Кіріспе

Британдық америкалық актер, драматург және режиссер Фрэнсис Нилсон (26 қаңтар 1867 - 13 сәуір 1961) - британдық америкалық актер, драматург және режиссер. Ол сондай-ақ саяси қайраткер және Ұлыбританияның Төменгі палатасының бұрынғы мүшесі болды. Нейлсон 60 кітаптың, пьесаның және опера либреттосының авторы және Георгизм қозғалысының ең белсенді көшбасшысы болды.

Ерте өмір

Франсис Баттерс тоғыз бауырластың ең үлкені, Англияның Биркенхед қаласында, Клаутон Роудта, Шропширдің әкесі Фрэнсис Турли Баттерстің және Дандидің шотландтық анасы Изабелла Нилсон Хьюмның ұлы болып туған. Ол Ливерпульдің ұлдар институтына оқуға түсті. Бірнеше дерек бойынша, Нилсонның үлкен отбасы болғандықтан, он төрт жасында мектепті тастап, он сегіз жасында АҚШ-қа көшіп барды. Дегенмен, 1881 жылғы Британдық санақта Баттерлердің үйінде 12 адам, оның ішінде 8 бала және екі қызметші қыз бар екені жазылған. Санақ кезінде Фрэнсис Баттерс (Нилсонның әкесі) да мейрамхана иесі ретінде тіркеледі.

АҚШ-қа көшіп келу

АҚШ-та Нью-Йоркке келгеннен кейін және порттан қонақ үйіне дейін таксимен жүру үшін он бес доллар төлегеннен кейін, Нилсон бірнеше рет жұмыс істеді, оның ішінде портшы, Орталық паркте жұмысшы (бірнеше жылдан кейін ол Савой Плаза қонақ үйінде тұратын), және кейбір кеңселік жұмыс. Джонсон есімді афроамерикалық жігітпен танысқаннан кейін, ол өзінің түсіне байланысты колледж бітіргеніне қарамастан, портёр болып жұмыс істеді.

Театр және опера

Нилсонның алғашқы табысы Генри Джорджтың ілімдерін ашқаннан кейінгі жылдары болды, онда ол жазуы, актерлігі және режиссерлігімен танылып, құрметке ие болды. Ол Виктор Гербертке 1894 жылы дебют жасаған The Bostonians тапсырысы бойынша Prince Ananias үшін либретто ұсынды. Интернет-Бродвей дерекқорында ол 1903 жылы қаңтарда "Кішкентай ханшайым" киносының режиссері ретінде, алдымен Критерион театрында, кейіннен Савой театрында; және 1912 жылы қаңтарда 39-шы көше театрында "Көршіктегі көбелектің" драматургы ретінде жазылған. Нью-Йоркте ол режиссер Антон Зайдлмен достық қарым-қатынас құрды, ол оны Германияға алып барып, Байройттегі Ричард Вагнердің отбасымен таныстырды. Бұл оны Америка Құрама Штаттарынан Лондонға қайтарып әкелді. Ол Лондонға қайтып келді, ол Чарльз Фроманның сахналық режиссері болды. Кейін Нейлсонды Ковент-Гардендегі ұлттық операны басқаруға шақырды, ол оны 1900 жылы толығымен қайта жаңғыртты. Алғашқы опера Пуччинидің "Тоска" операсы. Пюччини өзі театрда қойылымға бақылаушы болды. Екі адамның кездесуі қызығушылықты тудырды, ол Нилсонды Пуччиниді "Мадам Баттерфляй" пьесасының жеке қойылымын көруге шақырды, ол кезде Йорк герцогының театрында ойнаған. Пуччини кейінірек Нилсоннан Миландағы Ла Скалада операны басқаруды өтінді; алайда бұл Нилсонның басқа міндеттемелері бойынша жүзеге аспады.

Саяси мансап

1900 жылдардың басында ол саясаттануды бастады. Оның парламенттік орынға бірінші ұсынысы 1906 жылы Шропширдің Ньюпорт дивизионында болды; ол консервативті президентке, Уильям Кенион Слэниге 176 дауыс айырмашылығымен ұтылып қалды. Ол 1908 жылы Ньюпортта сайлауда да сәтсіз жеңіске жетті. Ол 1910 жылы Чеширдегі Хайд сайлау округінің парламенттік мүшесі болып сайланды. Парламентте болған кезінде ол екі премьер-министрмен де жақсы танысты: Асквит пен Ллойд Джордж. Радикалды саясатқа қызығушылық танытып, ол жер құндылықтарын қорғау қозғалысына кірді. Либералды күн тәртібіндегі көптеген үлестері оны Парламенттік көшедегі Либералды штаб-пәтерлерге жиі барады және Либералды партия кандидаттарын қолдап сөйлеген сөздерімен ел аралап жүрді. 1916 жылы бейбітшіл көзқарастары Бірінші дүниежүзілік соғысқа қайшы келгеннен кейін парламенттен кетті.

АҚШ-қа оралу

Ол АҚШ-қа оралып, 1921 жылы азамат болып, жазушылық мансабын бастады. АҚШ-та ол Swift Meat Packing Business компаниясының мұрагері, сонымен қатар басқа бір ет орау компаниясы Morris & Company компаниясының президенті Эдвард Морристің жесірі Хелен Свифтпен танысты. Олар 1917 жылы үйленді. Олар көптеген қайырымдылық ұйымдарына қаржылай көмек көрсетті және Чикаго университеті, Рипон колледжі, Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы, Америка археологиялық институты, Ливерпуль соборы және Бостон көркемсурет мұражайы сияқты көптеген мекемелерге үлес қосты.

Автор

Оның соғысқа қарсы "Дипломаттар қалай соғысқа түседі" (1915) атты кітабы бірнеше рет басылып, бірнеше рет аударылды. Ол алтымыштан астам кітап, көптеген басқа да жазу түрлері, мысалы мақалалар, пьесалар және опера жазды. Нилсон 1920-1924 жылдар аралығында "The Freeman" атты пікірлер мен әдеби сын журналын басқарды.

Мұра

1935 жылы Америка археологиялық институтының Чикаго бөлімшесінің президенті ретінде және Ливерпуль университетімен бірлесіп, ол Киелі кітап заманындағы жерлерді зерттеу үшін Таяу Шығысқа археологиялық экспедицияны ұйымдастырды және қаржыландырды. Археолог Джон Гарстанг, алпыс жасында, қазба жұмыстарын құлшыныспен басқарып, оңтүстік Түркиядағы Мерсин портының орнында үлкен жетістікке жетті. 1949 жылы 6 қазанда "Фрэнсис Нилсонның сенім қорын" "Хордың жігіттері мен Хрест гильдиясының жиырма бір жасқа толмаған мүшелері арасында мәдени өнер мен ғылымдардағы білімді насихаттау және ынталандыру үшін және деканы бекіткен арнайы қызметтерді насихаттауға жұмсалған шығындар мен шығындар үшін" құрылды. Өлерінен бірнеше жыл бұрын Нилсон көзі көрмей қалды. Ол өзінің соңғы кітабын, "Назаретке дейін" жазуда өзінің әдеби хатшысы К. Филис Эванспен бірге болды. Нилсон "Менің екі әлемдегі өмірім" атты екі томдық өмірбаянын да жазды. Нилсон Метрополитен өнер мұражайының игілігімен айналысты, оған антиквариаттар мен бірнеше суреттерді, соның ішінде кішкентай фламанд қалашығындағы қысқы карнавал, Адамның портреті, мүмкін Джордж Фредерик Гендель және Утрехтке жақын Пелкус қақпасы. Нилсонның марқұм әйелі Хелен Свифт Нилсон 1930 жылы 250 000 доллар төлеген Рембрандттің "Жас әйелдің желдеткіші бар портреті" картинасын; Рембрандт Харменц (голланд, 16061669); Томас Печелл ханымның портреті және 1799 ж. Бостон көркемсурет мұражайына Джон Сингер Сардженттің "Каприот" картинасы тапсырылды. Ливерпуль соборы да Нилсонның қолдауымен орган және хорлық шығармалар жинағын жасады. Собордағы орган да оның атын алады. Фрэнсис Нилсон қоры собордағы музыка мен хоршыларды қолдауда.

Өлім

Фрэнсис Нилсон 1961 жылы 13 сәуірде Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласында 94 жасында қайтыс болды. Ол кремацияланып, сүйегі Ливерпуль соборына жерленді.