Маринизм: 17 ғасырдағы итальян поэзиясының көркем, әдемі стилі. Джамбаттиста Мариноның шығармаларының ықпалы, ерекшеліктері, кончеттизм мен сечентизммен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маринизм (итальянша: marinismo, немесе secentismo, "XVII ғасыр") – қазірде Джамбаттиста Мариноның (1569–1625) үлгісімен жазылған, әсем әрі тапқыр поэзия мен өлеңді драма стиліне берілген атау. Бұл стиль ерекше «Ла Лира» және «Л’Адоне» шығармаларының ықпалында дамыды.
Marinism (Italian: marinismo, or secentismo, "17th century") is the name now given to an ornate, witty style of poetry and verse drama written in imitation of Giambattista Marino (1569–1625), following in particular La Lira and L'Adone.
Ерекшеліктері
Сыншы Джеймс В. Миролло, осы тақырыптағы ағылшын тіліндегі алғашқы монографияның авторы, терминдерді былайша ажыратты:
The critic James V. Mirollo, the author of the first monograph in English on the subject, distinguished the terms as follows:
Маринизм алғаш рет 19-шы ғасырда Марино мен оның ізбасарларының тақырыптары мен техникасы үшін атау ретінде пайда болды. Ол секентизм және кончеттизм терминдерімен синоним ретінде қолданыла береді, бірақ біріншісі көбірек жағымсыз мағынаға ие және кең мәдени мағынаны қамтиды, ал екіншісі еуропалық тапқыр стильдің тәжірибесін білдіреді. Маринист және Маринисти сейсентоға (17-шы ғасыр) дейін жетеді: Стиглиани [сынаушы] Мариноның ізбасарларын 1627 жылы i Marinisti деп атайды (Occhiale, 516 б.). Басқа жерде (Epist., II, 304 б.) ол la trama marinesca (Маринеск интригасы) туралы айтады. Келесі талқылау Мироллоның талдауына негізделген.
Marinismo first appeared in the last [19th] century as a label for the themes and techniques of Marino and his followers. It continues to be used synonymously with secentismo and concettismo, although the former has more pejorative connotations as well as wider cultural implications, while the latter embraces the European practice of the witty style. Marinista and Marinisti go back to the seicento [17th century]: Stigliani [a detractor] refers [in 1627] to Marino's followers as i Marinisti (Occhiale, p.516). Elsewhere (Epist., II, p. 304) he speaks of la trama marinesca (the Marinesque intrigue). The following discussion is based on Mirollo's analysis.
Тақырыптар
"Донна деп аталатын немесе Лилла есімді петрархалық әйелдің іс-әрекеттері". Бұл әйел мүмкін емес, қол жетімсіз, қатыгез, бірақ серуендеу, атпен саяхаттау, ойындар және туризммен толық айналысады, олардың бәрін Марино ұзақ сипаттап, түсіндіреді. "Қорыта айтқанда, ақын 1) сүйікті әйелдің тұрмыстық және әлеуметтік қызметі, оның сыртқы келбетінің ерекшеліктері; 2) оның түрлі бейнелерде кездесу мүмкіндігі, әлеуметтік беделді әйелден теңіз нимфасына дейін; 3) сол замандағы танымал әйелдердің дарыны мен даңқы туралы материалдарды ұнатқан". Танымал әйелдерге Стильяно ханшайымы, Синьора Н. Биссия, Синьора В. Спинола және басқалары кіреді. "Бұл тақырыптар ақынға сезімдік ләззат мотивін толық және байып дамытуға мүмкіндік береді". Бұл сүйіктіні сүю туралы фантазиялардан бастап, нақты сүйіспеншілікке, тіпті жыныстық актінің өзіне дейін жетеді. "Кейде гротеск пен жамандыққа жақын, қызықты және ерекше тақырыптар".
"The activities of a Petrarchan lady who is designated simply as Donna or given the name Lilla." The lady is impossible, inaccessible, cruel, and yet fully occupied with walks, rides, games, and tourism, all of which Marino describes and comments on at length. "To sum up, the poet favoured material dealing with (1) the domestic and social activities of the beloved lady and any odd features of her appearance; (2) the variety of disguises under which she might be found, from socialite to sea nymph; (3) the talent or renown of famous women living at the time." The famous women include the Princess of Stigliano, Signora N. Biscia, Signora V. Spinola, and others. "Subjects that allow the poet to develop fully and richly the motif of sensual delight." This ranges from fantasies about kissing the beloved, to actual kissing, through to the sexual act itself. "Curious and bizarre subjects, sometimes bordering on the grotesque and ugly [ ] capricci."
Әшекейлік
"Латынша инверсия және орын ауыстыру", мағынасын жасыру үшін емес, әрбір сөйлемнің маңызды элементтерін ең көрнекті орындарға – әрбір жұптардың басына немесе строфаның соңына қою үшін қолданылады. Әр түрлі стандартты емес синтаксис, атауларды олардың анықтауыштарынан бөліп, немесе жаттықтың артынан жолдаушыны келтіру. "Екі сөз ұқсас болғанда, бірақ бір идеяны күшейтетін" екі рет немесе үш рет қайталау. Хиазм және антитеза. Сөздерді қайталау және қайталама эффектілер. "Аллитерация, ассонанс және консонанс".
"Latinate inversion and displacement," which is used not for obfuscation but to place the vital elements of each sentence in prominent positions, either at the beginning of every couplet or at the end of a stanza. Non standard syntax of various kinds, separating nouns from their adjectives, or putting a subject after its verb. Doubling and tripling, "when two words are similar but contribute to a single idea". Chiasmus and antithesis. Repetition of words, and echo effects. "Alliteration, assonance, and consonant."
Ұқсастық және метафора
Мариндік ақын табиғатпен ұзақ салыстырулар жасаудан ешқашан тартынбады, олардың көпшілігі теңеу емес, метафора түрінде келтірілді, себебі бұл оған әсерлі тұжырымдар жасауға мүмкіндік берді. "Адам тәжірибесінің дерлік ешқандай саласы салыстыру үшін қолданылмай қалған жоқ". Дегенмен, Марино классикалық мифология мен христиандық бейнелерді кеңінен пайдаланады, оларды еркін өңдеп, көптеген есте қаларлық көркем суреттерді жасайды: "бағалы тастар, минералдар мен металдар [ ] гүлдер (әсіресе раушан мен лилия), құстар, от, қар, жыл мезгілдері, теңіз және, ең бастысы, күн мен жұлдыздар [ ] сүт, азу сүйегі, босану, өнер мен ғылымдар, сондай-ақ тұлғаландыру үшін пайдалы түрлі амалдар мен сезімдер".
The Marinist poet never hesitated to embark on a long string of comparisons with nature, most of them couched as metaphor rather than simile because this allowed for more striking statements. "There was hardly an area of human experience that could not be pressed into service for a comparison." Nevertheless, Marino leans heavily on both classical mythology and Christian imagery, adapting it freely to create a huge number of memorable word pictures: "gems, minerals, and precious metals [ ] flowers (especially the rose and the lily), birds, fire, snow, the seasons, the sea, and, above all, sun and stars [ ] milk, ivory, parturition, the arts and sciences, and a variety of actions and emotions useful for personification".
Мұра
Маринизм басқа еуропалық барокко ағымдарымен, мысалы, эуфуизм, préciosité және Culteranismo сияқты кейбір ұқсастықтарға ие болғанымен, бұл негізінен итальяндық әдеби құбылыс. Дегенмен, оның ықпалы Рихард Крэшоу сияқты ағылшын ақындарынан көрініс береді, ол Мариноның діни поэмасы «La strage degli innocenti» (Тәуелсіздердің қырғыны) атты туындысының бірінші кітабын аударған, сондай-ақ Уильям Драммонд Хоторденнің поэзиясында Мариноны жан-жақты зерттегендігінің іздері бар, және Эдвард Шерберн де оның ықпалында болған. Маринодан басқа, белгілі маринистер қатарында Клаудио Ахиллини, Джузеппе Артале, Сиро ди Перс, Винченцо да Филикаха, Джироламо Фонтанелла, Джакомо Лубрано, Марчелло Македонио, Джован Франческо Майя Матердона, Бернардо Морандо, Джироламо Прети және Джован Леоне Семпронио бар.
Although it has some similarities with other European Baroque movements, such as Euphuism, préciosité and Culteranismo, Marinism is essentially an Italian literary phenomenon. However its influence is detectable in English poets such as Richard Crashaw, who translated the first book of Marino’s religious poem La strage degli innocenti (The Massacre of the Innocents), William Drummond of Hawthornden, whose poetry bear marks of a close study of Marino, and Edward Sherburne. Apart from Marino himself, Marinists of note include Claudio Achillini, Giuseppe Artale, Ciro di Pers, Vincenzo da Filicaja, Girolamo Fontanella, Giacomo Lubrano, Marcello Macedonio, Giovan Francesco Maia Materdona, Bernardo Morando, Girolamo Preti, and Giovan Leone Sempronio.