделірек мысалы, ол әлі де толығымен А тонының "пич осі" шеңберінде сақталады.
A more complex example is the bridge of "Satch Boogie", which still remains entirely in the "pitch axis" of A.