Кіріспе
Уильям Джонс (1884–1968), Калифорния штатының Лос-Гатос қаласында Wildcat Railroad теміржолын құрған, бу дәуірінің тәжірибелі ардагері, АҚШ-тың Калифорния штатының Бен Ломонд қаласында жүк тасушының ұлы болып дүниеге келді. Джонс 13 жасында Боулдер-Криктегі (Калифорния) 3 футтік тар жолды Оңтүстік Тынық мұхиты жағалауы темір жолында қозғалтқыш тазалаушы болып жұмысқа орналасты. 17 жасында Джонс пештікке көтеріліп, кейін инженер болды. Оңтүстік Тынық мұхиты жағалауы темір жолы 1909 жылға дейін стандартты кеңдіктегі жолға айналдырылды. Джонс Сан-Хоседен басталатын желінің алғашқы стандартты кеңдіктегі бөліктерінде жұмыс істегендердің бірі болды, соңында Сан-Франциско мен Сан-Луис-Обиспо арасындағы "Жағалау күндізгі жарығы" маршрутына жетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Стэнфорд университеті үшін сақталған локомотив "Гов. Стэнфордты" қайта құрауға жауапты болды; локомотив қазір Сакраментодағы Калифорния мемлекеттік теміржол мұражайында қойылған. Джонс Лос-Гатостың оңтүстігінде орналасқан Райт станциясының мұғалімі Джеральдин МакГрэйдиге үйленді. Лос-Гатоста "Ранч" деп аталатын шабдалы бақта қоныстанғаннан кейін Джонс отбасы екі ұл, Роберт және Нил, және екі қыз, Бетти және Джеральдинмен толықты. "Ранч" Дейвс даңғылы мен Санта-Клара-Лос-Гатос жолының (қазіргі Винчестер бульвары) бұрышында орналасқан.
Билли Джонс Жабайы мысық темір жолы
1939 жылы Сан-Франциско доктерінде Джонс 1905 жылы салынған, 18 дюймдік рельс ені бар бу локомотивін тапты. Ол Калифорния штатындағы Венеция жағажайындағы Венеция миниатюралық теміржолы үшін жасалған еді. Джонс оны «2-ші нөмір» деп аталған қозғалтқышты 100 долларға сатып алды (локомотивті металл сыныбы үшін Жапонияға жіберу жоспарланған; иронияға орай, Джонс локомотивті сатып алғаннан кейін бірнеше сағат өткен соң АҚШ Жапонияға болат экспортын тоқтатты) және оны өзінің ранчосындағы теміржолшы достарымен бірге салған шағын теміржолда қайта іске қосты, оны «Wildcat Railroad» деп атады. Оның жалғыз ұлдары Роберт пен Нил Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты, ал Джонс өзінің «Wildcat Railroad» теміржолын көрші балалар үшін, әр жексенбіде екі ұлының естелігі үшін 1968 жылы қайтыс болғанға дейін жұмыс істете берді. Теміржол аңғардың және одан да алыс аймақтардың адамдарын, соның ішінде Уолт Диснейді тартты. Дисней үлкен пойыздарды қалағандықтан Джонстың шағын теміржол жабдықтарының бір бөлігін сатып алуды қарастырды. Екеуі дос болып, Джонс 1955 жылдың 17 шілдесінде Диснейлендтің ашылу күнінде Диснейдің 3 футтық тар рельсті локомотивтерін басқарды. Сонымен қатар, инженерлік бас киіммен күлімдеген жабайы мысықты бейнелейтін Wildcat Railroad логотипін Дисней аниматоры Уорд Кимболл жасады. Джонс 1949 жылы Southern Pacific Company компаниясынан зейнеткерлікке шықты. 1959 жылдың қаңтар айында Джонс Лос-Гатостан соңғы пойызды рельстерді алып тастағанға дейін салтанатты түрде жүргізді. Джонс 1968 жылы 83 жасында лейкемиядан қайтыс болды, ал оның «Wildcat Railroad» теміржолын жергілікті тұрғындар сатып алып, оны Лос-Гатостағы Оук-Медоу және Васона парктеріне көшіру және жұмыс істеу үшін коммерциялық емес ұйым құрды (Уинчестер және Дейвс көшелерінің бұрышындағы қабырғадағы тақта теміржолдың бастапқы орнын көрсетеді). Теміржол 1970 жылдың 24 шілдесінде жаңадан қалпына келтіру және құрылыс жұмыстарының екі жылға жуық уақытынан кейін ресми түрде ашылды, оның ішінде құлап қалған Southern Pacific аралық вагонынан 89 фут (27 метр) ұзындықтағы вагонды құтқарып, оны Лос-Гатос ағысы үстіндегі көпір ретінде пайдаланды. 1972 жылы кеңейту салынды, 40 фут (12 метр) биіктіктегі көпірмен жұмыс деңгейін қосып, теміржолды Васона паркіне жеткізді, бұл кеңейту сапардың тым қысқа екендігіне байланысты салынды. Алғашқы маршрут жай ғана Скиррел төбесінен (үлкен санқылбықтары үшін осылай аталған) айналып өтіп, кері қайтып келді, өзен үстіндегі көпір екі бағытта жүруге мүмкіндік берді. 1992 жылы теміржол жылына 100 000-нан астам жолаушы тасымалдады. Сондай-ақ 1992 жылы теміржол өзінің алғашқы дизельдік локомотивін сатып алды. Бұрын теміржол тек 1939 жылы Сан-Францискода Джонс тапқан бу локомотивін пайдаланған. Локомотивтер паркін кеңейту қажеттігін түсінген теміржол сенімді дизельдік локомотивтерді алу мүмкіндіктерін іздеді. Жергілікті кәсіпкер және теміржолшы Альберт Б. Смит Чикаго локомотивтер зауытынан жаңа дизельдік-гидравликалық локомотив сатып алып, оны теміржолға сыйға тартты. Теміржол 2006 жылы тағы бір дизельдік локомотив сатып алып, оны #3502 деп атады. Ол Чикаго және Солтүстік-Батыс теміржолының түстерінде жасалған (алғашқыда жолаушылар вагондарының жасыл түсіне бояу жоспарланған, бірақ Чикагодан шыққандығын көрсету үшін C&NW түстерінде жасалған). #3502 Чикаго локомотивтер зауытында құрылысын бастады, бірақ CLW банкрот болғаннан кейін Merrick Light Railway Works аяқтады (CLW теміржолды алдауға талпынған). 3502 кейіннен теміржол кеңесінің мүшесінің құрметіне Ларри Х. Педерсон деп аталды. Екі дизель EMD GP60M стилінде жасалған, жаз айларында апта күндері, ал қыс және көктемде демалыс күндері жұмыс істейді. Үшінші дизель, #4, 2008 жылы ерікті Том Вотерфолл Давенпорт локомотивтер зауытының локомотив стилінде жасаған, жұмыс пойыздарында және аулалық локомотив ретінде қолданылады; бұл теміржолдағы жалғыз дизель, ол жеке газ және кері газ рычагтарымен жабдықталған, сондай-ақ 0-4-0 дөңгелек орналасуына байланысты қалыпты B-B орналасуына қарағанда қатал жүреді. Жаңадан қалпына келтірілген «2-ші нөмір» көктемнің соңынан күздің соңына дейін демалыс күндері жұмыс істейді, кейде апта күндері де пайда болады.