Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Барселона, Жирона және Аусона графы (1005–1035) (әкімдік еткен жылдары 1018–1035)
Count of Barcelona, Girona and Ausona (1005 1035) (r.1018 1035)
Беренгер Рамон I (1005 – 26 мамыр 1035), иіңкең немесе мойын бұрық деп аталған (латынша curvus; каталонша el Corbat; испанша el Corvado немесе el Curvo), 1018 жылдан өліміне дейін Барселона, Жирона және Аусона графы болды.
Berenguer Ramon I [Berengar Raymond I] (1005 – 26 May 1035), called the Crooked or the Hunchback (in Latin curvus; in Catalan el Corbat; in Spanish el Corvado or el Curvo), was the count of Barcelona, Girona, and Ausona from 1018 to his death.
Өмір
Ол Барселона, Жирона және Аусона графы Рамон Боррель мен оның әйелі Каркассондық Эрмезинденің ұлы болды. Ол Наварраның Ұлы Санчосының бағыныштылығын қабылдады. Беренгер Рамон тарихи тұлға ретінде жұмбақ, түсініксіз қайшылықтар мен екіұштылықтарға толы. Біріншіден, ол бейбітшілік жақтасы болды және оның билігі тұсында бейбітшілік орнады. Ол көршілерін де бағындырып, Ургел графы Ерменголь II-ні тәуелділікке келтірді. Эмпури графы Иуг I-мен достық қарым-қатынас орнатты және Бесалу графы Гильермо I мен Сердания графы Вильфред II-мен сақтап келді. Ол шіркеудің ұлы болғандықтан, паптықпен байланысын ұстады және 1032 жылы Римге қажылық сапар жасады. Көптеген реттерде ол Тулуза графтарына қарсы өзара ұстанымдарын талқылау үшін Сарагоса мен Наварраға, Наварра королі Санчо III Ұлымен кездесті. Оның сенімді серіктері мен кеңесшілері – аббат Олива, судья Понч Бонфилл Марк, және Деудадо Барселонадан болды. 1025 жылы ол мүліктік иеленушілер (жерді толық меншікке алғандар) салықтан босатылатынын жарлық етті. Екінші жағынан, Беренгер Рамон I-нің үкімтеті графтық биліктің құлдырауының басталуын білдіреді. 1018 жылы әкесі қайтыс болғанда Беренгер Рамон кәмелетке толмаған еді, ал анасы Эрмезинде 1023 жылға дейін регент болып қызмет атқарды. Бірақ ол есейгеннен кейін де анасы билігінен бас тартпады және онымен бірге биледі. Кейбір жылнамашылардың айтуынша, Беренгердің мінезі кемшіліктері болған. Ол әлсіз және шешім қабылдауға ұқыпсыз деп сипатталды. Сонымен қатар, мавриттермен бейбітшілік саясаты ақсүйектердің наразылығын тудырды, олар мұсылмандармен соғыстың артынан даңқ, байлық және мүмкін құтқарылуды көруші еді. Бұл кейбір ақсүйектерді графтың тілегіне қарамастан әрекет етуге итермеледі. Ал Эрмезинде, керісінше, баррондарға Барселонаның билігін орнатуға ниеттенген, күшті және шешімді болды. Бірақ әйел болғандықтан, оның әскери басқару қабілеті шектелді және аристократияның талаптарын қанағаттандыру үшін шабуыл немесе жорық ұйымдастыру іс жүзінде мүмкін емес болды. Графтық биліктің әлсіреуі 1035 жылы Эрмезинде оның мұрасын ұлдары арасында табысты бөліске салғанда айқын болды. Беренгер Рамон 1035 жылдың 26 мамырында қайтыс болды және Санта-Мария-де-Риполде жерленді.
He was the son of Ramon Borrell, Count of Barcelona, Girona, and Ausona and his wife Ermesinde of Carcassonne. He accepted the suzerainty of Sancho the Great of Navarre. Berenguer Ramon as a historical figure is enigmatic, shrouded in incomprehensible contradictions and ambiguities. First, he was a man of peace, and peace ruled throughout his reign. He pacified his neighbours as well, bringing to heel the count of Urgell, Ermengol II. He reestablished amicable relations with Count Hugh I of Empúries, and maintained them with Counts Guillermo I de Besalú and Wilfred II of Cerdanya. He was a son of the church who maintained relations with the papacy and went on a pilgrimage to Rome in 1032. On many occasions he travelled to Zaragoza and Navarre to discuss with Sancho III the Great, King of Navarre their mutual stance against the counts of Toulouse. His confidantes and councillors were the Abbot Oliva, the judge Ponç Bonfill Marc, ca, and ca and Deudado of Barcelona. In 1025, he decreed that the proprietors of entails (men holding land in fee tail) were free from taxation. On the other hand, the government of Berenguer Ramon I marks the beginning of the decline of the comital power. At the death of his father in 1018, Berenguer Ramon was a minor and his mother Ermesinde served as regent until 1023. But even when he attained his majority, his mother would not relinquish her power and ruled with him. According to some chroniclers, Berenguer's character left some things to be desired. He is described as weak and indecisive. Moreover, his policy of peace with the Moors was a bone of contention with the noblesse, who saw war with the Muslims as a way of obtaining glory, wealth, and possibly even salvation. This led some nobles to act independently of the count's wishes. Ermesinde, on the other hand, was energetic and decisive, intent on imposing the authority of Barcelona on the baronage. But, as a woman, her capability to exercise control of the military was greatly impeded and organizing a raid or expedition to satisfy the wants of the aristocracy was virtually impossible. The weakening of comital authority became evident shortly before his death in 1035, when Ermesinde successfully partitioned his patrimony among his sons. Berenguer Ramon died on 26 May 1035 and was buried in Santa Maria de Ripoll.