Кіріспе

Паразиттік құрттармен қасақана жұқтыру

Гельминттік терапия – иммунотерапияның эксперименталды түрі, ол аутоиммундық ауруларды және иммундық бұзылуларды гельминт немесе оның жұмыртқаларымен қасақана жұқтыру арқылы емдеуді қамтиды. Гельминттер – тұмсықты құрттар, қамшы құрттары және жіп құрттары сияқты, қоректік заттар үшін мезгіл-мезгіл қоректенетін организмде тіршілік етуге бейімделген паразиттік құрттар. Бұл құрттар екі типке жатады: негізінен адамның гельминттік терапиясында қолданылатын нематодалар және жалпақ құрттар (трематодалар). Мысалы, Necator americanus, көбінесе ілмек құрттар деп аталады; Trichuris trichiura жұмыртқалары, көбінесе адам қамшы құрттары деп аталады; және Hymenolepis diminuta, көбінесе егеуқұйрық құрттарының цистицерктары деп аталады. Соңғы төрт түрдің өзара пайдалы болуы мүмкін – ұзақ мерзімді зиян келтірмей, иесіне пайда әкеледі. Дегенмен, терапиялық әсерін көрсеткен, бірақ сонымен қатар қолайсыз немесе тіпті зиянды әсерлерге әкелуі мүмкін басқа гельминт түрлері де бар, сондықтан олар терапиялық гельминт үшін идеалды сипаттамаларға ие емес. Мысалы, Ascaris lumbricoides, көбінесе адамның алып дөңгелек құрты деп аталады; Strongyloides stercoralis, …

Аутоиммундық аурулар мен паразиттік жұқпаның таралуы

Кейбір адамдардың аутоиммундық ауруларға генетикалық бейімділігі бар екені белгілі болғанмен, аутоиммундық аурулардың көбеюі адамдардың генетикалық өзгерістерінің салдары емес. Индустрияландырылған әлемде аутоиммундық аурулардың өсу қарқыны генетикалық өзгерістермен түсіндірілмейтіндей жылдам. Өнеркәсіптік дамыған елдерде аутоиммундық аурулардың көбеюіне басты себеп – соңғы ғасырдағы қоршаған орта факторларының айтарлықтай өзгеруі екеніне дәлелдер бар. Санитариялық жағдайлардың жақсаруына байланысты кейбір паразиттерге, бактерияларға және вирустарға ұшыраспау, Батыс елдерінде аутоиммундық аурулардың дамуында маңызды рөл атқарады деп саналады. Табиғи патогендер мен паразиттерге толыққанды ұшыраспау аутоиммундық аурулардың көбеюіне әкелуі мүмкін. Корреляциялық мәліметтер гельминттік инфекциялардың экватордың оңтүстігінде кең таралғанын, ал көптеген склероз сияқты аутоиммундық аурулардың азайып бара жатқанын көрсетіп тұр. Бұл гигиеналық гипотезамен сәйкес келеді, ол гельминттік инфекциялардың адамдарды аутоиммундық аурулардан қорғап, оларды тудырмайтынын көрсетеді, сондай-ақ "микробиомның азаюы" гипотезасын қолдайды.

TH1 және TH2 реакциясын реттеу

Экстраклеткалық антигендер негізінен TH2 жауабын қозғастырады, аллергия кезінде байқалатындай, ал ішкі клеткалық антигендер TH1 жауабын қозғастырады. Т-клеткалар олар шығаратын ерекше цитокиндерге сүйене отырып, кіші түрлерге бөлінеді. TH2 иммундық жауаптар қабынуды азайтумен байланысты цитокиндердің – интерлейкин 4, интерлейкин 5 және интерлейкин 10-ның бөлінуіне әкеледі. Осы цитокиндер көптеген аутоиммундық аурулардың белгілерін жеңілдетуге көмектеседі деп саналады.

Микробиоманың кему гипотезасы

Микробиомның қышқылдану гипотезасы адамның ішкі экологиясынан организмдердің толық класының жоқтығын иммундық жүйені тұрақсыздандыратын, ауруға алып келетін терең эволюциялық үйлесімсіздік деп қарастырады: Микробиом "қышқылданған". Биоманың қышқылдану гипотезасы қазіргі гельминттік терапияның бағыты болып табылатын дәрілік модельдік тәсілден өзгеше, көптеген клиникалық сынақтармен дәлелденгенідей, қазіргі аурулармен күресте қолданылады.