Аргентина тарихшысы Хуан Альварес өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Аргентиналық тарихшы (1878–1954)

Хуан Альварес (1878 жылдың 3 қыркүйегі – 1954 жылдың 8 сәуірі) – Гуалегуайчу қаласында туған судья және тарихшы.

Өмірбаян

Альварес Аргентинадағы үлкен иммиграция кезеңінде дүниеге келді. Оның әкесі, Серафин Альварес, – қуғынға ұшыраған испан республикашысы болған. Отбасы ішінде қоғам, саясат және дін туралы әңгімелер жиі айтылатын. Ол Буэнос-Айрестегі құқық факультетінде оқыды, онда сол кездегі үстем тап өкілдері тәрбиеленді. Оның докторлық диссертациясын Бартоломе Митре бағалады. 1902 жылдан бастап Росариодағы соттарда хатшы, адвокат, прокурор және судья болып жұмыс істеді. Өмірінің көп бөлігін Санта-Фе провинциясының динамикалық және қарқынды дамып келе жатқан қаласында өткізіп, кәсіби және іскерлік элитамен достық қарым-қатынас орнатты, сондай-ақ Аргентинаның басқа зиялыларымен берік байланыс жасады. Ол ұлтшылдыққа және дәстүрді қастерлеуге қарсы болды. Оның алғашқы кітаптарында ұлттың тамыры ескі заманда емес, болашақта ізделуі керек екені айтылды. Бұл мәселе Аргентинаның Испаниядан азаттығының 100 жылдығына (1810 жылғы мамыр революциясы) жақын уақытта ұлттық мақтаныш сезімінің күшеюімен байланысты болды. Санта-Фе тарихына арналған эссесінде ол Аргентина тарихының 1853 жылға дейін (Конституция қабылданған жыл) жоқ деп мәлімдеді. 1913 жылы Альварес Росариода қоғамдық кітапхана ашты. Қаладағы ең ірі кітапхана қазіргі уақытта Biblioteca Argentina Dr. Juan Álvarez деп аталады. 1914 жылы Альварес Аргентинадағы азаматтық соғыстарды экономикалық тұрғыдан қарастырып, болашақта осындай соғыстардың алдын алуға тырысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс және 1917 жылғы Ресей революциясы оның либералдық көзқарастарына әсер етіп, либерализмді және оның шектеулерін сынауға итермеледі. Осыған ұқсас дағдарыстар Саенс Пеньяның жасырын және міндетті сайлау құқығы туралы заңынан және 1930 жылғы консервативті төңкерістен кейін туды. Альварес консервативтілікке бет бұрды, азаматтар, институттар мен мемлекет арасындағы қарым-қатынастың жаңа өзгерістеріне күмәнданды. 1943 жылы ол "Росарио тарихы" (1689–1939) атты еңбегін жазды, ол география, экономика және саясаттың өзара әрекеттесуіне арналған басқа да жұмыстар сияқты, ұлттық мәселелерге тікелей сілтеме жасамай, жергілікті ерекшелігінен басталатын қала тұжырымын ұсынатын маңызды туынды саналады. Оның Росарио және Санта-Фе астанасы арасындағы асимметриялық қатынастар туралы тезисі біріншісінің сергелеңдігімен (колониалды өткені немесе аристократиялық класы болмауымен) және соңғысының бюрократиялық дәстүрімен қатар қойылды. Бұл идея бүгінгі күнге дейін өзектілігін жоймай, танымал және ғылыми дискурста қайта-қайта айтылуда. Альварес 1935-1946 жылдар аралығында елдің бас прокуроры болды. 1954 жылы Росариода қайтыс болды.

Álvarez was born at a time of massive immigration in Argentina. His father, Serafín Álvarez, was an exiled Republican Spaniard; within the family, discussions about society, politics and religion were common. He studied at the Faculty of Law in Buenos Aires, where the ruling class of the time was raised. His doctoral thesis was evaluated by Bartolomé Mitre. Since 1902, he worked at the Tribunals of Rosario, as a secretary, attorney, prosecutor and judge. He lived most of his life in this dynamic and rapidly growing city of the province of Santa Fe, and made friends within the professional and business elite, as well as firm links with other Argentine intellectuals. He was of a liberal mindset, opposed to nationalism and the tendency to worship tradition. His first books argued that the roots of a nationality should not be sought in the old times, but in the future. This topic was especially relevant due to the wave of nationalistic pride sweeping Argentina near the centennial of its liberation from Spain (the May Revolution of 1810). In his Essay on the history of Santa Fe he went as far as claiming that Argentine history is nonexistent before 1853 (year of the framing of Constitution). In 1913, Álvarez founded a public library in Rosario. This library, which is the largest in the city, carries at present the name of Biblioteca Argentina Dr. Juan Álvarez. In 1914, Álvarez wrote about the civil wars of Argentina from an economic point of view, and explicitly looking to prevent similar wars in the future. World War I and the Russian Revolution of 1917 affected his liberal mindset, which led him to write a criticism of liberalism and its limitations. Similar crises came after the Sáenz Peña Law of secret and compulsory suffrage and the conservative revolution of 1930. Álvarez turned towards conservatism, unsure about the new developments in the relationship between citizens, institutions and the state. In 1943, he wrote Historia de Rosario (1689–1939) ("History of Rosario"), which, like other works that deal with the interaction of geography, economy and politics, is considered a seminal work, which introduces the concept of the city as a subject matter, starting from its local identity, without a forced reference to national matters. His thesis about the asymmetric relationships between his adopted home town, Rosario, and the capital city of Santa Fe, opposes the dynamism of the former (devoid of a colonial past or an aristocratic class) and the bureaucratic tradition of the latter. This idea is still considered valid and continues to re emerge in popular and intellectual discourse today. Álvarez was the Attorney General of the Nation between 1935 and 1946. He died in Rosario in 1954.