Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мундаринг Уэйр – Дарлинг Скарпында, Перт қаласынан шығысқа қарай орналасқан бетондық гравитациялық бөгет (және тарихи тұрғыдан оған іргелес аудан). Бөгет және су қоймасы Резервуар және Сауерс аңғары шағын аудандарының шекарасын құрайды. Бөгет Елена өзенін тоқтатып, су қоймасын жасайды.
Mundaring Weir is a concrete gravity dam (and historically the adjoining locality) located from Perth, Western Australia in the Darling Scarp. The dam and reservoir form the boundary between the suburbs of Reservoir and Sawyers Valley. The dam impounds the Helena River.
Тарих
1829 жылы бұл аймақты алғаш рет европалық сарбаз, прапорщик Роберт Дейл зерттеді. Еуропалықтардың саны 1890 жылдардың соңында бөгет салына бастағанға дейін едәуір артпады. Бұл Mundaring Weir теміржол желісін Mundaring-тен Mundaring Weir құрылыс алаңына дейін салуды қамтыды. Ирландиялық австралиялық инженер С. Я. О'Коннор Батыс Австралияның шығыс бөлігіндегі Кулгарди және Калгурли алтын кендеріне су жеткізу жобасын жасауға қатысты. Бөгет 1903 жылы аяқталды. Бөгеттен пайда болған көл Хелена өзені суқоймасы деп аталды, ол 2004 жылы С. Я. О'Коннор көлі деп қайта аталды. Бөгеттің иесі – Су корпорациясы өз сайтында бөгетті Мундаринг бөгеті деп атаса да, Географиялық атаулар басқармасы немесе Geoscience Australia сияқты басқа ешбір орган бұл терминді қолданбайды. Мундаринг округі өз логотипінде Mundaring Weir суретін пайдаланады. Бөгеттің биіктігін көтеру жұмыстары 1940 жылдардың соңында басталды және 1951 жылдың қарашасында аяқталды. 1970 жылдардың басында бөгеттен төмен орналасқан – Төменгі Хелена қайта толықтыру бөгеті – салынды. Хелена аңғарына соңғы рет 1996 жылы су ағып түсті.
A soldier, Ensign Robert Dale, became the first European to explore the region in 1829. European populations did not grow significantly until construction of the dam in the late 1890s. This involved the building of a Mundaring Weir railway line from Mundaring to the Mundaring Weir site. The Irish Australian engineer C. Y. O'Connor was involved in the design of a scheme that transported water to the Eastern Goldfields of Coolgardie and Kalgoorlie in the eastern part of Western Australia. The weir was completed in 1903. The lake created by the dam was known as the Helena River Reservoir, it was renamed as Lake C. Y. O'Connor in 2004. The owner of the dam, the Water Corporation, refers to the weir as Mundaring Dam on its website, but no other authority, such as Geographic Names, or Geoscience Australia uses this term. The Shire of Mundaring uses an image of the Mundaring Weir in its logo. Work commenced to raise the dam in the late 1940s, and was completed in November 1951. In the early 1970s the downstream dam from the weir—the Lower Helena Pumpback Dam—was constructed. It last overflowed into the Helena Valley in 1996.
Ашып кету
Алғашқы елу жылда су тасқыны үнемі қайталанды. 1950 жылдары бөгеттің биіктігін көтеру су тасқынына әсер еткенімен, олар тоқтаған жоқ. 1960 жылдары бөгеттен су жиі асып жатты.
In the first fifty years overflows were a regular occurrence. The 1950s raising of the weir affected overflows, but they continued. In the 1960s the weir regularly overflowed.
Дамбаларды бақылау
Кез келген құрылыстың жасы мен дизайнына сәйкес, бөгеттің де бақылау, жөндеу және күтім қажет. Алғашқы құрылыстағы орталық шағын ғимарат бөгеттің ішкі жағдайын бақылау үшін пайдаланылған. Бөгеттің биіктігі арттырылғанда ол қайта салынды, бірақ енді бұрынғы мақсаты үшін қолданылмады. 2009 жылы бақылау туннельдеріне қол жеткізуді жеңілдету үшін беткі қабырғаның екі жағында (солтүстік және оңтүстік) екі кіреберіс ашылды. Бөгеттен су ағып шығады, төмендегі үш фотосуретте 2008, 2010 және 2020 жылдар аралығындағы судың өтетін жерлеріндегі тұрақты дақ/ылғалды нүктелер көрсетілген:
Like any structure of its age and design, the weir requires monitoring and repairs and maintenance. On the original structure the central small building was used for aspects of monitoring the weir's internal status – it was rebuilt on the heightening of the dam, although it was no longer used for its original purpose. In 2009 two face wall entrance points were created on either side (north and south) of the face to facilitate access to the monitoring tunnels. The weir leaks, and the three photos below show consistent stain/moisture points between 2008, 2010 and 2020 where water moves through the structure:
Өзгерістер 2010-2014
Жаңа сорғы станциясы күніне бастапқы қуаты [саны] тонна, ал жосық қуаты [саны] тонна болатын, 2014 жылдың наурыз айында жұмысын бастады. Бар болған екі сорғы станциясы, подстанция және хлорлау орнатылысы тоқтатылды. Жаңа тазарту қондырғыларына алдын ала тазарту, сүзілу, хлорлау, тұрақтандыру және фторлау кірді. Ескі қондырғылар су сұранысының артуын және қазіргі Аустралияның ауыз су стандартын қамтамасыз ете алмады. Судың түсі, дәмі және иісі сияқты эстетикалық көрсеткіштері жылдар бойы нашарлаған.
A new pump station with an initial capacity of per day, and an ultimate capacity of per day, commenced operations in March 2014. The existing two pump stations, a substation and chlorination facility were decommissioned. New treatment facilities included pre treatment, filtration, chlorination, stabilisation and fluoridation. The old facilities were not able to sustain increasing water demands and current Australian drinking water guidelines. Aesthetic water qualities such as colour, taste and odour had deteriorated over the years.
Теміржол
Мундаринг Вейр – Мундаринг Вейр тармақ темір жолының соңғы станциясы болды, ол бастапқыда Батыс Австралияның қоғамдық жұмыстар департаменті бөгет құрылысына қажетті материалдарды тасымалдау үшін салынған. Бөгет толыққан соң ғана бұл орын пикникке шығушылар мен туристер арасында танымал болды, себебі жоба Перт тұрғындарының қиялын баурап алды. Бөгеттің көркейтілген аумағы және темір жол желісінің төменгі зигзаг бөлігі (бөгеттердің сыйымдылығы шамамен 35%-дан төмен түскен кезде оны көруге болады) 1910 жылдардан 1940 жылдардың соңына дейін бөгетке бағытталған көптеген демалыс және арнайы пикник пойыздарының суреттерінде жиі кездеседі. Мундаринг Вейр темір жолының тік еңісі темір жолдардың пикник пойыздарын іске қосу мүмкіндігін шектеді, себебі Мса Гарратт локомотивтері ең қолайлы болғанмен, 1940 жылдары бөгет суға толып тұрған кезде олар жеткіліксіз болды. Темір жол желісі 1952 жылы жабылды. Сонымен қатар, ағаш рельстерді пайдаланатын тарамдық теміржол, бүгін Паулс аңғарындағы Делл деп белгілі жерге 5 шақырым қашықтықта орналасқан диірменнен кесілген ағаштарды бөгетке жеткізу үшін салынды, одан олар жоғарыда аталған темір жол арқылы тасымалданды. Ол 1909 жылы ашылып, 1913 жылы жабылды.
Mundaring Weir was the terminus of the Mundaring Weir Branch Railway, which was originally constructed by the Public Works Department of WA for the transport of materials for the construction of the dam. It was only after the completion of the weir that the location became popular with picnickers and sightseers, as the project caught the imagination of the public in Perth. The landscaped grounds of the weir, and the lower zig zag section of the end of the railway line (which can still be seen when the capacity of the dams falls below approximately 35%) feature prominently in postcards of numerous weekend and special picnic excursion trains that travelled to the weir from the 1910s until the late 1940s. The steepness of the Mundaring weir railway line restricted the capacity of the railways to conduct the picnic trains, as the Msa Garratt locomotives were the most suitable, but in short supply, at times when the weir was overflowing in the 1940s. The railway line was closed in 1952. Additionally, a tramway, using timber rails, was constructed to convey sawn timber from a mill 3 mile (5 km) from the site of what is today known as The Dell in Paulls Valley to the weir from where it was railed on the above railway line. It opened in 1909 and closed in 1913.
Мекемелер
Ескі "No1 сорғы станциясы" қазір Ұлттық қор басқаратын CY O'Connor мұражайы болып табылады. Сонымен қатар, Кукабура ашық аспан кинотеатры бар, ал Қоршаған орта және табиғатты қорғау департаменті Хиллз Форест белсенділік орталығымен қатар, өңірлік әкімшілік кеңсесіне де ие. Осы жердегі жұмыс күшін қайта құруға дейін, Батыс Австралия Су басқармасының Weir-дегі қызметі қызметкерлері үшін тұрғын үйлерді ұстап келді. Қазір бұрынғы бастауыш мектептің орнында салынған жастар жатақханасы, аймақтағы өнер галереясы және көптеген демалыс орындары бар. Бұл жерде орман қорғаушыларының тұрғын үйлері, сондай-ақ жұмыс істеп тұрған сорғы станциялары мен су тазарту қондырғылары әлі де сақталған.
The old "Pumping Station Number 1" is now the C Y O'Connor Museum run by the National Trust. There is also the Kookaburra outdoor cinema, and the Department of Environment and Conservation has the Hills Forest activity centre, as well as a regional administrative office. Before rationalisation of its work force at this locality, the Water Authority of Western Australia's operations at the Weir maintained housing for its workers. There is a youth hostel (built at the site of the now defunct primary school), an art gallery in the area, and many picnicking spots. There is still rangers' housing at the site, along with functioning pumping stations and water treatment facilities.
Биббулмун жолағы
Биббулмун жолы Каламундадан Пиессе бұлағын бойлап басталады, содан кейін Хелена аңғарының оңтүстік жағымен жүреді. Бөгеттің қабырғасын кесіп өтіп, жол C. Y. O'Connor көлінің солтүстік жағымен жүреді, кейін оңтүстікке бұрылып, Албаниге сапарды жалғастырады.
The walking trail Bibbulmun Track commences in Kalamunda following Piesse Brook, then along the south side of the Helena valley. Crossing the weir wall the track follows the northern side of C. Y. O'Connor lake before turning south and continuing the journey to Albany.
"Алтын құбыр" жобасы
Голдфилдс сумен жабдықтау схемасының тарихы мен аясы Алтын құбыр желісі жобасымен тойланды, онда Су корпорациясы Австралияның Ұлттық сенім қорынан (WA) схема тарихын түсіндіретін нұсқаулықтар, маршруттар және веб-сайттар жасауды тапсырды. Бұл жобаның көп бөлігі 2001 және 2003 жылдар аралығында дамытылды.
The history and context of the whole Goldfields Water Supply Scheme was celebrated by the Golden Pipeline project, where the Water Corporation had the National Trust of Australia (WA) create an "interpretation" of the history of the scheme with guide books, trails, and web sites to provide information about the history of the scheme. Most of this project was developed between 2001 and 2003.