Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық америкалық актер, драматург және режиссер Фрэнсис Нилсон (26 қаңтар 1867 - 13 сәуір 1961) - британдық америкалық актер, драматург және режиссер. Ол сондай-ақ саяси қайраткер және Ұлыбританияның Төменгі палатасының бұрынғы мүшесі болды. Нейлсон 60 кітаптың, пьесаның және опера либреттосының авторы және Георгизм қозғалысының ең белсенді көшбасшысы болды.
British born American actor, playwright, and director
Francis Neilson (26 January 1867 – 13 April 1961) was an accomplished British born American actor, playwright and stage director. He was also a political figure and former member of the British House of Commons. An avid lecturer, Neilson was an author of more than 60 books, plays and opera librettos and the most active leader in the Georgist movement.
Ерте өмір
Франсис Баттерс тоғыз бауырластың ең үлкені, Англияның Биркенхед қаласында, Клаутон Роудта, Шропширдің әкесі Фрэнсис Турли Баттерстің және Дандидің шотландтық анасы Изабелла Нилсон Хьюмның ұлы болып туған. Ол Ливерпульдің ұлдар институтына оқуға түсті. Бірнеше дерек бойынша, Нилсонның үлкен отбасы болғандықтан, он төрт жасында мектепті тастап, он сегіз жасында АҚШ-қа көшіп барды. Дегенмен, 1881 жылғы Британдық санақта Баттерлердің үйінде 12 адам, оның ішінде 8 бала және екі қызметші қыз бар екені жазылған. Санақ кезінде Фрэнсис Баттерс (Нилсонның әкесі) да мейрамхана иесі ретінде тіркеледі.
Born Francis Butters, the eldest of nine siblings, in Claughton Road, Birkenhead, England, he was the son of a Shropshire father, Francis Turley Butters and a Scottish mother from Dundee, Isabella Neilson Hume. He attended the Liverpool Institute for Boys. Several accounts explain that because of his large family, Neilson left school at the age of fourteen and moved to the United States at the age of eighteen. Nevertheless, the British Census of 1881 records the Butters' household as having 12 people, including 8 children and two maids. The census also records Francis Butters (Neilson's father) as a restaurant keeper.
АҚШ-қа көшіп келу
АҚШ-та Нью-Йоркке келгеннен кейін және порттан қонақ үйіне дейін таксимен жүру үшін он бес доллар төлегеннен кейін, Нилсон бірнеше рет жұмыс істеді, оның ішінде портшы, Орталық паркте жұмысшы (бірнеше жылдан кейін ол Савой Плаза қонақ үйінде тұратын), және кейбір кеңселік жұмыс. Джонсон есімді афроамерикалық жігітпен танысқаннан кейін, ол өзінің түсіне байланысты колледж бітіргеніне қарамастан, портёр болып жұмыс істеді.
In the United States, after arriving in New York City, and paying fifteen dollars for a hansom cab ride from the docks to his guest house, Neilson worked several odd jobs which included a longshoreman, a labourer in Central Park (years later he lived at the Savoy Plaza Hotel, overlooking that park), and some clerical work. After meeting an African American man surnamed Johnson, who because of his colour worked as a porter despite his college degree,
Театр және опера
Нилсонның алғашқы табысы Генри Джорджтың ілімдерін ашқаннан кейінгі жылдары болды, онда ол жазуы, актерлігі және режиссерлігімен танылып, құрметке ие болды. Ол Виктор Гербертке 1894 жылы дебют жасаған The Bostonians тапсырысы бойынша Prince Ananias үшін либретто ұсынды. Интернет-Бродвей дерекқорында ол 1903 жылы қаңтарда "Кішкентай ханшайым" киносының режиссері ретінде, алдымен Критерион театрында, кейіннен Савой театрында; және 1912 жылы қаңтарда 39-шы көше театрында "Көршіктегі көбелектің" драматургы ретінде жазылған. Нью-Йоркте ол режиссер Антон Зайдлмен достық қарым-қатынас құрды, ол оны Германияға алып барып, Байройттегі Ричард Вагнердің отбасымен таныстырды. Бұл оны Америка Құрама Штаттарынан Лондонға қайтарып әкелді. Ол Лондонға қайтып келді, ол Чарльз Фроманның сахналық режиссері болды. Кейін Нейлсонды Ковент-Гардендегі ұлттық операны басқаруға шақырды, ол оны 1900 жылы толығымен қайта жаңғыртты. Алғашқы опера Пуччинидің "Тоска" операсы. Пюччини өзі театрда қойылымға бақылаушы болды. Екі адамның кездесуі қызығушылықты тудырды, ол Нилсонды Пуччиниді "Мадам Баттерфляй" пьесасының жеке қойылымын көруге шақырды, ол кезде Йорк герцогының театрында ойнаған. Пуччини кейінірек Нилсоннан Миландағы Ла Скалада операны басқаруды өтінді; алайда бұл Нилсонның басқа міндеттемелері бойынша жүзеге аспады.
Neilson's first success came in the following years after his discovery of Henry George's teachings, where he became well known and respected for his writing, acting, and directing. He provided Victor Herbert with a libretto for Prince Ananias commissioned by The Bostonians which debuted in 1894. The Internet Broadway Database, records him as a director of The Little Princess in January 1903, first at the Criterion Theatre and later at the Savoy Theatre; and as the playwright of A Butterfly on The Wheel in January 1912, at the 39th Street Theatre. In New York, he befriended director Anton Seidl who took him to Germany and introduced him to Richard Wagner's family in Bayreuth. This led him out of the United States and back to London. He came back to London as a stage director for Charles Frohman at the Duke of York's Theatre. Later Neilson was invited to direct the national opera at Covent Garden, which he remodelled completely in 1900. The first opera to be produced there was Puccini's Tosca. Puccini himself was at the theatre supervising the production. The encounter of the two men triggered an interest that took Neilson to invite Puccini to see a private performance of the play Madame Butterfly, playing then at the Duke of York's Theatre. Puccini later requested Neilson to direct the opera at La Scala in Milan; however, this never came to pass due to Neilson's other commitments.
Саяси мансап
1900 жылдардың басында ол саясаттануды бастады. Оның парламенттік орынға бірінші ұсынысы 1906 жылы Шропширдің Ньюпорт дивизионында болды; ол консервативті президентке, Уильям Кенион Слэниге 176 дауыс айырмашылығымен ұтылып қалды. Ол 1908 жылы Ньюпортта сайлауда да сәтсіз жеңіске жетті. Ол 1910 жылы Чеширдегі Хайд сайлау округінің парламенттік мүшесі болып сайланды. Парламентте болған кезінде ол екі премьер-министрмен де жақсы танысты: Асквит пен Ллойд Джордж. Радикалды саясатқа қызығушылық танытып, ол жер құндылықтарын қорғау қозғалысына кірді. Либералды күн тәртібіндегі көптеген үлестері оны Парламенттік көшедегі Либералды штаб-пәтерлерге жиі барады және Либералды партия кандидаттарын қолдап сөйлеген сөздерімен ел аралап жүрді. 1916 жылы бейбітшіл көзқарастары Бірінші дүниежүзілік соғысқа қайшы келгеннен кейін парламенттен кетті.
In the early 1900s, he began his pursuit of politics. His first bid for a parliamentary seat was for the Newport Division of Shropshire in 1906; he lost to the Conservative incumbent, William Kenyon Slaney, by a margin of 176 votes. He was also unsuccessful in the 1908 Newport by election. He was elected as Member of Parliament for the constituency of Hyde in Cheshire in 1910. During his time in parliament, he was well acquainted with both Prime Ministers: Asquith and Lloyd George. Interested in radical politics, he entered in the progress of the Land Values Movement. His multiple contributions to the liberal agenda made him frequent the Liberal Headquarters, at Parliament Street, and tour the country giving speeches in support of Liberal Party candidates. He resigned from parliament in 1916 after his pacifist beliefs conflicted with the First World War.
АҚШ-қа оралу
Ол АҚШ-қа оралып, 1921 жылы азамат болып, жазушылық мансабын бастады. АҚШ-та ол Swift Meat Packing Business компаниясының мұрагері, сонымен қатар басқа бір ет орау компаниясы Morris & Company компаниясының президенті Эдвард Морристің жесірі Хелен Свифтпен танысты. Олар 1917 жылы үйленді. Олар көптеген қайырымдылық ұйымдарына қаржылай көмек көрсетті және Чикаго университеті, Рипон колледжі, Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы, Америка археологиялық институты, Ливерпуль соборы және Бостон көркемсурет мұражайы сияқты көптеген мекемелерге үлес қосты.
He returned to the United States, where he became a citizen in 1921 and began pursuing his writing career. In the US, he met Helen Swift, an heiress of the Swift Meat Packing Business and the widow of Edward Morris, President of Morris & Company, another meat packing company. They were married in 1917. Together, they endowed many charities, and contributed to many institutions, including the University of Chicago, Ripon College, Metropolitan Museum of Art in New York, the Archaeological Institute of America, the Liverpool Cathedral, and Boston Museum of Fine Arts.
Автор
Оның соғысқа қарсы "Дипломаттар қалай соғысқа түседі" (1915) атты кітабы бірнеше рет басылып, бірнеше рет аударылды. Ол алтымыштан астам кітап, көптеген басқа да жазу түрлері, мысалы мақалалар, пьесалар және опера жазды. Нилсон 1920-1924 жылдар аралығында "The Freeman" атты пікірлер мен әдеби сын журналын басқарды.
His antiwar book How Diplomats Make War (1915) went through several printings and translations. He went on to write over sixty books, along with many other forms of writing such as articles, plays, and an opera. Neilson co edited a journal of opinion and literary criticism, titled The Freeman between 1920 and 1924.
Мұра
1935 жылы Америка археологиялық институтының Чикаго бөлімшесінің президенті ретінде және Ливерпуль университетімен бірлесіп, ол Киелі кітап заманындағы жерлерді зерттеу үшін Таяу Шығысқа археологиялық экспедицияны ұйымдастырды және қаржыландырды. Археолог Джон Гарстанг, алпыс жасында, қазба жұмыстарын құлшыныспен басқарып, оңтүстік Түркиядағы Мерсин портының орнында үлкен жетістікке жетті. 1949 жылы 6 қазанда "Фрэнсис Нилсонның сенім қорын" "Хордың жігіттері мен Хрест гильдиясының жиырма бір жасқа толмаған мүшелері арасында мәдени өнер мен ғылымдардағы білімді насихаттау және ынталандыру үшін және деканы бекіткен арнайы қызметтерді насихаттауға жұмсалған шығындар мен шығындар үшін" құрылды. Өлерінен бірнеше жыл бұрын Нилсон көзі көрмей қалды. Ол өзінің соңғы кітабын, "Назаретке дейін" жазуда өзінің әдеби хатшысы К. Филис Эванспен бірге болды. Нилсон "Менің екі әлемдегі өмірім" атты екі томдық өмірбаянын да жазды. Нилсон Метрополитен өнер мұражайының игілігімен айналысты, оған антиквариаттар мен бірнеше суреттерді, соның ішінде кішкентай фламанд қалашығындағы қысқы карнавал, Адамның портреті, мүмкін Джордж Фредерик Гендель және Утрехтке жақын Пелкус қақпасы. Нилсонның марқұм әйелі Хелен Свифт Нилсон 1930 жылы 250 000 доллар төлеген Рембрандттің "Жас әйелдің желдеткіші бар портреті" картинасын; Рембрандт Харменц (голланд, 16061669); Томас Печелл ханымның портреті және 1799 ж. Бостон көркемсурет мұражайына Джон Сингер Сардженттің "Каприот" картинасы тапсырылды. Ливерпуль соборы да Нилсонның қолдауымен орган және хорлық шығармалар жинағын жасады. Собордағы орган да оның атын алады. Фрэнсис Нилсон қоры собордағы музыка мен хоршыларды қолдауда.
In 1935, as President of the Chicago Chapter of the Archaeological Institute of America and in co ordination with the University of Liverpool, he organised and endowed an archaeological expedition to the Near East, to research lands of biblical time. Archaeologist John Garstang, at the age of sixty, was enthusiastically in charge of the excavations, with much success at the site of the port of Mersin in southern Turkey. On October 6, 1949, the Francis Neilson Trust Fund was founded "for the promotion and encouragement of education in the cultural arts and sciences among the choirboys and members of the Cross Guild under the age of twenty one and for the costs and expenses in the promotion of special services sanctioned by the Dean." A few years before his death, Neilson lost his sight. He was assisted in writing his last book, Ur to Nazareth, by his literary secretary, K. Phyllis Evans. Neilson also wrote a two volume autobiography, My Life in Two Worlds. Neilson was a benefactor of the Metropolitan Museum of Art, to which he donated antiquities and several paintings, including A Winter Carnival in a Small Flemish Town, Portrait of a Man, Possibly George Frederick Handel, and The Pelkus Gate near Utrecht. Neilson's late wife, Helen Swift Neilson, had bequeathed Portrait of a Young Woman with a Fan, by Rembrandt, for which she had paid $250,000 in 1930; Rembrandt Harmensz (Dutch, 1606–1669); the Portrait of Mrs. Thomas Pechell, and 1799. The Boston Museum of Fine Arts was given John Singer Sargent's painting A Capriote. Liverpool Cathedral also received support from Neilson in the form of a collection of Organ and Choral Works which he sponsored; the organ at the Cathedral also bears his name. The Francis Neilson Trust supports music and choristers at the cathedral.
Өлім
Фрэнсис Нилсон 1961 жылы 13 сәуірде Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласында 94 жасында қайтыс болды. Ол кремацияланып, сүйегі Ливерпуль соборына жерленді.
Francis Neilson died, aged 94, on 13 April 1961 in Port Washington, Long Island, New York. He was cremated and his remains interred at Liverpool Cathedral.