Хьюз-Райан түзетуі: АҚШ құпия операцияларына парламенттік бақылау
Hughes–Ryan Amendment
АҚШ заңнамасы: Хьюз-Райан түзетуі (1974) ЦРУ-дың жасырын әрекеттерін Конгресс комитеттеріне есеп беруді талап етеді. Ұлттық қауіпсіздік мақсатындағы әрекеттерге бақылау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Заңдары
United States Law
Хьюз-Райан түзетуі (Public Law 93–559 (1974)) – 1961 жылғы Сыртқы көмек туралы заңға енгізілген түзету, ол 1974 жылғы Сыртқы көмек туралы заңның 32-бабы ретінде қабылданды. Түзету авторлары – сенатор Харольд Э. Хьюз (Демократ, Айова штаты) және конгрессмен Лео Райан (Демократ, Калифорния штаты) есімдерімен аталды. Бұл түзету АҚШ Президентіне Орталық барлау агенттігінің барлық жасырын операциялары туралы Конгресс комитеттерінің біріне немесе бірнешесіне есеп беруді талап етті. Бұл түзету ЦРУ және Қорғаныс министрлігінің жасырын операциялары мәселесін қарастырды және Президент мұндай операцияның әрқайсысы ұлттық қауіпсіздік үшін маңызды екенін ресми түрде растап, осы растауды тиісті Конгресс комитеттеріне (сол кездегі алты комитет, кейіннен Ақпараттық қызмет жөніндегі Палата мен Сенаттың «арнайы комитеттері» құрылғаннан кейін сегізге дейін өсті) ұсынғанша, бөлінген қаражатты мұндай операцияларды жүргізуге пайдалануға тыйым салды. Заңның мақсаты – Конгресс шеңберіндегі барлау комитеттеріне ЦРУ-ның іс-қимылдары туралы ақылға қонымды мерзімде хабарлауды қамтамасыз ету болды. Сенатор Хьюз 1973 жылы заң жобасын ұсынғанда, оны президенттің толық білімісіз жүзеге асырылатын әскери, барлау және ұлттық қауіпсіздік органдарының жасырын операцияларын шектеу құралы ретінде қарастырды.
The Hughes–Ryan Amendment (Public Law 93–559 (1974)) was an amendment to the Foreign Assistance Act of 1961, passed as section 32 of the Foreign Assistance Act of 1974. The amendment was named for its co authors, Senator Harold E. Hughes (D–IA) and Representative Leo Ryan (D–CA). The amendment required the President of the United States to report all covert actions of the Central Intelligence Agency to one or more Congressional committees. This amendment addressed the question of CIA and Defense Department covert actions, and prohibited the use of appropriated funds for the conduct of such an action unless and until the President issues an official "Finding" that each such operation is important to national security, and submits this Finding to the appropriate Congressional committees (a total of six committees, at the time, which grew to eight committees after the House and Senate "select committees" on intelligence were established). The legislation was meant to ensure that the intelligence oversight committees within Congress were told of CIA actions within a reasonable time limit. Senator Hughes, in introducing the legislation in 1973, also saw it as a means of limiting major covert operations by military, intelligence, and national security agents conducted without the full knowledge of the president.
Тарих
1970 жылдардың басында Оңтүстік-Шығыс Азиядағы халыққа ұнамайтын соғыс және Уотергейт жанжалы минималды бақылау дәуірін аяқтады. Конгресс Никсон әкімшілігін тежеуге және елдің барлау органдарының күмәнді, тіпті заңсыз әрекеттерге қатысу деңгейін анықтауға бекінді. Түзетуге түрткіс болған нәрсе – 1972 және 1973 жылдары Сенаттың Қарулы Күштер Комитетінің Камбоджа, Лаос және Солтүстік Вьетнамдағы 1970 жылдар басындағы жасырын әскери операциялар бойынша өткізген тыңдаулары болды. Комитет Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің әуе бөлімшелері құпия шабуылдар жасағанын және оларды жасыру үшін іс-қимылдардан кейінгі есептерді бұрмалағанын анықтады. Хьюз және басқа бірнеше сенаторлар үшін бұл әрекеттер Ақ үйден Тынық мұхиты аймағындағы және Вьетнам соғысындағы далалық командирлерге тікелей бағытталған құпия соғыс болды. Баспасөз құралдарында барлау қызметіне қатысты алаңдатарлық мәліметтер жарияланды. 1974 жылдың 22 желтоқсанында «Нью-Йорк Таймс» газеті Сеймур Херштің «отбасылық зергерлік бұйымдар» деп аталған ЦРУ операцияларын, соның ішінде шетелдік басшыларды өлтіру және шетелдік үкіметтерді құлатуға бағытталған ұзақ мерзімді жасырын іс-қимылдар бағдарламаларын егжей-тегжейлі баяндаған мақаласын жариялады. Мақалада сондай-ақ барлау органдарының американдық азаматтардың саяси қызметі туралы ақпарат жинауға жасаған әрекеттері талқыланды. Бұл ақпарат көптеген сенаторлар мен өкілдерді Конгресс өзінің бақылау міндеттерін орындауда тым бейжай, сенімді және наив болды деп сендірді. Бірінші заңнамалық жауап – 1974 жылы 1961 жылғы Сыртқы көмек туралы заңға Хьюз-Райан түзетуін енгізу болды. Түзетілген заң ЦРУ жүргізген барлық жасырын іс-қимылдар үшін Президенттің толық жауапкершілігін бекітті, бұл Президентке ашыққа шыққан жасырын іс-қимылдар бойынша «сенімді түрде жоққа шығару» мүмкіндігін жойды. Бұл сонымен қатар Конгрестегі «хабардар» адамдар шеңберін кеңейтті, бұл Конгресске қарсы болған жасырын операциялардың ақпараттық ағым арқылы көптеп ашылуына мүмкіндік берді. Осылайша, түзетудің қабылдануы жасырын операцияларға Конгрестің де-факто және де-юре вето құқығын құрды, тиісінше ақпараттық ағым мүмкіндігі және қаржылық құралдардың күші арқылы.
By the early years of the 1970s, the unpopular war in Southeast Asia and the unfolding Watergate scandal brought the era of minimal oversight to a halt. The Congress was determined to rein in the Nixon administration, and to ascertain the extent to which the nation's intelligence agencies had been involved in questionable, if not outright illegal, activities. A major stimulus for the amendment came from 1972 and 1973 hearings of the Senate Armed Services Committee on covert military operations in Cambodia, Laos, and North Vietnam in the early 1970s. The committee had found that Air Force and Navy air elements had conducted secret air strikes, and falsified after action reports to conceal this. To Hughes and several other senators, these activities represented a secret war conducted through back channel communications from the White House directly to field commanders in the Pacific Theater and the Vietnam War. A series of troubling revelations appeared in the press concerning intelligence activities. On 22 December 1974, The New York Times published a lengthy article by Seymour Hersh detailing CIA operations that had been dubbed the "family jewels", including lengthy covert action programs to assassinate foreign leaders and subvert foreign governments. The article also discussed efforts by intelligence agencies to collect information on the political activities of American citizens. These revelations convinced many senators and representatives that the Congress had been too lax, trusting, and naive in carrying out its oversight responsibilities. The first legislative response was enactment, in 1974, of the Hughes–Ryan Amendment to the Foreign Assistance Act of 1961. The act, as amended, established ultimate accountability of the President for all covert action conducted by the CIA, removing any "plausible deniability" for the President regarding exposed covert actions. It also expanded the circle of "witting" persons in Congress, which made covert operations to which Congress was opposed much more likely to be exposed by leaks. Thus, the passage of the amendment created both de facto and de jure Congressional veto power on covert operations, through the ability to leak and the power of the purse, respectively.