Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Heilbut, Symons & Co v Buckleton [1912] UKHL 2 – бұл лордтар палатасының қате ақпарат беру және шарттасқан талаптар бойынша қараған ағылшын шарт құқығының ісі. Онда, жалған емес ақпарат беруге байланысты зиян өтеу талап ету құқығы жоқ екені белгіленді. Бұл шешім, абайсызда қате ақпарат беруге байланысты зиян өтеу қарастырылған Hedley Byrne v Heller ісінен ондаған жыл бұрын қабылданды. Осы себепті, қазіргі таңда абайсызда қате ақпарат беру бойынша бұрыс шешім деп есептеледі.
Heilbut, Symons & Co v Buckleton [1912] UKHL 2 is an English contract law case, given by the House of Lords on misrepresentation and contractual terms. It held that a non fraudulent misrepresentation gave no right to damages. This was decided decades before Hedley Byrne v Heller, where damages for negligent misrepresentation were introduced in English law, and, thus, it would today be regarded as wrongly decided under the tort of negligent misrepresentation.
Фактілер
1910 жылы резеңке саудасының экономикалық өрлеу кезінде (Амазонка резеңке өрлеуінің соңында) Хейлбут, Саймонс және Ко Мексикадағы «Филисола Резеңке және Өнімдер Меншіктері» (Filisola Rubber and Produce Estates, Limited) деп аталатын резеңке бизнесінің акцияларын кепілге алған саудагерлер болды. Баклтон Хейлбут компаниясының менеджеріне қоңырау шалып, акциялар туралы сұрады. Менеджер сұрақтарға жауап ретінде «жаңа резеңке компаниясын құрып жатырмыз» деп растады. Осы мәлімдемеге сеніп, Баклтон көптеген акцияларды сатып алды. Бірақ компанияда күтілгеннен әлдеқайда аз резеңке ағаштары болды. Акциялардың құны күрт төмендеді. Баклтон кепілдік шартын бұзды деп сотқа шағымданып берді. Сотта Хейлбуттың қате ақпарат бергені, бірақ оның алаяқтық ниеті болмағаны анықталды. Дегенмен, сот барысында резеңке компаниясы туралы мәлімдемеде кепілдік болғаны белгілі болды. Баклтон сотта жеңіске жетпеді.
During an economic boom in the rubber trade 1910 (at the end of the Amazon rubber boom), Heilbut, Symons & Co were merchants who were underwriting shares of what they claimed was a rubber business, called the Filisola Rubber and Produce Estates, Limited in Mexico. Buckleton called up a manager at Heilbut to inquire about the shares. In response to the questions, the manager confirmed that they were "bringing out a rubber company". Based on this statement, Buckleton purchased a large number of shares. The company turned out to have far fewer rubber trees than expected. The shares performed very poorly. Buckleton sued for breach of warranty. At trial the Court found that Heilbut made misrepresentation but was not done fraudulently. Nevertheless, at trial it was found that there was a warranty in the statement regarding the rubber company. The claimant, Buckleton, did not succeed at trial.
Үкім
Лордтар палатасы ешқандай залап толеуге болмайтынын шешті, себебі бұл алаяқтық ниетпен жасалған жалған мәлімдеме емес еді. Лорд Маултон осы істің табысқа жетуінің екі жолын көрсетті. Біріншіден, егер талапкер алаяқтық ниетпен жасалған жалған мәлімдемені немесе оған баламасын дәлелдей алса, онда бұл шындыққа сай ма, жоқ па дегенге қарамастан, ойсыз жасалуы керек. Екіншіден, егер міндеттемеге келісу ниеті (animus contrahendi) болса, онда қосымша шарт болуы мүмкін, ол Heilbut-ті олардың мәлімдемелеріне байланыстырады. Дегенмен, Лорд Маултон мұндай қосымша шарттар сирек кездесетінін айтты және нақты мән-жайларда ешқайсысы табылған жоқ. Лорд Маултон былай деді:
The House of Lords held that no damages could be payable because it was not a fraudulent misrepresentation. Lord Moulton identified two ways that the action could be successful. First, if the plaintiff could show fraudulent misrepresentation "or what is equivalent thereto, must be made recklessly, not caring whether it be true or not." Second, if there was intent (animus contrahendi) to be held to a promise then there may be a collateral contract, that would bind Heilbut to their representation. However, Lord Moulton stated that such collateral contracts would be rare, and on the facts none was found. Lord Moulton said,
Маңыздылығы
Heilbut, Symons & Co компаниясы бүгін кем дегенде сақтықсыз қате мәлімдеме жасаған деп есептелгенімен, бұл іс мәлімдемелердің қандай жағдайда келісімшарттың бір бөлігі болып саналатыны туралы жалпы қағида үшін әлі де маңызды. (Өте жалпы қағида бойынша) бұл "көзделген" болса ғана мүмкін. Oscar Chess Ltd v Williams ісінде апелляциялық сот сатып алушы мен сатушы арасындағы ақпараттың арақатынасы нақты ниетті анықтау үшін маңызды екенін нақтылады, сондай-ақ өзгелерге сене тірелетін коммерциялық емес тараптардың ниеттерін басымдыққа қойды.
Although Heilbut, Symons & Co would today be counted as having made at least a negligent misrepresentation, the case still has relevance for the general principle that representations become part of the contract if (as a very general principle) this is "intended". In Oscar Chess Ltd v Williams the Court of Appeal further clarified that the balance of information between a buyer and seller is relevant to determine what was actually intended, giving preference for the intentions of non commercial parties who rely on others.