Соғыс астындағы махаббат және ұлыстың күтімі

Кіріспе

Kannathil Muthamittal (сонымен қатар, халықаралық аренада "Жаққа сүйген оқшау сүйіс" деген атаумен шығарылған) – 2002 жылы түсірілген үнділік тамил тіліндегі музыкалық соғыс фильмі, оны Мани Ратнам өндірген және режиссерлік еткен. Ол Суджатаның "Амутавум Аванум" атты әңгімесіне негізделген. Фильмде Р. Мадхаван, Симран және П. С. Киертана, сондай-ақ Нандита Дас, Дж. Д. Чакраварти, Пракаш Радж және Пасупати маңызды рөлдерде ойнады. Фильмнің музыкасын және саундтрегін А.Р. Рахман жазды, ал операторлық жұмысын Рави К. Чандран атқарды. Мани Ратнам шри-ланкалық тамил отбасынан шыққан, үнділік ата-анасымен бауырластырылған баланың оқиғасын баяндайды, ол Шри-Ланка азаматтық соғысының қайнаған кезінде биологиялық анасын кездестіруге ұмтылады. Фильм 2002 жылдың 14 ақпанында кең экрандарға шықты. Ол 2002 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, ал 2003 жылғы Сан-Франциско халықаралық кинофестивалінде де көрсетілді. Фильм шыққан кезде жоғары сынға ие болды және алты Ұлттық кино сыйлығын, үш Filmfare Awards South сыйлығын, алты Cinema Express сыйлығын, жеті Тамил Наду мемлекеттік кино сыйлығын және алты халықаралық кинофестивальде "Үздік фильм" сыйлығын жеңіп алды.

Сюжет

Шри-Ланкадағы Тамил ауылы Манкуламда М.Д. Шьяма Дилипанға үйленеді және жүкті болады. Шри-Ланка азамат соғысы кезінде Дилипан ауылдағы басқа ер адамдармен бірге сепаратистік «Тамбыл тайғалардың азат ету тобының» (ТТТҰ) құрамында үкіметке қарсы күреседі. Орман ішінде махаббатта жүргенде, жұбайлар Шри-Ланка әскерлерінің жақындап келе жатқанын естиді. Дилипан Шьяманы қашып кетуге мәжбүрлейді. Кейін ауыл тұрғындары Үндістанға қаша бастайды, бірақ Шьяма күйеуінің өзі үшін келетінін үміттеніп, қосылуға асықпайды. Туыстары оны әлі тумаған баласының қамын ойлап, қайыққа мініп, дауылды теңізден өтеді. Бір қарт кісі Дилипанды орманнан оқ жарақатымен көргенін айтады. Шьяма қайықты кері бұруды қалайды, бірақ ол үшін кеш болады. Рамесварамға (Тамил Наду, Үндістан) келгеннен кейін, Шьяма босқындық процесінде қыз бала табады. Бірақ ол күйеуінің тірі екеніне үміттеніп, оның ізімен жүруді қалайды. Тоғыз жылдан кейін Ченнаида жас қыз Амудха әкесі, жазушы Тиручельванмен (әдеби есімі Индира), анасы, жаңалықтар дикторы және «нағыз» Индирамен, екі кіші інісі Винай мен Ахилмен бірге бақытты өмір сүреді. Амудха әкесіне жақын, ал анасынан алыстаған. Амудханың тоғызыншы туған күнінде Тиручельван Амудхаға оның асырап алынғанын және кіші ағаларының биологиялық балалары екенін айтады. Амудха бұл жаңалықты естігеннен кейін қатты алаңдайды және басқалардан алыстай бастайды. Индираның әкесі олардың шешімін сынап, Тиручельван мен Индира дұрыс әрекет жасады деп санайды. Амудха ата-анасынан асырап алу туралы сұрайды. Осыдан тоғыз жыл бұрын Рамесварамда, ол кезде жазушы болып жұмыс істеген Тиручельван босқындар лагеріне жиі барып, ондағы адамдардан шабыт алған әңгімелер жазады. Бірде ол жаңа туған қызды көріп, оның туралы қысқаша әңгіме жазады. Индира оның көршісі, ол оған әрқашан қызығушылық танытады. Тиручельван қызды асырап алғысы келеді, бірақ ол жалғыз ер адам болғандықтан рұқсат алмайды. Ол Индирамен некеге тұрып, қызды асырап алады, Индираның ұсынысымен оған «Амудха» деп ат қояды. Бірнеше жылдан кейін Индира Винай мен Ахилді дүниеге әкеледі. Әлі де қанағаттанбаған Амудха Индираның оны таба алмайтынын айтқанына қарамастан, өзінің биологиялық анасымен кездесуді сұрайды. Амудха өзінің туысымен бірге жасырын Рамешварамға барып, оның жазбаларын табады. Оның қасарысқылығына таңғалған отбасы сол жерге асығады. Тиручельван Амудханы Шри-Ланкаға әкеліп, анасын табуға келіседі. Екі баланы Индираның әкесіне қалдырып, үшеуі Шри-Ланкаға сапар шегеді және оларды бағыттайтын Тиручельванның сингал досы доктор Харольд Викрамасингхемен кездеседі. Амудханың Индираға деген өрескел және шыдамсыз мінез-құлқы олардың қарым-қатынасын шиеленістіреді. Олар осында тұрып, азаматтық соғыстың әкелген қиындықтары мен зорлық-зомбылығын көреді. Тиручельван мен Викрамасингхе орманды аралап жүргенде, ТТТҰ кадрларының бір тобы тұтқындап алады. Тиручельван бірден тамил поэзиясын оқиды және топтың басшысы Пасупати оны Индира деп таниды. Тиручельван елге келу мақсатын түсіндіріп, Амудханың анасы туралы жалғыз дерек – оның аты Шьяма екенін айтады. Пасупати кездесу ұйымдастырып, Шьяманы белгіленген жерге әкелетінін айтады. Шьяма Пасупатидің әпкесі және ЛТТҰ-ның жасырын мүшесі екені анықталады. Келесі күні Викрамасингхе, Амудха, Индира және Тиручельван Шьямамен кездесу үшін саябақта күтеді, бірақ Шри-Ланка әскері жақын маңдағы ТТТҰ базасын жоюға тырысқанда соғыс басталады. Қашып бара жатқанда Индираның қолына оқ тиіп қалады. Амудха қашып, медициналық көмек алғаннан кейін Индирадан өзінің мінез-құлқы үшін кешірім сұрайды және олар Үндістанға оралуын сұрайды. Келесі күні отбасы әуежайға барады, бірақ Индира күтпеген жерден оларды саябаққа қайта баруды сұрайды. Амудха Шьямаға фотоальбом сыйға тартады және оған бірнеше сұрақ қояды, ол тек ішінара жауап береді. Кездесу аяқталғанда Амудха Шьямадан өзімен бірге Ченнаиге келуін сұрайды, бірақ Шьяма Шри-Ланкада жұмыс істеу керек екенін және елде бейбітшілік орнаған кезде ғана олар қайта кездесе алады деп жылап-сықтап бас тартады. Шьяма кетіп бара жатқанда, Тиручельван, Амудха және Индира бір-бірін құшақтап алады, ал көздері жасқа толы Амудха ата-анасын сүйеді.

In Mankulam, a small Tamil village in Sri Lanka, M. D. Shyama marries Dileepan and becomes pregnant. Amidst the backdrop of the Sri Lankan Civil War, Dileepan fights against the government with other men in the village as part of the separatist Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). While romancing in the forest, the couple hears Sri Lankan Army troops approaching. Dileepan makes Shyama flee while he remains in the forest. Afterwards, the villagers begin fleeing to India, but Shyama is reluctant to join as she still hopes her husband will come for her. Her relatives convince her to go for her unborn child's sake, and they board a rickety boat, journeying through rough waters. An older man says that he has seen Dileepan with bullet wounds in the forest. Shyama wants the boat to turn around but it is too late. After arriving in Rameswaram (in Tamil Nadu, India), Shyama gives birth to a baby girl during refugee processing. However, she leaves behind the baby in order to return to Sri Lanka, hoping that her husband is alive and wishing to continue in his footsteps. Nine years later in Chennai, a young girl, Amudha lives a happy life with her father, the writer Thiruchelvan (better known by his pen name Indira), her mother, a newscaster and the "real" Indira, and her two younger brothers, Vinay and Akhil. Amudha is close to her father while being more distant from her mother. On Amudha's ninth birthday, Thiruchelvan reveals to Amudha that she was adopted and her younger brothers are their biological children. Amudha is very disturbed after hearing the news and begins distancing herself from everyone else. Indira's father criticizes their decision, but Thiruchelvan and Indira are certain they have done the right move. Amudha asks her parents about her adoption. Nine years earlier in Rameswaram, Thiruchelvan, then a budding writer, often travels to a refugee camp and writes stories inspired by the people there. During one visit, Thiruchelvan sees a newborn baby girl and writes a short story about her. Indira is his neighbour, and has always been interested in him. Thiruchelvan wants to adopt the girl, but is not allowed to as a single man. He marries Indira and adopts the baby girl, naming her "Amudha" at Indira's suggestion. A few years later, Indira gives birth to Vinay and Akhil. Still dissatisfied, Amudha requests to meet her biological mother despite Indira's insistence that she can't be found. Amudha secretly goes to Rameshwaram with her cousin and finds her records. Shocked at her stubbornness, her family rushes there. Thiruchelvan gives in and agrees to take Amudha to Sri Lanka to find her birth mother. Leaving the two boys under the care of Indira's father, the trio travel to Sri Lanka and meet Dr. Harold Wickramasinghe, a Sinhalese friend of Thiruchelvan who guides them. Amudha's increasingly rude and impatient behavior towards Indira strains their relationship. During their stay, they observe the difficulties and violence that the civil war has brought. While walking in the jungle, Thiruchelvan and Wickramasinghe are captured by a group of LTTE cadres. Thiruchelvan immediately recites Tamil poetry and is identified as Indira by Pasupathy, the group's leader. Thiruchelvan explains his motives of coming to the country, mentioning the only evidence that he has regarding Amudha's birth mother is that her name is Shyama. Pasupathy arranges a meeting and says he will bring Shyama to the designated spot. It turns out that Shyama is Pasupathy's sister and a fellow LTTE cadre living in hiding. The next day, Wickramasinghe, Amudha, Indira, and Thiruchelvan wait in a park to meet Shyama, but a battle breaks out there as the Sri Lankan army tries to destroy a nearby LTTE base. During their escape, Indira gets shot in her arm. After escaping and getting medical treatment, Amudha apologizes to Indira for her behavior and requests they return to India. The next day, the family leaves for the airport but Indira unexpectedly asks them to revisit the park. Shyama arrives just in time; after an emotional reunion, Amudha gives Shyama a photo album and asks her a series of questions which she only partially answers. As the meeting comes to an end, Amudha begs Shyama to come to Chennai with her but Shyama tearfully refuses, saying that she has work to do in Sri Lanka and they can only meet again when the country is at peace. Thiruchelvan, Amudha, and Indira hug each other as Shyama leaves, and a teary eyed Amudha kisses her parents.

Өндіріс

Мани Ратнамының басқа жобалары сияқты, бұл фильм де 2001 жылдың басында көп жарияланбастан түсірілімге кірісті. БАҚ бұл жобаны «Манжал Кудай» (Сары қолшатыр) немесе «Кудайгал» (Қолшатырлар) деп жазды. Фильм «Рожа» (1992), «Бомбей» (1995) және «Дил Се» (1998) фильмдерінен кейін соғыс аясындағы махаббат пен бейбітшілік тақырыбындағы үш фильмнен тұратын трилогияның бөлігі болары хабарланды. Бастапқыда фильм, партизандық топтың әйел басшысы туралы сценарий негізінде құрылған, қарқынды триллер ретінде жоспарланған. Бірақ Мани Ратнам кейіннен фильмді Шри-Ланка азамат соғысының фонындағы адамдық қарым-қатынастарға негіздеуді жөн көрді. Р. Мадхаван фильмдегі басты рөлді ойнауға келісті, бұл «Алайпайутей» және Мани Ратнамының «Думм Думм Думм» туындысынан кейін оның үшінші Мани Ратнам жобасы болды. Индира рөліне Мани Ратнам Симранды бекітуге дейін Джотика, Саундарья немесе салыстырмалы түрде жаңа келген Бхумика Чауланың кандидатурасын қарастырды. Мадхаван мен Симран К. Балачандрдың «Партал Паравасам» фильмінде бірге түскендей, бір уақытта екі фильмде де ойнады. Нандита Дас та фильмге тартылып, тамил киносында дебют жасады және кейінгі сұхбатында команда күніне он үш сағатқа жуық түсіргенін айтты. Актерлер Партибан мен Сейтаның екінші қызы П.С. Киертана фильмде бала әртіс ретінде ойнады, ал Пракаш Радж сингалдық кейіпкерді сомдады. Мани Ратнам актер Викрамға Киертананың әкесі рөлін ойнауға шақырды, бірақ ол бас тартқаннан кейін бұл рөл Ж.Д. Чакравартиге берілді. Фильмнің атауы 2001 жылдың шілде айында Субрамания Бхаратидің өлеңінен алынған сөз тіркесімен «Каннатил Мутхаммиттал» («Егер жақтан сүйсе») деп ресми түрде жарияланды. Түсірілім Бесант-Нагар ауданында он күндік кестемен басталды. Фильмде Коломбо ретінде көрсетілген кейбір сахналар Пудучерриде түсірілді. Келесі түсірілімдер Шри-Ланканың солтүстігіндегі ЭЛТТ (LTTE) базасын бейнелеу үшін Кераланың ормандарында жүргізілді. Актерлердің көпшілігі тамил тілінде еркін сөйлей алмағандықтан, дубляж жасаушылар шақырылды, Сукья мен Дипа Венкат Нандита Дас пен Симранға дауыстарын берді. Сонымен қатар, Моуника Есвари Раоның кейіпкеріне дауыстады, ал Талайвасал Виджай Чакравартиге сөйледі.

Like other Mani Ratnam projects, the film began production with very little official publicity in early 2001 with the media covering the project as either Manjal Kudai (Yellow Umbrella) or Kudaigal (Umbrellas). The film was reported of a trilogy of films based on love and peace in the backdrop of war after Roja (1992), Bombay (1995) and Dil Se (1998). The film was originally conceived as a taut racy thriller that centres on a script based on a female leader of a guerilla group – with Mani Ratnam later choosing to base the film on human relationships with the backdrop of the Sri Lankan Civil War. R. Madhavan was signed up to play a leading role in the film, with the venture becoming his third straight Mani Ratnam project after Alaipayuthey and the Mani Ratnam production, Dumm Dumm Dumm. For the role of Indira, Mani Ratnam considered casting Jyothika, Soundarya or relative newcomer Bhumika Chawla, before finalising Simran to portray the character. Madhavan and Simran thus shot for two films simultaneously together, as they had also been cast in K. Balachandar's Paarthale Paravasam as a married couple. Nandita Das was also hired for the film, making her debut in Tamil films, and in a later interview mentioned that the team shot for nearly thirteen hours a day. P. S. Keerthana, the second daughter of actors Parthiban and Seetha, was cast the child artiste in the film, while Prakash Raj was also hired to play a Sinhalese character. Mani Ratnam approached actor Vikram to make a special appearance as Keerthana's biological father in the film, but his refusal meant that J. D. Chakravarthy was later handed the role. The title of the film was finally announced as Kannathil Muthammittal (If the cheek is kissed) in July 2001, after a famous phrase from a poem written by Subramanya Bharathi. The shoot began in Chennai with a ten day schedule in the Besant Nagar area. Parts of the film shown to be Colombo in the film were shot in Puducherry. Further schedules were carried out in the forests of Kerala to depict the base of the LTTE in northern Sri Lanka. As most of the cast were non native Tamil speakers, dubbing artistes were used with actresses Sukanya and Deepa Venkat lending their voices for Nandita Das and Simran respectively. Furthermore, Mounika lent her voice for Easwari Rao's character, while Thalaivasal Vijay spoke lines for Chakravarthy.

Музыка

2002 жылдың 12 қаңтарында Tips Music лейблы алты әннен тұратын саундтрек шығарды. Бұл фильм 15 жасында Чинмайи атты әншінің киноиндустриясындағы дебюті болды. Музыкалық қорасы мен саундтрек А.Р.Рахманға төртінші Ұлттық кино жүлдесін «Ең үздік музыкалық жетекшілік» номинациясы бойынша әкелді. Лирик Вайраммутху «Каннатил Мутхамиттал» әні үшін «Ең үздік өлең сөзі» номинациясында Ұлттық кино жүлдесін жеңіп алды.

Шығару

Фильм сыншылар тарапынан жағымды пікірлерге ие болды. The Hindu Frontline журналынан Гаутаман Баскаран фильмді "мәнді киноға әлі де сенетіндер үшін міндетті түрде көруге лайық" деп жазды, сонымен қатар Мани Ратнамын "өнерге деген шеберлігі үшін" мақтады.

Үндістанның марапаттары

Сыйлық беру күні Санат Жеңімпаздар Нәтиже Сілтеме (Ref.) Ұлттық кино жүлделері 29 желтоқсан 2003 жыл Тамил тіліндегі үздік көркем фильм Мани Ратнам (Мадрас Талкис) Ең үздік балалар әртісі П. С. Киертана Ең үздік музыкалық безендіру А. Р. Рахман Ең үздік өлең авторы Вайраммутху Ең үздік дыбыс режиссурасы Х. Сридхар, А. С. Лакшми Нарайанан Ең үздік монтаж А. Шрикар Прасад Filmfare Awards South 24 мамыр 2003 жыл Тамил тіліндегі үздік режиссер Мани Ратнам Тамил тіліндегі үздік актриса Симран Оңтүстік үздік оператор Рави К. Чандран Тамил Наду мемлекеттік кино жүлделері 23 ақпан 2006 жыл Екінші үздік фильм Мани Ратнам (Мадрас Талкис) Үздік режиссер Мани Ратнам Үздік көркемдік режиссер Сабу Сирил Үздік актер Р. Мадхаван Ең үздік балалар әртісі П. С. Киертана Арнайы жүлде Нандита Дас Үздік әйел вокалшысы Чинмайи Cinema Express Awards 21 желтоқсан 2002 жыл Тамил тіліндегі үздік фильм Мани Ратнам (Мадрас Талкис) Ең үздік режиссерге арналған арнайы қазылар алқасы жүлдесі Мани Ратнам Тамил тіліндегі үздік актриса Симран Ең үздік балалар әртісі П. С. Киертана Үздік трюк режиссері Викрам Дхарма Үздік хореограф Бриндха International Tamil Film Awards 31 қазан 2003 жыл Үздік фильм Мани Ратнам (Мадрас Талкис) Үздік режиссер Мани Ратнам Үздік актриса Симран Үздік қосалқы актер Пракаш Радж Үздік оператор Рави К. Чандран Келешекке үміт беретін үздік әнші Чинмайи Ajanta Fine Arts Awards 2003 жыл Үздік әйел вокалшысы Best Media Associates Awards Оңтүстік Үнді кинооператорлар қауымдастығының жүлдесі 25 қараша 2003 жыл Үздік оператор Рави К. Чандран Ең үздік балалар әртісі П. С. Киертана

Халықаралық марапаттар

Сыйлық беру күні Санат Жеңімпаз(дар) Нәтиже Сілтеме (Ref.) Film Fest New Haven 2004 Арнайы сыйлық – Жетістік сыйлығы Мани Ратнам Көрермендер сыйлығы – Үздік көркем фильм (халықаралық) Каннатил Мутхамиттал (Мани Ратнам) Төрешілер алқасының сыйлығы – Үздік көркем фильм (халықаралық) Лос-Анджелестегі Үндістан кинофестивалі 22 сәуір 2003 Көрермендер сыйлығы – Үздік фильм Иерусалим кинофестивалі 10–19 шілде 2003 In Spirit for Freedom сыйлығы Зимбабве халықаралық кинофестивалі 2003 Үздік фильм RiverRun халықаралық кинофестивалі 2004 Көрермендер сыйлығы – Үздік көркем фильм Вестчестер кинофестивалі Үздік халықаралық фильм