Аляскалық Герман – православие шоқыны және миссионері
Herman of Alaska
Герман Аляскинский – православный монах, миссионер в Русской Америке (Аляска). Покровитель Северной Америки, почитаемый святой. Биография, жизнь и вклад.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18-19 ғасырлардағы орыс православиелік монах және әулие Герман Аляскалық (1756 - 15 қараша 1837 ж.) – Аляскаға миссионерлікпен келген орыс православиелік монах, ол кезде Аляска Ресей Америкасының бір бөлігі болған. Оның мейірімді мінезі мен шешішті өмір салты Алясканың жергілікті халқы мен орыс отарлаушыларының құрметі мен сүйіспеншілігін қамсыды. Көптеген православие христиандары оны Солтүстік Американың қасиетті қамқоршысы деп есептейді.
18th and 19th century Russian Orthodox monk and saint
Herman of Alaska (; 1756 – November 15, 1837) was a Russian Orthodox monk and missionary to Alaska, which was then part of Russian America. His gentle approach and ascetic life earned him the love and respect of both the native Alaskans and the Russian colonists. He is considered by many Orthodox Christians to be the patron saint of North America.
Ерте өмір
Биографтар Германның ерте өмірі туралы келіспейді. Оның 1867 жылы Валаам монастыры жариялаған ресми өмірбаянында, монахқа дейінгі аты белгісіз екені, бірақ Герман Мәскеу губерниясының Серпухов қаласындағы саудагер отбасында дүниеге келгені айтылған. Кейіннен ол Санкт-Петербург маңындағы Троица-Сергий Эрмитажында оқуын аяқтап, толық монах болу үшін Валаамға барған. Бірақ, қазіргі биограф Сергей Корсун бұл мәліметтің 1818 жылдан 1820 жылға дейін Аляскадағы Ресей-Америка компаниясының (РАК) әкімшісі Семен Яновский берген қате ақпаратқа негізделгенін анықтады. Ол Германның өмірбаянын Иосиф (Телепнев) есімді басқа монах туралы мәліметпен шатастырған. Тағы бір бұрынғы РАК бас директоры Фердинанд фон Врангель Германның Воронеж губерниясының бай шаруа отбасынан шыққанын және әскери қызметтен өткенін мәлімдеді. Одан кейін ол Саров монастырында монахтыққа қабылданған. Бұл Архимандрит Феофанның (Соколов) куәлігімен және Германның өзі жазған хатымен сәйкес келеді. Олар Германның Саровта монахтық өмірін бастағанын, ал кейін Валаамда толық монахтыққа ие болғанын айтады. Воронеж губерниясынан келген жас әскери кеңсе қызметкері Егор Иванович Попов 1782 жылы Валаамда «Герман» есімімен монахқа тоналған. Барлық биографтар Германның Валаамда бұрын Саров монастырының игумені Назарийден тәлім алғанын мойындайды. Игумен Паисий Величковскийдің есихастик дәстүріне ықпал еткен. Герман түрлі міндеттерді орындап, бауырластардың құрметіне ие болды, бірақ оған усақ-түйексіз өмір сүруге құштарлық болды. Ол Назарий игуменінің батасымен шөлге кетті. Оның кейін «Германның даласы» немесе Германово деп аталған шөлдігі монастырьдан екі шақырым қашықтықта орналасқан. Санкт-Петербург митрополиті Гавриил Германды дін қызметкері етіп тағайындауды және Қытайдағы Ресей православиелік миссиясын басқаруға екі рет шақырды, бірақ ол жалғыздыққа ұмтылып, қарапайым монах болып қалуды жөн көрді. Солтүстік Америкаға кеткеннен кейін де Герман рухани отанымен байланысын үзбеді. Назарий игуменіне жазған хатында ол: «Мен өзімнің сүйікті Валаамды ойымда елестетіп, оны үлкен мұхиттың ар жағынан үнемі көремін» деп жазған.
Biographers disagree about Herman's early life. His official biography, which Valaam Monastery published in 1867, said that his pre monastic name was unknown, but that Herman was born into a merchant's family in Serpukhov, a city in Moscow Governorate. He was said to later become a novice at the Trinity St. Sergius Hermitage near St. Petersburg before going to Valaam to complete his training and receive full tonsure as a monk. But, modern biographer Sergei Korsun found this account to be based on erroneous information provided by Semyon Yanovsky, an administrator from 1818 through part of 1820 of the Russian American Company (RAC) in Alaska. He confused Herman's biographical information with that of another monk, Joseph (Telepnev). Another former RAC Chief Manager, Ferdinand von Wrangel, stated Herman was originally from a prosperous peasant family in the Voronezh Governorate and served in the military. He then entered monastic life as a novice at Sarov Monastery. This concurred with testimony of Archimandrite Theophan (Sokolov), and a letter written by Herman himself. These agree that Herman began his monastic life as a novice at Sarov, and later received the full tonsure at Valaam. A young military clerk named Egor Ivanovich Popov, from the Voronezh Governorate, was tonsured with the name 'Herman' at Valaam in 1782. All biographers agree that at Valaam, Herman studied under Abbot Nazarius, previously of Sarov Monastery. The abbot had been influenced by the hesychastic tradition of Paisius Velichkovsky. Herman undertook various obediences and was well liked by the brethren, but wanted a more solitary life. He became a hermit with Abbot Nazarius' blessing. His hermitage, which later became known as "Herman's field" or Germanovo, was two kilometers from the monastery. Metropolitan Gabriel of St. Petersburg offered to ordain Herman to the priesthood and twice offered to send him to lead the Russian Orthodox Mission in China, but he refused, preferring the solitary life and remaining a simple monk. Years after he left for North America, Herman continued to keep in touch with his spiritual home. In a letter to Abbot Nazarius, he wrote, "in my mind I imagine my beloved Valaam, and constantly behold it across the great ocean."
Аляскадағы миссия
Ресейдің Американы отарлауы 1741 жылы Витус Беринг пен Алексей Чириков Ресей империясының атынан Алясканы ашқаннан кейін басталды. Экспедиция 1500 теңіз суырының терісін жинады, оларды қытай саудагерлері Байкал көлінің жанындағы сауда бекетінде әрқайсысын 1000 рубльден сатып алды. Бұл 1741 жылдан 1798 жылға дейін Аляска мен Алеут аралдарын зерттеуге "тері асығушылығын" тудырды. Олар "промышленниктер" деп белгілі болған шекаралық адамдар Алясканы және Алеут аралдарын зерттеді. Олар жергілікті халықтармен соғысып, олармен некелесіп отырды. Теңіз суыры саудагері Григорий Шелихов Кодиак аралының жергілікті халқын бағындырды. Иван Голиковпен бірге ол тері саудасымен айналысатын компания құрды, ол ақырында императорлық үкіметтен монополия алды; ол Ресей-Америка компаниясы ретінде танылды. Шелихов жергілікті тұрғындар үшін мектеп ашты, көптеген адамдар орыс православиесіне дін аударды. Шелихов-Голиков компаниясы орыс православие шіркеуінің Киелі Синодынан жергілікті халыққа діни қызметкер жіберуді сұрады. Екатерина Ұлы Америкаға толыққанды миссия жіберуге шешім қабылдады. Ол миссионерлерді таңдау жұмысын Санкт-Петербург митрополиті Габриэльге тапсырды, ол Валаамнан он монахты, соның ішінде Германды жіберді. Миссионерлер 1794 жылдың 24 қыркүйегінде Кодиакқа келді. Герман және басқа миссионерлер Кодиакта Шелихов сипаттағандай жақсы жағдайға тап болмады. Ресейлік қоныс аударушылар "америкалықтар" деп атаған Кодиактың жергілікті халқы Ресей-Америка компаниясының қатал қарым-қатынасына ұшырады, оған Шелиховтың басқарушысы Александр Баранов жетекшілік етті. Кейін ол колонияның бірінші губернаторы болды. Ерлер тіпті нашар ауа-райында да теңіз суыры аулауға мәжбүр болды, ал әйелдер мен балалар зорлық-зомбылыққа ұшырады. Монахтарға Шелихов уәделеген жабдықтар берілмеді, сондықтан олар ағаш құралдармен жер жыртуға мәжбүр болды. Осы қиындықтарға қарамастан, монахтар Кодиак аймағында 7000-нан астам жергілікті тұрғындарды крещение рәсімінен өткізіп, шіркеу мен монастырь салуға кірісті. Герман пекарняға тағайындалды және миссияның басқарушысы (эконом) болып жұмыс істеді. Монахтар Кодиактың жергілікті халқының қорғаушылары болды. Герман оларды Ресей-Америка компаниясының шамадан тыс талаптарынан қорғағаны үшін ерекше танымал болды, ал Баранов оны "жасанды жазушы және сөйлеуші" деп сынады. Замандас тарихшы оны испан отаршылдарына қарсы оңтүстік америкалықтардың құқықтарын қорғаған Бартоломе де лас Касас сияқты католик монахымен салыстырды. Аляскада он жылдан астам уақыт өткен соң Герман 1807 жылы миссияның басшысы болды, бірақ ол дін қызметкері болып тағайындалмады. Жергілікті халық оны жақсы көріп, құрметтеді және Барановпен жақсы қарым-қатынас орнатқан. Герман миссионерлік мектепті басқарды, онда ол оқу мен жазумен қатар ән айту және катехизис сияқты шіркеу пәндерін оқытты. Ол сондай-ақ Spruce аралында ауыл шаруашылығын үйретті. Бірақ ол әлі де жалғыз өмір сүруді қалағандықтан, миссиядағы белсенді қызметтен зейнетке шығып, Spruce аралына көшіп кетті.
The Russian colonization of the Americas began when Vitus Bering and Aleksei Chirikov discovered Alaska on behalf of the Russian Empire in 1741. The expedition harvested 1,500 sea otter pelts, which Chinese merchants bought for 1,000 rubles each at their trading post near Lake Baikal. This spurred a "fur rush" from 1741 to 1798 in which frontiersmen known as promyshlenniki explored Alaska and the Aleutian Islands. They alternately fought with and intermarried the native peoples. Grigory Shelikhov, a fur trader, subjugated the native population of Kodiak Island. With Ivan Golikov, he founded a fur trading company that eventually received a monopoly from the Imperial government; it became known as the Russian American Company. Shelikhov founded a school for the natives, and many were converted to Russian Orthodox Christianity. The Shelikhov Golikov Company appealed to the Most Holy Synod of the Russian Orthodox Church to provide a priest for the natives. Catherine the Great decided instead to send an entire mission to America. She entrusted the task of recruiting missionaries to Metropolitan Gabriel of St. Petersburg, who sent ten monks from Valaam, including Herman. The missionaries arrived on Kodiak on September 24, 1794. Herman and the other missionaries encountered a harsh reality at Kodiak that did not correspond to Shelikhov's rosy descriptions. The native Kodiak population, called "Americans" by the Russian settlers, were subject to harsh treatment by the Russian American Company, which was being overseen by Shelikhov's manager Alexander Baranov. He later became the first governor of the colony. The men were forced to hunt for sea otter even during harsh weather, and women and children were abused. The monks themselves were not given the supplies that Shelikhov promised them, and had to till the ground with wooden implements. Despite these difficulties, the monks baptized more than 7,000 natives in the Kodiak region, and set about building a church and monastery. Herman was assigned in the bakery and acted as the mission's steward (ekonom). The monks became the defenders of the native Kodiak population. Herman was especially noted for his zeal in protecting them from the excessive demands of the RAC, and Baranov disparaged him in a letter as a "hack writer and chatterer." A contemporary historian compares him to Bartolomé de las Casas, the Roman Catholic friar who defended the rights of native South Americans against the Spanish colonists. After over a decade spent in Alaska, Herman became the head of the mission in 1807, although he was not ordained to the priesthood. The local population loved and respected him, and he had established good relations with Baranov. Herman ran the mission school, where he taught church subjects such as singing and catechism, alongside reading and writing. He also taught agriculture on Spruce Island. But, because he still longed for the life of a hermit, he retired from active duty in the mission and moved to Spruce Island.
Сприц аралындағы өмір
Герман 1811-1817 жылдары Спраус аралына көшіп келді. Арал Кодиактан шамамен 1,6 шақырымдық бұғазбен бөлінген, бұл оны усақ тіршілікке бейімді етеді. Герман өзінің шөлмегін "Жаңа Валаам" деп атады. Ол қарапайым киім киіп, бұғы терісімен жабылған орындықта ұйықтады. Орманда жалғыз қалуға қалай шыдайтыны туралы сұрағанда, ол: "Мен жалғыз емеспін. Құдай барлық жерде болғандықтан, осы жерде де бар" деді. Жалғыз өмір сүргеніне қарамастан, ол көп ұзамай ізбасарлар жинады. Ол жексенбі күндері мен шіркеу мерекелерінде көптеген келушілерді, әсіресе жергілікті алеуттарды қабылдады. Бірте-бірте оның шөлмегінің жанында шағын шіркеу және қонақ үй салынды, содан кейін жетім балаларға арналған мектеп ашылды. Герман жергілікті алеуттарды терең сыйлады: ол Орыс-Америка компаниясының зәбірліліктеріне қарсы тұрды және бір эпидемия кезінде оларға барып, науқастарға көмектесіп, өлмегелі жатқандарды жұбатқан жалғыз орыс болды. Герман өмірінің соңына дейін Спраус аралында тұрды, ол 1837 жылдың 15 қарашасында қайтыс болды.
Herman moved to Spruce Island around 1811 to 1817. The island is separated from Kodiak by a mile wide strait, making it ideal for eremitic life. Herman named his hermitage "New Valaam." He wore simple clothes and slept on a bench covered with a deerskin. When asked how he could bear to be alone in the forest, he replied, "I am not alone. God is here, as God is everywhere." Despite his solitary life, he soon gained a following. He received many visitors—especially native Aleuts —on Sundays and church feasts. Soon a chapel and guesthouse were built next to his hermitage, and then a school for orphans. Herman had a deep love for the native Aleuts: he stood up for them against the excesses of the Russian American Company, and once during an epidemic, he was the only Russian to visit them, working tirelessly to care for the sick and console the dying. Herman spent the rest of his life on Spruce Island, where he died on November 15, 1837.
Қасиеттілік
1969 жылдың 11 наурызында Америкадағы Православие шіркеуінің (ОКА) епископтары «рухани пайдамыз, шабыттығымыз, көңіл көтеруіміз және Иманымызды бекіту үшін» Германды «Қасиетті өмірдің ұлы үлгісі ретінде» қасиетті деп жариялау ниетін ресми түрде жариялады. 1970 жылдың 9 тамызында ОСА митрополиті Иреней (Бекиш), Финляндия архиепископы Павел (Олмари) және басқа да иерархтар мен дін қызметкерлері Кодиак аралындағы Қасиетті Қайта тірілу соборында өткен қасиеттеу рәсіміне төрағалық етті. Оның қабірден шығарылған қалдықтары Спраус аралындағы Сергий мен Герман Валаамдық шіркеуінен (яғни, Валаамдық Сергий мен Герман шіркеуінен) Қасиетті Қайта тірілу соборындағы орынға көшірілді. Сол күні Ресей Православие шіркеуінің (РПЦО) епископтары Германды Сан-Францискодағы Ыстық Көздер шіркеуінде («Барлық қайғылылардың қуанышы») қасиеттеді. Түнгі құлшыныс кезінде 1963 жылы Аляскадағы Серб Православие бауырластығының негізін қалаушылардың бірі Глеб Подмошенский Германға арналған қасиетті әнге алғаш рет оқыды. Ол, Евгений (Серафим) Роуз және Лоуренс Кэмпбелл Епископтар Синоды үшін материал жинады, Германның қасиеттелуіне қолдау көрсетті және оның құрметіне литургиялық құлшыныс жасауға көмектесті. Жыл бойы Алясканың Әулиесі Германды еске алуға арналған бірнеше мерекелер бар. Әртүрлі Православие шіркеулерінде қазіргі уақытта екі түрлі күнтізбе қолданылып жүргендіктен, екі күнді көрсету қажет: біріншісі – дәстүрлі Юлиан күнтізбесіндегі күн, ал екіншісі, сызықтан кейін – қазіргі Григориан күнтізбесіндегі сол күн:
On March 11, 1969, the bishops of the Orthodox Church in America (OCA) formally declared their intention to canonize Herman, "as a sublime example of the Holy Life, for our spiritual benefit, inspiration, comfort, and the confirmation of our Faith." On August 9, 1970, Metropolitan Ireney (Bekish) of the OCA along with Archbishop Paul (Olmari) of Finland and other hierarchs and clergy presided over the canonization service, which was held at Holy Resurrection Cathedral on Kodiak Island. His relics were transferred from his grave underneath the Sts. Sergius and Herman of Valaam Chapel (i. e., the Saints Sergius and Herman of Valaam Chapel), on Spruce Island, to the Holy Resurrection Cathedral. On the same date, the bishops of the Russian Orthodox Church Outside of Russia (ROCOR) also canonized Herman at the Holy Virgin Cathedral ("Joy of All Who Sorrow") in San Francisco. At the all night vigil, the canon to Herman was read for the first time by Gleb Podmoshensky, one of the founding brothers of the St. Herman of Alaska Serbian Orthodox Brotherhood in 1963. He, Eugene (Seraphim) Rose, and Lawrence Campbell gathered material for the Synod of Bishops in order to support the glorification of Herman, and also helped compose the liturgical service in his honor. There are several feast days throughout the year on which Saint Herman of Alaska is commemorated. Since there are two different calendars currently in use among various Orthodox churches, two dates are listed: the first date is the date on the traditional Julian Calendar, the second date, after the slash, is the same day on the modern Gregorian Calendar:
27 шілде/9 тамыз – Қасиеттелу: Бұл 1970 жылы Германның қасиеттілікке ие болуының жылдығы. 15/28 қараша – Қайтыс болу: Бұл Германның нақты қайтыс болған күні. 13/26 желтоқсан – Қайтыс болу: Жазбалардағы қателікке байланысты, бұл бастапқыда Германның қайтыс болған күні деп есептелген, және оның естелігін осы күні тойлау дәстүрі ұзақ жылдар бойы сақталғандықтан, ол мереке күні болып қала берді. Бұл оның жерленген күні болуы мүмкін. Юлиан күнтізбесін ұстанатын Православие христиандары үшін бұл күн Григориан күнтізбесінің 25 желтоқсанына сәйкес келеді. Пентекосттен кейінгі екінші жексенбі: Солтүстік Америка Әулиелері Синаксисінде еске алынатын қасиеттілердің бірі ретінде – бұл шіркеу жылнамасының жылжымалы мерекесі, оның аталу күні жылдан жылға өзгереді. Оның қабірден шығарылған қалдықтарының көп бөлігі Аляскадағы Кодиактағы Қасиетті Қайта тірілу соборында сақталады. Спраус аралындағы Сергий мен Герман шіркеуі – маңызды қасиетті саяхат орыны. Сенімділер оның қабірінен топырақ және оның құрметіне аталған бұлақтан су алып жатады. Оның қабірден шығарылған қалдықтарының бір бөлігі Солтүстік Америкадағы Антиохиялық Православие Христиан Архиепископтығының конференциялар мен демалыс орталығы Пенсильваниядағы Антиохия ауылындағы Қасиетті Игнатий шіркеуінде сақталады. Ол олардың қасиетті қамқоршыларының бірі саналады. 1963 жылы Шанхай және Сан-Франциско архиепископы Иоанн Максимовичтің батасымен Православие кітап сатушылар мен баспагерлердің қауымы Алясканың Әулиесі Герман бауырластығы құрылды, олар Православие миссионерлік ақпаратын ағылшын тілінде жариялауға кірісті. Оның негізін қалаушыларының бірі – әйгілі Серафим Роуз. Бауырластық Германның қасиеттілікке ие болуына үлкен үлес қосты. Аляска штатының Кодиак қаласындағы Әулие Герман Православие Теологиялық семинариясы, сондай-ақ бүкіл әлемдегі көптеген приход шіркеулері оның құрметіне аталған. 1970 жылдың 4 тамызында АҚШ Конгресінің 91-ші сессиясы Германның қасиеттелуін Сенатта сөз сөйлеу арқылы мойындады, ал оның өмірбаяны ресми түрде Конгресс жазбаларына енгізілді. 1993 жылы Патриарх Алексий II Кодиакқа барып, Әулие Германның қабірден шығарылған қалдықтарына тағзым етті. Ол қабірдің үстінде үнемі жанып тұратын сәнді шам (май шам) сыйға берді. Бұл шамнан алынған қасиетті маймен бүкіл әлемнен келген паломниктер майланады. 2022 жылы Герман ресми түрде Епископальдық шіркеудің литургиялық күнтізбесіне 15 қарашада мереке күні ретінде қосылды. Фин Православие шіркеуі Тапиола, Эспоо, Алясканың Әулиесі Германға арналған.
July 27/August 9—Glorification: This is the anniversary of the joint glorification (canonization) of Herman of Alaska as a saint in 1970. November 15/28—Repose: This is the anniversary of the actual death of Herman. December 13/26—Repose: Due to an error in record keeping, this was originally thought to be the day of Herman's death, and because of the long established tradition of celebrating his memory on this day, it has remained a feast day. It is more likely that this is the day he was buried. For those Orthodox Christians who follow the Julian Calendar, this day falls on December 25 of the Gregorian Calendar. Second Sunday after Pentecost:, as one of the saints commemorated on the Synaxis of the Saints of North America—this is a moveable feast of the ecclesiastical year, and the date of its observance will change from year to year. The major portion of his relics are preserved at Holy Resurrection Cathedral in Kodiak, Alaska, His burial site at the Sts. Sergius and Herman Chapel, Spruce Island, Alaska is an important pilgrimage site. The devout will often take soil from his grave and water from the spring named in his honour. A portion of his relics are enshrined at the St. Ignatius Chapel at the Antiochan Village in Pennsylvania, a conference and retreat center of the Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of North America. He is regarded as one of their patron saints. In 1963, with the blessing of John Maximovitch, Archbishop of Shanghai and San Francisco, a community of Orthodox booksellers and publishers called the St. Herman of Alaska Brotherhood was formed to publish Orthodox missionary information in English. One of the founders was Father Seraphim Rose. The Brotherhood did much to advance the cause of Herman's glorification as a saint. Saint Herman's Orthodox Theological Seminary in Kodiak, Alaska is named in his honor, as are numerous parish churches throughout the world. On Tuesday, August 4, 1970, the 91st Congress of the United States acknowledged the glorification of Herman of Alaska with a speech in the Senate, and his biography was formally entered into the Congressional Record. In 1993, Patriarch Alexis II visited Kodiak to venerate the relics of Saint Herman. He left as a gift an ornate lampada (oil lamp) which burns constantly over the reliquary. Pilgrims from all over the world are anointed with holy oil from this lampada. In 2022, Herman was officially added to the Episcopal Church liturgical calendar with a feast day on 15 November. Finnish Orthodox Espoo Church in Tapiola, Espoo, is dedicated to St. Herman of Alaska.