Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант және саясаткер
American musician and politician
Эрнани Бернарди (29 қазан 1911 – 4 қаңтар 2006) – биг-бенд музыканты және саясаткер. Бернарди 1961 жылдан 1993 жылға дейін Лос-Анджелес қалалық кеңесінде қызмет етті, 7-ші округтің өкілі болды және қала тарихында кеңес мүшесі ретінде ең ұзақ қызмет еткен екінші адам атанды. Саясатқа белсенді түрде араласпас бұрын, Бернарди 20 ғасырдың ортасындағы екі аса танымал би музыкасының музыкалық аранжировкасын жасаған.
Ernani Bernardi (October 29, 1911 – January 4, 2006) was a big band musician and politician. Bernardi served on the Los Angeles City Council from 1961 to 1993, representing 7th district and becoming the second longest serving council member in the history of the city. Prior to entering politics, Bernardi was the musical arranger for two of the mid 20th century's most popular dance melodies.
Ерте және жеке өмір
Бернарди 1911 жылғы 29 қазанда Иллинойс штатының Стандарт қаласында, отбасының иелігіндегі дүкеннің үстінде дүниеге келді. Оның әкесі музыкант Альфонсо Бернарди, анасы Нерина Биаджини болды. Оның ата-анасы Эллис аралы арқылы Америкаға келген иммигранттар еді, олар Эмилия-Романья облысының Модена провинциясының шағын қаласынан шыққан. Анасы босанғанда қайтыс болды, сондықтан оны әкесі, екі әжесі, бір тәтесі және бір ағасы тәрбиеледі. Он бір жасында ол жақын орналасқан Иллинойс штатының Толука қаласына көшірілді, онда кейін университет баскетбол командасында ойнады. Бернарди Детройт университетінде оқыды, онда журналистиканы оқып, спорт комментаторы болуды жоспарлады. Детройттегі Грейстон бал залында би тобымен саксофон ойнап жүргенде, ол Онтарио штатының Порт-Артур қаласынан келген Люсиль Мэй Саваскимен танысты. Олар 1933 жылы үйленді және Нью-Йоркке көшкенге дейін қысқа уақыт Детройтте тұрды. Олардың төрт баласы болды: Джоан Мари Рутс, Джудит Энн, Джон Пол және (Эрнани) Джеймс. Ол 1993 жылы қайтыс болды. Эрнани Бернарди 2001 жылғы қарашада Ева Траутманға қайта үйленді. 1985 жылы 74 жасында Бернарди "қатал мінезді, бойы шала, тоқша және көзілдірік таққан" деп сипатталды. 86 жасында да ол "күшті дауысы мен шабуылға ұмтылатын стилімен" ерекшеленді. Бернарди 1940 жылы Калифорнияға көшіп, Кей Кизердің Музыкалық білім колледжінде өнер көрсетті. Бұрынғы кеңесші сексен жасқа дейін саксофон ойнауды жалғастырды. 2000 жылы ол 88 жасында өзінің тобымен бірге Солтүстік Голливудтағы Леонның стейк үйі деп аталатын ретро биг-бенд мейрамханасында жиі ойнады.
Bernardi was born on October 29, 1911 above a grocery store his family owned in Standard, Illinois, the son of musician Alfonso Bernardi and Nerina Biagini. His parents were immigrants who came to America by way of Ellis Island, from a small town in the province of Modena in the Emilia Romagna. His mother died in childbirth, and he was raised by his father, two grandmothers, an aunt and an uncle. When he was eleven, he was moved to the nearby town of Toluca, Illinois, where he later played varsity basketball. Bernardi attended the University of Detroit, where he planned to study journalism and become a sportscaster. He was playing saxophone in a dance band at Detroit's Graystone Ballroom when he met Lucille May Sawasky of Port Arthur, Ontario. They were married in 1933 and lived in Detroit briefly before moving to New York. The couple had four children, Joanne Marie Roots, Judith Ann, John Paul and (Ernani) James. She died in 1993. Ernani Bernardi remarried in November 2001 to Eve Troutman. Bernardi was described at age 74 in 1985 as "crusty, . short, bald and bespectacled," Even at age 86, he had "a booming voice and aggressive style." Bernardi moved to California in 1940 to perform with Kay Kyser's Kollege of Musical Knowledge. The ex councilman continued playing the sax well into his eighties. In 2000 he was a regular at age 88 with his band booked, among other places, at a retro big band restaurant called Leon's Steak House in North Hollywood.</blockquote>
Сайлаулар
1957 жылы Сан-Фернандо аңғарындағы мердігер Бернарди сол жылы Лос-Анджелес қалалық кеңесінің 7-округіне үміткер болды, бірақ бастапқы сайлауда Джеймс С. Корман мен Кей Богендорферден кейін үшінші орын алды. Корман Конгресске сайланғаннан кейін, Бернарди 1961 жылы қайта сайлауға түсіп, жеңіске жетті. 1986 жылы округ Панорама-Сити, Сан-Вэлли және Сильмардың бір бөлігін қамтыды. Бернарди өзінің алғашқы жылдарында «Сан-Фернандо аңғарының орталық бөлігіндегі басым ақ жұмысшы табын қоныстандырған округті» өкілдік етті. Оның қолдаушыларының қатарында Калифорния штатының 13-қадамдық салыққа қарсы заңының қабылдануына ықпал еткен аңғарлық салық төлеуден бас тартушылар көп болды. Бернарди 1993 жылы зейнетке шыққан кезде 7-округ халқының 70 пайызы латиноамерикандықтардан, 19 пайызы афроамерикандықтардан тұрды, бұл Лос-Анджелестің ең кедей аудандарының бірі болатын. Ресми тіркелген сайлаушылардың 39 пайызы ағылшын тілді, 30 пайызы латиноамерикандық, 19 пайызы афроамерикандық болып есептелді. Оның 32 жылдық қызмет мерзімін тек Кеңес мүшесі Джон Феррароның 35 жылдық қызметімен салыстыруға болады. Ол «жоғалған істерді іздеуге тырысқандықтан» қалалық кеңестегі «бұзақы» ретінде танымал болды, бірақ 1985 жылы қалалық кеңесті сәуір айында өткізілетін сайлау реформасы туралы қатаң заңды қарауға мәжбүрледі, себебі ол одан да қатаң заңға дауыс беруді талап ететін петиция жинады. «Los Angeles Times» газеті былай деп хабарлады:
By 1957 a contractor in the San Fernando Valley, Bernardi ran for the Los Angeles City Council District 7 seat that year but finished third in the primary election, after James C. Corman, the eventual victor, and Kay Bogendorfer. When Corman was elected to Congress, Bernardi ran again in 1961 and was elected. and in 1986 it covered Panorama City, part of Sun Valley and Sylmar. For most of his early terms in office, Bernardi represented a "predominantly white working class district in the mid San Fernando Valley." His backers included many Valley tax opponents who were behind the successful passage of California's Proposition 13 anti tax measure. By the time Bernardi retired in 1993, the 7th District was 70 percent Latino and 19 percent African American, encompassing one of Los Angeles's poorest areas. Registered voters were 39 percent Anglo, 30 percent Latino and 19 percent African American. His tenure of 32 years has been surpassed only by the 35 years of Council Member John Ferraro. and he was known as the City Council's "gadfly" because of his "pesky pursuit of lost causes," but in 1985 he was successful in forcing the City Council to put a tough campaign reform law on the April ballot after he circulated petitions that would have required a vote on an even tougher law. The Los Angeles Times added:
<blockquote>Дегенмен, Бернардидің мейірімді жағы да бар. 1984 жылғы Рождество маусымында қалалық әкімшіліктің қарсы жағында орналасқан, баспанасыз адамдарға арналған «Шатыр қаласын» аралағаннан кейін Бернарди кеңсесіне оралып, азық-түлік дүкендері мен мейрамханаларды шақырып, азық-түлік көмегін сұрады. Бір азық-түлік дүкені пісірілмеген бұршақ қорабын сыйлағанда, Бернарди қалалық әкімшіліктің асханасын ашып, бұршақтарды өзі пісірді. 1988 жылы Бернарди өзінің жылдық 641 978 долларлық кеңсе бюджетінен 70 000 доллар полиция жедел тобына өз округіндегі ұрлық пен есірткі саудасына қарсы күресу үшін бөлді. Сонымен қатар, ол «жазалау шараларын қолдану арқылы заңсыз көші-қонды азайтуға бағытталған» FAIR деп аталатын лоббилік ұйымды қолдағанмен, иммигрант жұмысшыларды көшеден алып, жұмысқа орналастыру үшін жалдау орталығын құруға көмектесті.</blockquote>
<blockquote>Yet, there is a compassionate side to Bernardi. After visiting Tent City, a shelter for the homeless set up across from City Hall during the 1984 Christmas season, Bernardi returned to his office and began calling food stores and restaurants to solicit food donations. When a grocery store donated a box of uncooked beans, Bernardi opened up the City Hall kitchen and cooked the beans himself. In 1988 Bernardi provided $70,000 from his $641,978 a year office budget for police task forces to combat burglaries and drug trafficking in his district, and, even though he supported a lobbying group called FAIR, "devoted to using the harshest possible measures to reduce illegal immigration," he helped establish a hiring hall to get immigrant workers off the street.
Басқа қызмет түрлері
1994 жылы Бернарди Лос-Анджелес қаласы мен оның қайта құру агенттігін сотқа берді, агенттік Downtown Los Angeles жоспарларын қарастырған кезде штаттың ашық отырыстар заңын бұзды деп мәлімдеді. Ол өзінің сүйікті әндерін орындайтын бірнеше ірі музыкалық топтардың бейнежазбасын сату арқылы сот ісіне кеткен шығындарын қаржыландыруға көмектесті. Апелляциялық соттар мен штаттың жоғарғы соты Бернардидің талабының басты мәселесі бойынша оның пайдасына шешім шығарды, бұл агенттіктің жобаға жұмсай алатын қаржы сомасына белгілі бір шектеу қойды. 1990 жылдары ол қалалық хартаны реформалау процесінің бір бөлігі ретінде аудандық кеңестер құру идеясына қарсы болды. 1999 жылы қалалық кеңес төрағасы Джон Ферраро Бернардиді полиция және өрт сөндіру станциялары үшін 744 миллион долларлық облигациялық қаражатты бақылау жөніндегі комитетке мүше етіп тағайындады.
In 1994 Bernardi sued the city of Los Angeles and its redevelopment agency, alleging that the agency violated the state's open meetings law when it was considering plans for Downtown Los Angeles. He helped finance the costs of his lawsuit by selling a videocassette of several big bands performing his favorite tunes. Eventually, appellate courts and the state supreme court ruled in favor of Bernardi in the main thrust of his claim, which effectively set a cap on the amount of money the agency could spend on the project. In the 1990s he spoke against the idea of establishing neighborhood councils as part of a proposed city charter reform process. In 1999, City Council President John Ferraro appointed Bernardi to a committee to oversee the spending of $744 million in bond funds for police and fire stations.