Кіріспе

Руперт Томсон (англ. Rupert Thomson, FRSL; 5 қараша 1955 жылы туған) - ағылшын жазушысы. Ол сыншылардан көп мақтау алған он үш романын және марапатталған мемуарларын жазған. Ол әлемнің көптеген қалаларында, соның ішінде Афина, Берлин, Нью-Йорк, Сидней, Лос-Анджелес, Амстердам және Римде өмір сүрді. 2010 жылы Барселонада бірнеше жыл болғаннан кейін Лондонға қайта оралды. Ол Financial Times, Guardian, London Review of Books, Granta және Independent газеттеріне еңбек етті.

Жастар және білім беру

Руперт Томсон 1955 жылы 5 қарашада Шығыс Сассекс штатының Истборн қаласында Родни Фаркуар Томсонның, соғыс мүгедектігі бойынша зейнеткердің және Венди Госденнің, медбикедің отбасында дүниеге келді. Оның анасы ол сегіз жасында теннис ойнап жатып қайтыс болды. Он жасынан бастап ол мемлекеттік мектепте оқыды. Ол "Христос госпиталі" ауруханасында емделіп жатқанда өлең жаза бастады. Оның алғашқы әсерлері Томас Харди мен Т.С. Эллиот болды. Он бес жасында ол велосипедпен 150 миль қашықтықтағы Харди елінде "паломшылыққа" барды. Оған "Пингвин заманауи еуропалық ақындар" сериясы әсер етті, атап айтқанда Монтале, Рилке, Евтушенко, Павезе және Збигнев Герберт. 1972 жылы ол ортағасырлық тарих және саяси философияны зерттеу үшін Кембридждегі Сидни Сассекс колледжіне көрмеге жіберілді. Кембридж университетінде жүргенде, ол бірнеше шағын журналдарда, соның ішінде The Windless Orchard-та өлеңдерін жариялады. 1976 жылы өнер бакалавры дәрежесін алды.

Алғашқы сапарлары (1976-1977)

Университетті бітірген соң Томсон Нью-Йоркке ұшып барды. Ол Американы бағыт ретінде таңдаудың артында мәдени себептер бар екенін айтты, өйткені ол Дэвид Боуи мен Александр Трокки сияқты әртүрлі суретшілермен байланысты. Томсон алты апта бойы тозақтың ас үйінде 63 жастағы алкоголик пен оның отбасымен бірге өмір сүрді. Кейін ол АҚШ-ты аралап, негізінен Greyhound автобусымен саяхаттайды. Ол сондай-ақ Ванкувер мен Канаданың Роки тауына барып, Мексика арқылы сапар шекті. Томсон сол жылдың қарашасында Истборнға оралып, Birds Eye фабрикасында жұмыс істеді. 1977 жылдың қаңтарында ол тағы да жолға шықты, бұл жолы Афинаға. Афинаға келген соң Томсон Илиадос көшесінде пәтер жалдап, ағылшын тілі пәнінен сабақ береді. Ол роман жазуға кірісті. Ол В. В. Оденнің хатшысы Алан Ансенмен кездесті, ол оның өлеңдерін оқып, оны жігерлендірді. Томсон 160 беттік романның алғашқы жобасын жасады, бірақ ол ешқашан аяқталмаған.

Лондонда жұмыс істедім (1978-1982)

1978 жылы Томсон Лондонға көшіп барып, копирайтер болып жұмыс тапты. Ол Робин Уайттың Euro Advertising компаниясында жұмыс істеген. Кейін FCB (Foote, Cone and Belding) үшін жұмыс істеді. Жарнама саласында жұмыс істеген кезінде ол жазбалар сақтап, 50 сөзден тұратын қысқа әңгімелер жазды. Төрт жыл жарнамамен айналысқаннан кейін ол жұмысынан бас тартып, досын Оңтүстік Лондон кеңесіне қоныс аударып, Италияға өзінің Vauxhall Viva-да жолға шықты. Содан бастап ол өзін жазуға арнады.

Әлемді көру (19822000)

1982 жылдың қарашасында Томсон Мириам Маргольеске тиесілі тоскандық ферманың қысқы күзетшісі болып жұмысқа орналасты. Сол қыста Италияның ауылдарында ол "Көшіп кету арманы" деп аталатын кітаптың алғашқы жобасын жазды: Үйде жылыту жүйесі жоқ еді, мен ас үйде жұмыс істедім, газды пешке іліге отырып. Мен сары түсті фольклор парақшаларына соңғы агенттіктен мұра еткен қоңыр түсті Олимпиа портативті телефонын пайдаланып, жазба жаздым. Мен жұмыс істеген уақытым бойынша тәртіпке баулуды үйрендім: мен түстен кейін сағат үште бастап, таңғы сағат бірде аяқтадым. Бұл әдеттегі нәрсе табиғи, ыңғайлы, тіпті азғырушы секілді. Келесі жылы ол Батыс Берлинге көшіп, Кройцбергтегі Сандерштрасседе пәтер жалдап, Италияда бастаған романымен жұмыс істеуді жалғастырды. Ол Олимпиада стадионында тазалаушы болып жұмыс істемекші болған, бірақ әкесі қайтыс болды. 1984 жылы ақпанда Истборнға оралды. Томсон ағаларымен бірге өскен үйінде өткізген жеті ай оның 2010 жылы сыйлық алған "Бұл той тоқтауы керек" атты мемуарларына шабыт берді. Жыл соңында ол Нью-Йоркке көшіп барды, онда ол Странд кітап дүкенінде жұмыс істеді, Брайант Парктегі ашық кітап дүкенін басқарады. 1985 жылдың жазында Томсон Жапонияға көшіп барды, онда отыз жылдан астам уақыт өмір сүрген бабасынан шабыт алды. Ол Токиода бірнеше ай бойы өзінің алғашқы романын қайта жазып жүрді. 1986 жылы ол Лондонға оралды. Dreams of Leaving әнін Лиз Кальдер жинақтап, 1987 жылы маусымда Bloomsbury баспасында жариялады. Ол New Statesman газетінде: "Егер біреу Томсон сияқты жақсы жазса, басқа адамдардың қиналып жатқаны таңғаларлық", - деп жазды, ал Guardian журналының Николас Лезард оны "Англия туралы ең таңғажайып, үндеу және ақылды астарлы әңгімелер деп атады". Томсонның бір хат-хабарларын "Souxsie and the Banshees" тобының барабаншысы Баджи жіберген. Томсон басылымнан үш ай өткен соң Сиднейге ұшып келді. Ол жерде жүргенде, оған Лос-Анджелестегі кино продюсерлік компаниядан телефон соғылып, "Dreams of Leaving" фильмін таңдады. Ол өзінің романын қайта жазу үшін екі жасты Батыс Голливудта өткізді. Фильм ешқашан түсірілмеген, бірақ оған сценарий үшін 50 000 доллар төленді, бұл оның екінші романы "Тұзақтың бес қақпасы" үшін қаржыландырылды. Мұнан кейін тағы төрт роман Ауа мен от (1993), Жәбірлеу (1996), Жумшак (1998) және Аян кітабы (1999). 1999 жылы ол және оның досы Кэтрин Норбери экстракорпоралды ұрықтандыру арқылы жүктілікке тырыса бастады. Олардың қызы Ева Рей 2000 жылы дүниеге келді.

Солтүстікке қарай (20002004)

2000 жылдың көктемінде Томсон қатерлі ісіктен қайтыс болған қайын атасына жақын болу үшін Чеширдің бір ауылына көшіп барды. Солтүстікте жүрген кезінде Томсон өзі тұрып жатқан коттедждің жанындағы жеміс бағына сүйретіп әкелген кербенде жазды. Ол "Бөлінген патшалық" деп аталатын кітапты жазды. Нью-Йорк Таймс газетінде жарияланған пікірден кейін Томсон Уильям Фридкинді қоса алғанда, бүкіл әлемдегі кинорежиссерлер мен кинопродюсерлерден оннан астам факс алды. Олар "Аян кітабы" туралы опция жасағысы келді. Ол авторлық құқықтарды австралиялық жазушы / режиссер Ана Коккиносқа сатып жіберді. "Аян кітабы" атты фильм 2006 жылы жарық көрді.

Барселона жылдары (2004-2010 жылдар)

2004 жылы Томсон Барселонаға көшіп, Сарриада үй жалдады. Бір жылдан кейін ол өзінің ұзақ уақыт бойы сүйіктісі Кэтрин Норбериге Лас-Вегаста үйленді. Барселонада жүргенде ол екі роман жариялады, Бөлінетін патшалық (2005) және Қатындардың өлімі (2007), ол Костаның Жыл романы үшін тізімге енгізілді. Ол сонымен қатар алғаш рет фантастикаға кіргізді, бұл партияның тоқтауы керек (2010) атты мемуарымен. "Бірегей естеліктер", - деп жазды Хишам Матар, "Мен соңғы жылдары оқыған ең жақсылардың бірі", - деп жазды, ал Хилари Мантел оны "өте күлкілі" деп ойлады, ал Роберт Макфарлейн оны "толықтай керемет, өте күлкілі, өте қараңғы және әдемі салынған" деп атады. Independent, Guardian, Time Out, New Statesman және Telegraph газеттерінде "Жыл кітабы" атанып, Томсонның естеліктері Writers Guild Non Fiction Book of the Year сыйлығын жеңіп алды.

Лондонға оралу (2010)

2010 жылы қаржы дағдарысы Томсонды және оның отбасын Лондонға оралуға мәжбүр етті. Үш жылдан кейін, 2013 жылы Дэвид Боуи "Азаттық" кітабын барлық уақытта оқылуы керек 100 кітаптың бірі ретінде таңдады. Томсон Боуидің таңдауы өзін растау ретінде сезінгенін айтты: Мен сыйлықтармен көп сәттілік көрген жазушы емеспін, бірақ Лайонел Шрайвер маған басқа күні, біз тойланбау туралы сөйлескенде: "Бұл Боуи марапаты, бірақ. Оны сенен ешкім тартып ала алмайды". Ол үзіліске түсті. "Оны қабіріңе алып кете аласың. "Осы жылы Томсонның тоғызыншы романы "Секреция" өте жақсы пікірлер алды. Бойд Тонкин Independent-те былай деп жазды: "Томсон серпімділік пен қарқынды жүрек соғуының серпінін құпия, жұмбақ және күтпеген нәрселерді көру қабілетімен біріктірді. Сцена артынан сцена тіс тығып, тыныштандыратын қуаныш пен қорқыныш шегінде дірілдеп тұрады", ал Стефани Меррит Томсонды "ерекше шебер жазушы деп атады, бірақ оның жұмысы лайық деп кеңінен аталмаған шығар" және "оның ең жақсы романы: өте жақсы жасалған, және оқырманды иеленуге және тең дәрежеде алаңдататын күшпен". Томсонның келесі романы, Кэтрин Карлайл (2015), Джонатан Летем, Лайонел Шрайвер, Саманта Мортон, Ричард Фланаган, Дебора Моггач, Энн Энрайт, Джеймс Салтер және КТ Тунстал сияқты әртүрлі жазушылар мен суретшілермен танылды. "Кейтрин Карлайл - мен ұзақ уақыттан бері оқыған ең күшті және ең түпнұсқа роман", - деп жазды Филип Пуллман. "Бұл шедевр". 2016 жылы Томсонның "Уильям Берроузға, оның әйелінен" атты әңгімесі "Жылдың Коста қысқа әңгімесі" сыйлығына ұсынылды. Кэтрин Карлайлдан кейін "Сеннен басқа ешкім жоқ" (2018) кітабы жарық көрді, оны Сара Уотерс "өте әдемі роман, таңғажайып жетістік" деп сипаттады, ал Моника Али "тізек тістейтін шиеленіскен және төтеп бере алмастай қозғалыс" деп сипаттады. Роман Guardian, Observer және Sydney Morning Herald газеттерінде "Жылдың ең жақсы кітаптары" аталымына ие болды және Париж кітап сыйлығының американдық кітапханасының тізіміне енді. 2020 жылы Томсон өзінің баспасының ұсынысы бойынша жаңа роман, NVK, Тэмпл Дрейк псевдонимімен, Уильям Фолкнердің "Құтқарылу" романындағы кейіпкерден алған атын жариялады. NVK Amazon-тың "Айдың ең жақсы романы" және Apple-тің "Күздің ең жақсы 10 тұңғыш романы" болды. Томсон 2021 жылы жарық көрген "Барселона Dreaming" атты NVK-ді басқарды. Barcelona Dreaming Kirkus және Publishers Weekly журналдарында жұлдызды сын-пикірлер алды және Эдвард Стэнфордтың "Мұрын сезімін сезіне отырып" сыйлығына ұсынылды. Кітаптың көптеген құрметтілері арасында Иреносен Окожи, Колм Тойбин, Андреа Вулф, Филип Пуллман, Виктория Хислоп, Майя Си Попа, ДБК Пьер, Китти Алдридж және Гвендолин Райли бар. Томсон шығармашылық процесс туралы былай дейді: Бұл - беймәлімге бас ұрып түсу, әр жолы, ешқандай негізсіз, жоспарсыз, аяғы жоқ, мен қандай да бір психологиялық шындықты анықтауға тырысамын. Мен бір нәрседен - жаңалық пен күтпеген нәрседен - құлдыраудан құтыламын. Қорқып, тіпті абай болудың қажеті жоқ. Менің алғашқы әрекетімді ешкім көрмейді. Бұл процесстің қалай көрінетінін менде бірнеше метафора бар. Мен - мармардан жасалған мүсіншімін. Мен түнде автожолда жарықсыз тұрған жүргізушімін. Мен актермін, бірақ көрермен жоқ. Мен формасыз нәрсеге шағылып кетем. Мен өз сөзімнің бірде-біреуін есте сақтай алмаймын. Мен бұрылыс жолдарын, әдемі жолдарды жаңсақ таңдадым. Мен жоғалып кетем. Мен құлап қалдым. Бірақ мен бір жағынан алға басудамын. Мрамор бірте-бірте өзін бір пішінге айналдырады. Менің кейіпкерлерім біртіндеп өмірге келеді. Таң атқанда жол пайда болады, мен ешқашан өзімді ойлаған жерде бола алмаймын. Саяхат әрқашан да болжауға болмайтын нәрсе. Әрқашанда қауіп, қуаныш, құпия және үрей бар. Сондай-ақ, жаңа да танымал нәрселерді табуға болады. Ол өзінің көркем шығармалары үшін ешқашан сыйлық алмады және әдеби сыншылар оны жиі қылмыскерлікпен елемеген деп атайды.